Robert Frans

Niemand kan daar met zijn of haar hersenen omheen, want het wezen van God is een mysterie. Het willen omvatten heeft dan ook geen zin; we zijn hierin afhankelijk van wat Hij ons openbaart. Dat is alsof je de hele oceaan in een kuil op het strand wilt scheppen. Maar met wat Hij ons openbaart kunnen we wellicht wel iets meer een beeld ervan vormen. Zo openbaart Hij dat Hij liefde is en dat Hij drie Personen is: Vader, Zoon en heilige Geest. Deze twee wezenskenmerken komen alreeds natuurlijk uit elkaar voort, daar je niet liefde in je eentje kunt zijn. Liefde is immers relatie en overgave aan e

Even ter correctie: ik probeerde uit te leggen wat hij volgens mij bedoelde. Ik maakte zijn idee dus niet de mijne. Zelf ga ik als katholiek uit van het onveranderlijke leergezag van de katholieke kerk.

Lijkt me vooral ook een pijnlijke, zéér invoelbare gebeurtenis... Er is echter wel een verschil tussen het Israël toen en de kerken nu. De spanning tussen geestelijkheid en volk is van alle tijden en kom je zowel in de geschiedenis van Israël als in de kerkgeschiedenis tegen. De geestelijkheid is vaak toch meer academisch en mystiek van aard, waar het volk meer speels en folkloristisch is. Al in de middeleeuwse kerk zag je hoe het volk dol was op de vaak uitgebreide passiespelen in de kerk, terwijl de geestelijkheid toch liever de formelere, Latijnse liturgie waardeerde en uiteindelijk d

Misschien, zou kunnen. Sowieso kunnen we niets verwachten qua hoe God zou werken, omdat wij Hem niet kunnen bevatten en daarom voornamelijk afhankelijk zijn van zijn openbaringen. God kan het één of het ander doen en beiden kunnen probleemloos voortkomen uit zijn wezen, zonder dat wij het begrijpen. Gods voorzienigheid duiden betekent toch vooral dingen achteraf verklaren. En dan nog blijft het enigszins giswerk zolang de volle geschiedenis ons niet is geopenbaard. Het kan dus ook heel goed zo zijn dat er wel degelijk één ware kerk is, maar dat een aantal gelovigen zich daarvan hebben verwij

Laat ik dan maar geen ingewikkelde vragen stellen. Weer serieus heb ik wel nog enkele, hopelijk dus niet te ingewikkelde vragen voor je. 1. Wat of wie is volgens jou het Woord van God en hoe herkennen we deze tussen alle andere woorden? 2. Waarop baseer je je mening die je in je laatste zin uit? Als antwoord op jouw vraag: onder 'eeuwig gezag' versta ik in de context van mijn vraag aan jou dat de bekleder ervan altijd en overal als toetssteen kan dienen ter onderscheiding van Gods openbaringen. Of je nu middeleeuwer bent of babyboomer, of je nu in Japan woont of in Amerika,

Mag ik je een eenvoudige vraag stellen? Hoe kan een eeuwenlang door verschillende feilbare mensen geschreven en samengesteld boek als de Bijbel ook over ons eeuwig gezag uitoefenen op het gebied van leer en leven, maar kan een eeuwenlang door verschillende feilbare mensen ontwikkelde gemeenschap als de Kerk dat niet? Waar zit bij jou dan precies het verschil?

Ik begrijp je instelling, die ook prima is, maar het is denk ik wel goed je te beseffen dat de katholieke kerk, hoewel toen strenger dan nu, dit ook al leerde vóór de Reformatie en ook vóór het Grote Schisma. Zij is dus niet veranderd hierin en is ook lange tijd (in West-Europa) daadwerkelijk de enige christelijke kerk geweest. Alleen het speelveld is veranderd. Vooral binnen de protestantse wereld is er veel verdeeldheid en vinden er voortdurend splitsingen en scheuringen plaats. Wie welke schuld daarbij zou dragen, of bij het ontstaan van de Reformatie zelf, is daarbij nog niet eens relevant

Een paar dingen: 1. Je spreekt over het mozaïsch priesterschap, maar daar valt het katholieke priesterschap niet onder. Het priesterschap van de katholieke (en oosters-orthodoxe) kerk komt voort uit het apostelschap, dat weer door Christus is ingesteld. Daar Christus eeuwig Hogepriester in de orde van Melchisédek is, delen onze priesters daar ook in. En die orde kent de mozaïsche wetten niet, omdat zij al vóór Mozes bestond. We kennen daarbij wel degelijk een tempel, namelijk de Heer zelf, die in elke kerk werkelijk tegenwoordig is en zijn offer tegenwoordigstelt onder de gedaanten van

Meestal wel ja, maar dat betekent dus niet dat autisten daar niet onder zouden kunnen lijden en zich daarvoor niet zouden kunnen schamen. Dat is wat ik alleen wilde zeggen.

Niet helemaal uit de lucht gegrepen. Het is best mogelijk dat ik toch ongelijk heb, zoals ik met meer dingen ongetwijfeld zal hebben. Maar je ziet nu al in het klein dat intense, mystieke ervaringen, of je nu gelooft dat ze van God komen of enkel uit onze natuur, niet zelden mensen volledig veranderen. Je ziet nu al dat mensen wat gedeprimeerd kunnen raken als ze zich voor zover mogelijk de grootsheid van het universum beseffen. Zelfs een film als Avatar wist sommige mensen (tijdelijk) somber te krijgen, toen ze het paradijselijke Pandora vergeleken met het gewone, soms grauwe leven hier. Je z

Dat zou ik niet zo willen stellen. Autisme betekent lang niet altijd dat je onverschillig staat ten opzichte van je sociale omgeving, of dat je je niet zou kunnen schamen voor je aandoening. Er zijn genoeg autisten die het heel erg vinden dat zij onbedoeld mensen beledigen en kwetsen, zonder (op tijd) te weten hoe dat te voorkomen, en daar echt onder lijden. Autisten zijn geen robots, maar kennen dezelfde gevoelens en verlangens als niet-autisten. Alleen uiten zij die wat moeilijker, áls ze die al echt kunnen uiten. Je kunt het beste de vuistregel aanhouden dat iemand autistisch is als di

Het is denk ik echter goed om dat niet te overschatten. Een kerk kan eerst heel fijn en warm zijn, maar door ontwikkelingen daarin veranderen, of onder het oppervlak al die tijd toch de nodige problemen kennen. Zo kan een hechte, sociale gemeenschap zijn ontstaan door een sterk gevormde identiteit, die weer onderhouden wordt door het navolgen van verschillende strenge geboden en omgangsvormen. Met soms hele nare repercussies voor hen die daar niet altijd aan kunnen of willen voldoen. In elke kerk vind je dus wel wat en soms kan die ogenschijnlijk nietszeggende kerk uiteindelijk toch juist prec

Het autistisch spectrum behelst een zwik informatieverwerkingsstoornissen, waardoor je hersenen feitelijk Windows 10 moeten zien te draaien op een computer van 30 jaar geleden. De informatie komt wel binnen, maar veel meer gefragmenteerd, ongefilterd en ook niet altijd compleet. Zo zien sommige autisten als ze je aankijken niet je gezicht, maar eerst je ogen, dan je neus, dan je mond, en zo door. En op een druk kruispunt horen ze niet zelden élk geluid op volle sterkte, niet alleen de belangrijkste geluiden. Daardoor raken autisten sneller overprikkeld, nemen ze informatie langzamer tot soms h

Ik denk dat we sowieso voorzichtig moeten zijn met het oordelen over onze broeders en zusters in gemeenschap. Het is bijvoorbeeld niet aan ons om te bepalen of de kerk meer kapot zou maken dan Christus lief is, omdat alleen Christus daar volmaakt zicht op heeft en alleen aan Hem het oordeel toekomt. En als Hij blijkbaar toestaat dat de kerk overeind blijft, ondanks alle zonden, dan vindt Hij haar blijkbaar waardevol genoeg om overeind te houden, ook als jij je er niet thuis zou voelen. Natuurlijk moeten we het onrecht binnen haar aankaarten en moeten we kritisch haar handelen daarin volgen. Ma

Zonder over jou te willen oordelen en zonder dat je hier hoeft te antwoorden, maar is het misschien niet mogelijk dat je te kritisch bent in je beoordeling van kerken? Er zijn hier in Nederland echt genoeg goede kerken, zowel katholiek als protestants, waar je als christen prima terecht kan. Ze zijn misschien niet altijd helemaal naar jouw smaak, maar daar zou het uiteindelijk toch niet om moeten gaan. Je wilt immers Christus volgen, ook als Hij je een kerk zou wijzen die je in eerste instantie helemaal niet ligt. Sommige dingen kun en soms moet je ook léren waarderen. Zo gaat bijvoorbeel

Wat wel of niet kan, dat is aan God. We kunnen niet zelf beredeneren wat God wel of niet zou kunnen doen, daar we Hem niet kunnen bevatten. We zijn dus afhankelijk van openbaringen. God kan prima een kerk oprichten waar Hij ook daadwerkelijk ten volle aanwezig is, zonder dat het de inwoning in het hart buitensluit. God kan immers op allerlei manieren tegelijkertijd aanwezig zijn: in de sacramenten, onder de gedaanten van brood en wijn in de kerk, als een merkteken in de eigen ziel, in het gebed en de lezing van het evangelie, in je naasten, in de schepping, in je eigen geweten, noem maar op. D

Het ware evangelie is apostolisch, orthodox en katholiek. Apostolisch, dus de grondslagen ervan terug te vinden in de tijd van de apostelen en hun eerste leerlingen/opvolgers en zo ook in de Schrift. Orthodox, dus consistent in zichzelf en met wat het christendom algemeen leert. Katholiek, dus wereldwijd algemeen aanvaard binnen de christelijke kerken en gemeenschappen, zowel toen als nu, zonder onderbrekingen daarin. Wanneer iemand dus met een leer komt die de leer van de andere kerken fundamenteel tegenspreekt, die geen ononderbroken aanwezigheid kent in de christelijke geschiedenis, va

Nou, eigenlijk bestond/bestaat er wel degelijk iets waar je aan sterft als je ernaar kijkt, namelijk de Elephant's Foot in Tsjernobyl. Hoewel het gevaar nu verminderd is, was het wel zo dat men alleen via spiegels met de rug toegekeerd deze berg radio-actief afval kon bestuderen. Draaide men zich om, dan stierf men, zo had ik begrepen. Maar ook met verminderd gevaar is het bepaald niet verstandig om deze berg direct aan te kijken. Ook kun je volgens mij letterlijk sterven van angst bij het zien van iets wat extreem schokkend, heftig en angstaanjagend is, al dan niet indirect door een hartaanva

Over het algemeen worden die gebeurtenissen als visioenen verstaan, waarin God op een voor de ziener draaglijke wijze verschijnt om zo met de ziener te spreken. Ze zien God dan wel, maar niet in zijn volle glorie, niet zoals Hij werkelijk is. In Exodus 33 komt Mozes het dichtst bij het echt zien van God, maar krijgt hij zijn gelaat niet te zien, omdat hij anders zou sterven. Ook als Hij zich laat zien in Jezus, zien we enkel zijn menselijke gedaante en tijdens de eucharistie in de gedaanten van brood en wijn. Het lijkt mij dan ook geen vreemde of onzinnige gedachte dat een schepper van he

Het CDA komt voort uit verschillende katholieke partijen, waardoor je bij haar inderdaad nog enigszins de katholieke sociale leer kon terugvinden. Maar daar is inderdaad weinig meer van over. Het is dan ook lang niet meer zo dat katholieken traditioneel op het CDA stemmen en zelfs de boeren blijven er nu weg, getuige het electorale succes van de BBB. Voor een serieuze partij die vanuit christelijke waarden opereert kun je mijns inziens het beste nu de CU stemmen, of als streng-gereformeerde de SGP. Je kunt echter denk ik een 'VVD-light' voorkomen door hele complexe basisvoorzieningen wél

Je hebt mensen die de tijdsgeest volgen en mensen die de tijdsgeest vormen. Beide mensen heb je nodig. De voorvechters voor de door jou genoemde maatschappelijke ontwikkelingen volgden de tijdsgeest nu juist niet, terwijl de gemiddelde conservatieve christen in de jaren vijftig dat weer wél deed. En over welke tijdsgeest heb je het dan eigenlijk? De Biblebelt heeft bijvoorbeeld een heel andere tijdsgeest dan de Randstad. Het zuiden heeft een heel andere tijdsgeest dan het noorden. De stad een heel andere dan het platteland. Zelfs binnen een stad heb je verschillende gemeenschappen en culture

Misschien dat de katholieke sociale leer je kan interesseren? Niet om de eigen trompet te blazen, maar volgens mij stelt deze leer wel een mogelijkheid voor tot een kleinere overheid, doch zonder meteen rechts te zijn. Het gaat onder meer uit van subsidiariteit, die op de door mij gelinkte website als volgt wordt omschreven: Omdat de katholieke sociale leer wantrouwend is ten opzichte van een sterke staat, bekijkt zij de organisatie van de samenleving van onderop. Dit is het subsidiariteitsbeginsel, voor het eerst geformuleerd in de encycliek Quadragesimo Anno. Ieder sociaal ingrijpen doo

15 tot 30 mensen is volgens mij nog vrij gemiddeld voor een doordeweeks (!) bezoek aan de mis, laat staan echt elke dag. In mijn parochie wordt ook op dinsdag en vrijdag de mis opgedragen en daar komen ook gemiddeld een kleine twintig mensen op af. Meestal wordt de doordeweekse mis daarom in een kleinere zijkapel of op een kleiner zijaltaar opgedragen, duurt zij niet zo lang en is zij heel eenvoudig van opzet, zonder zang of misschien met een enkel lied.

Ik acht het niet onmogelijk dat God daadwerkelijk woedend kan zijn op hen die zijn mooie schepping en zijn kinderen uitbuiten, misbruiken, verwoesten, wreed martelen, doden, noem maar op, soms alleen maar om wat goedkoper luxe-artikelen te kunnen aanschaffen. God is niet onverschillig en laat zich door ons raken. Niet omdat Hij menselijk is, hoewel Hij toch mens geworden is, maar omdat onze emoties (zwakke) afspiegelingen zijn van zijn goddelijke natuur. Daarbij is bij God niets onmogelijk; hoe zouden wij kunnen oordelen over wat God passend zou zijn, wij die zijn universum nog niet eens kunne

Ik weet niet welk woord in Zweden er precies wordt gebruikt en welke betekenislagen het daar heeft, maar hier in Nederland betekent religie 'geloofsleer, godsdienst'. Aldus de Van Dale. Over het algemeen wordt onder een religie verstaan een levensbeschouwing waarin men in God of goden gelooft. Anders spreekt men over het algemeen van een (atheïstische) levensbeschouwing of levensovertuiging (de laatste wordt ook door onze wet gebruikt). Het kopimisme komt op mij dus meer over als een levensbeschouwing, gelieerd aan het dataïsme. Tenzij men er natuurlijk gelooft dat Google God is...