Hopper

Aan de boom herkent men de vruchten, zoiets als de speltheorie komt in het geestelijk leven niet voor. Het is het denkvermogen wat zichzelf verheft.

Daar waar onze begeertekrachten werkzaam zijn is zoeken onmogelijk. De zoeker welke onderdanig is aan zijn begertekrachten zal eerst moeten sterven voordat er van daadwerkelijk zoeken sprake kan zijn.

Mijn punt is meer dat de waarnemingshorizon voor versplintering zorgt. In deze versplintering is in het geheel geen waarheid te vinden, waarheid is alleen geldig als het een universele (altijd en overal) geldige waarheid is. Als mens kan ik mijn persoonlijke (unieke) ervaringshorizon als waarheid stellen, maar daarmee bega ik een zonde. Het is inderdaad het zoeken naar de gemene deler en dat is niet mijn eigen ervaringshorizon. En ook niet het versmelten van alle waarnemingshorizonten.

Horizonversmelting is niet zozeer een onzinbegrip, maar een onzinredenering. Vanuit waarnemendheid heeft iedere mens een unieke ervaringshorizon. Dat kan geweten worden en dan doet de denkwereld van deze of gene er niet toe. Het begrip is van een filosoof die het allemaal niet zo goed begrepen heeft. En daar zijn er veel van.

Dag Hammarskjöld roert in "Merkstenen" ook het thema eenzaamheid aan. Hij zegt hierover: "Naarmate een mens ouder wordt en de dood dichterbij komt, wordt de last van die diepe, innerlijke alleen-zijn vaak niet lichter, maar juist intenser en moeilijker te dragen". Daarom hoor je ook meer over eenzame ouderen dan eenzame jongeren. Hij vraagt zich af: "Nee, maar wordt zij niet door de dood pas overwonnen? " De dood is een spiegel voor onze innerlijke, geestelijke reis schrijft hij. Het is in dit spanningsveld dat Dag Hammarskjöld over ‘de dood’ spreekt. Wij kunnen alleen in God tot l

Dat kan niet eens, Zijn heerlijkheid kun je alleen als in een spiegel aanschouwen. Dat zou een hemelbewoner toch moeten weten, nietwaar?

Dat is een dooddoener, de mens kent niet "alle omstandigheden". Dergelijke beweringen doen vanuit een comfortabele positie , dat kan iedereen. De mens dient beproeft te worden en het leven doet dat. Zie ook de de gelijkenis van de vijf wijze en vijf dwaze meisjes. De dwaze meisjes namen geen olie mee en wilden de olie van de andere meisjes. Maar zo werkt het niet voor God. De innerlijke rust dient ergens op gebaseerd te zijn . Vers 12 en 13 van Mattheüs 25 bevatten dan ook een waarschuwing: Voorwaar zeg ik u: Ik ken u niet. De mens dient gekend te worden door Christus en de m

In de persoonlijke dagboekaantekeningen van Dag Hammarskjöld staat de natuurlijke mens voor de egocentrische, op zichzelf gerichte mens. Volgens Hammarskjöld wordt deze mens gedreven door een wensnatuur, verwachtingen en eigenbelang, en is hij niet in staat om de diepere, goddelijke werkelijkheid te bevatten. - Gevangen in eigen verlangen: De natuurlijke mens wil het leven en de toekomst naar zijn hand zetten en vult de tijd met eisen en hopen. - Blinde vlek voor het eeuwige nu: Door zijn continue drang naar bezit, bevestiging of resultaat mist hij de verbinding met het stille he

Wat Dag Hammarskjöld gemeen heeft met Sören Kierkegaard is dat het beiden levenskunstenaars waren. En zij waren zelf het "kunstwerk". Daarbij gaat het niet om wat je doet, maar hoe je het doet. Met welke intentie. In Genesis 3:9 vraagt God aan Adam waar hij is? Dat vroeg God niet omdat hij Adam niet kon vinden, Adam verstopte zich voor God want hij was naakt. De betekenis daarvan is of jij je bloot durft te geven voor God? Durf jij jezelf als "kunstwerk" aan God te laten zien? Of schaam je jezelf en verstop je je voor God? In dat laatste geval weet je diep van binnen dat je

De mens kijkt de wereld in en meet zichzelf af aan die wereld. In dat afmeten positioneert hij zichzelf als goed of kwaad. En aan de hand daarvan beoordeelt hij goed en kwaad: kennis hebbende van goed en kwaad. De mens die zichzelf terugneemt en alle krachten -behoudens de zintuigelijke waarneming- aan de ziel schenkt komt tot een andere conclusie. In de wereld woont het kwaad, de mens die "verinnert" die laat openbaren wat zich voordoet. Ook eventueel lijden, zoals Christus ons heeft geleerd. Dan betreedt de mens de innerlijke weg en laat het oordelen over goed en kwaad aan andere

Nederigheid is in even sterke mate de tegenhanger van zelfvernedering als van zelfverheffing. Nederigheid wil zeggen: zichzelf niet vergelijken. Rustend in zijn eigen werkelijkheid, is het ik niet beter en niet slechter, niet groter en niet kleiner - dan iets of iemand anders. Het ik is - niets, maar tegelijk één met alles. In die zin betekent nederigheid. totale wegcijfering van jezelf. In deze ootmoedige wegcijfering niets zijn en toch uit de kracht van de opdracht geheel de zwaarte en autoriteit van de opdracht belichamen - dat is de levenshouding van de geroepene. Ten overstaan van mensen,

Het is de geest der wereld welke "grijpend" is, het wil "grijpen" in de wereld. (1 Korinthiërs 2:12) Zoals dit draadje gegrepen wordt door TTC voor de eigen behoeftes. Een aanschouwend voorbeeld, het staat precies diametraal op de bedoeling van deze draad. Het is de kloof tussen ervaring (het innerlijke) en het zintuigelijk waarneembare. Waardoor de illusie ontstaat dat het uiterlijk waarneembare los van God staat. Een geestelijke mens echter gebruikt zijn zintuigen alleen om de wereld waar te nemen en de resterende krachten komen ten goede aan de ziel. Zodat wij niet meer ge

Het duurt ook nooit lang voordat TTC weer een topic verstoort met al zijn copy paste en bij elkaar geharkte spirituele rommel uit allerlei andere godsdiensten......

Daar heb ik geen verstand van. Dit onderwerp gaat over wat de mens op de reis in het innerlijk tegenkomt en (op)merkt. Uiteraard is het gebaseerd op het Evangelie, Voor Dag Hammarskjöld was God een centrale, diepe werkelijkheid. https://www.theologie.nl/dag-hammarskjold-de-innerlijke-reis-als-een-weg-naar-gemeenschap/?srsltid=AfmBOopfF6w_XHfFxHEt6MfbTGAaraErtg2x9x8hcSLD2lV-AxKPAvlw Geen enkel misverstand, bij Dag Hammarskjöld staan we niet zelf centraal, maar God staat centraal. En geen Pratyahara, wat dat ook moge zijn. Dit onderwerp is dan ook niet aan jou bestee

Dat is reeds geschreven, de mens vertrekt uit de hem bekende wereld , dat is de zintuigelijk waarneembare wereld. Dus dan is het simpel: de zintuigen nemen de wereld waar en de mens beperkt zich daartoe. Niet als een oefening, maar als een levenshouding. Alle resterende krachten komen dan toe aan de ziel, wat dat ook moge zijn. Maar de mens gaat dat niet allemaal zitten in te vullen. Het is keuzeloos.