Tortelduif

Volgens mij verschuif je nu de discussie. De vraag was niet welke kerk de ware kerk is of welke kerken fouten maken, maar of Christus één Kerk wil. Dat de Bijbel de gelovigen als één lichaam ziet, ben je zelf ook met me eens. Alleen noemt de Bijbel dat lichaam óók de gemeente of Kerk. Het Griekse woord ekklesia betekent immers de vergadering van de geroepenen. Paulus schrijft bijvoorbeeld: "Hij is het hoofd van het lichaam, namelijk de gemeente." (Kol. 1:18) en: "Christus heeft de gemeente liefgehad en Zich voor haar overgegeven." (Ef. 5:25) Dat is steeds enkelvou

Als je wilt weten of Christus één Kerk wil, dan is Johannes 17 de meest duidelijke plaats om te beginnen. Daar bidt Jezus: "Opdat zij allen één zijn, gelijk Gij, Vader, in Mij en Ik in U, opdat ook zij in Ons één zijn, opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt." (Joh. 17:21) Dat is geen oproep tot verdeeldheid, maar juist tot eenheid. Daarnaast zijn er meerdere teksten die hetzelfde beeld geven: Mattheüs 16:18 – "Ik zal Mijn gemeente bouwen." (enkelvoud) Johannes 10:16 – "Het zal worden één kudde en één Herder." Efeziërs 4:4-6 – "Één lichaam... één Geest...

Dat Christus het vleesgeworden Woord is, ontken ik niet. Maar daaruit volgt niet dat de Schrift daarom niet Gods Woord genoemd kan worden. Het Nieuwe Testament spreekt immers ook over de Schrift als door God ingegeven (2 Tim. 3:16). Waarheid hangt niet af van hoeveel mensen het met elkaar eens zijn. Ik ben het met je eens dat Christus één kerk wil. Maar de vraag is niet of eenheid wenselijk is; de vraag is waarop die eenheid gebaseerd moet zijn. In het Nieuwe Testament wordt de kerk niet opgeroepen koste wat kost één te blijven, maar één te blijven in de waarheid. Paulus roept op dw

Ik geloof dat God de openbaring eenmaal aan de heiligen heeft toevertrouwd (Judas 3). De taak van de kerk is daarom die openbaring te bewaren en door te geven, niet om naast de Schrift een tweede onfeilbare bron van openbaring te vormen. De Heilige Geest is de uiteindelijke Leraar van de kerk (Joh. 14:26; 16:13). Daarom zie je ook dat de Bereeërs zelfs de prediking van Paulus toetsen aan de Schrift (Hand. 17:11). De kerk staat dus onder Gods Woord, niet erboven. Daarom zie ik de kerk als getuige en dienares van de waarheid. Zij heeft een belangrijke, zelfs onmisbare taak, maar haar g

Als de katholieke canon eeuwenlang algemeen en onbetwist was, waarom voelde de Kerk zich dan pas in de zestiende eeuw genoodzaakt om haar canon dogmatisch vast te leggen? Als de Kerk vaststelt dat een geschrift altijd al Gods Woord was, op grond waarvan doet zij die vaststelling? Welke eigenschappen maken een geschrift tot Gods Woord, nog vóórdat de Kerk er uitspraak over doet?

Toen Paulus zijn brieven schreef, waren die dan al Gods Woord voordat een concilie ze erkende?

Maar jij doet uiteindelijk precies hetzelfde. Ook jij moet historisch aantonen dat de Rooms-Katholieke Kerk de kerk is waaraan Christus een onfeilbaar leergezag heeft gegeven. Dat staat namelijk ook niet als zodanig in de Bijbel. Ook jij combineert dus Schrift en geschiedenis Het uiteindelijke gezag ligt bij Gods Woord. Maar iedere gelovige heeft de verantwoordelijkheid om de Schrift te onderzoeken en te toetsen. De kerk helpt daarbij, maar neemt die verantwoordelijkheid niet over.

Waarom accepteerde Jezus de Joodse Schrift als gezaghebbend, terwijl er in Zijn tijd geen onfeilbaar Joods leergezag bestond dat de canon definitief had vastgesteld?

Voor mij is de canon de verzameling geschriften die door God zijn geïnspireerd en daarom gezag hebben. De kerk heeft die geschriften niet gezag gegeven, maar ze als zodanig herkend en erkend. De vraag is dus niet: "Wie heeft de canon gemaakt?", maar: "Welke geschriften zijn vanaf het begin als apostolisch en door God geïnspireerd ontvangen?" Dat de kerk daarin een belangrijke rol heeft gespeeld, ontken ik niet. Maar erkennen is iets anders dan scheppen. Een rechter maakt iemand ook geen eigenaar van een huis; hij stelt vast wie de eigenaar is. Daarom zie ik de kerk als dienaar v

Historische waarde is iets anders dan normatief gezag. Voor het vaststellen van leer is voor mij de canonieke Schrift beslissend.

Welke specifiek rooms-katholieke leerstellingen kun je aantonen uit de eerste twee eeuwen, zonder ze achteraf in de teksten te lezen? Want continuïteit van de kerk als gemeenschap is nog geen bewijs voor continuïteit van alle latere dogma's

Volgens mij veronderstel je wat je wilt aantonen. Je stelt dat de kerk uit het Nieuwe Testament dezelfde is als de huidige Rooms-Katholieke Kerk, en gebruikt dat vervolgens als bewijs dat het huidige rooms-katholieke leergezag gezaghebbend is. Maar juist die identificatie staat ter discussie.

Als Paulus in 1 Timoteüs over 'de kerk van de levende God' spreekt, waar lees jij dat hij daarmee specifiek de latere Rooms-Katholieke Kerk met paus en leergezag bedoelt?

Als ik je goed begrijp, krijgt de zonde in jouw visie wel een noodzakelijke functie: juist door te zondigen kan de mens zich ontwikkelen en wijs worden. Daar loop ik op vast. In de Bijbel is zonde volgens mij niet een noodzakelijke stap in Gods plan, maar juist datgene wat de relatie met God verbreekt. God kan het kwaad ten goede keren, maar dat maakt de zonde zelf nog niet noodzakelijk of wenselijk. Anders zou de zondeval uiteindelijk een onmisbare stap zijn geweest op weg naar wijsheid. Dat is een gedachte die ik moeilijk met de Bijbel kan verenigen. In de Bijbel is zonde niet

Ik probeer je gedachtegang te volgen, maar ik loop tegen een vraag aan. Als de mens begint als een soort onschuldig kind en door een ontwikkelingsweg tot wijsheid komt, waarom was het offer van Christus aan het kruis dan noodzakelijk? In het christendom is het kruis nodig omdat de mens door de zonde van God vervreemd is en zichzelf niet kan redden. De dood en opstanding van Christus zijn dan de oplossing voor een fundamenteel probleem. Maar in jouw uitleg lijkt de nadruk meer te liggen op geestelijke ontwikkeling van de mens. Welke plaats heeft de verlossing door het kruis dan precie