Figulus

De Heilige Geest daalt niet neer in Jezus alsof er iets in zijn innerlijke constitutie wordt toegevoegd, maar op Jezus, als zichtbaar teken van aanwijzing en bevestiging. De beweging is niet naar binnen, maar van boven naar Hem toe, zodat voor de omstanders duidelijk wordt wie Hij is. Dat sluit aan bij Johannes’ bedoeling: de doop is geen innerlijke verandering of initiatie van Jezus, maar een openbaringsmoment. De Geest functioneert hier niet als een innerlijk principe dat Jezus tot Christus maakt, maar als de Geest van de Vader die Hem aanwijst, legitimeert en openbaart als degene die H

De voortdurende verhoging van de AOW‑leeftijd is geen losstaand beleidsdetail, maar een symptoom van een dieper liggend probleem. Onze samenleving is structureel ingericht op groei: meer welvaart, meer zekerheid, meer consumptie en meer levensverwachting — zonder fundamenteel te willen accepteren dat aan dit alles grenzen zitten. Wat ooit vooruitgang was, dreigt nu te veranderen in een zeepbel die steeds verder wordt opgeblazen, met het risico dat zij uiteindelijk knapt. De logica van ‘meer’ Het idee dat we langer moeten doorwerken omdat we langer leven, klinkt rationeel en zelfs onv

In Nederland heeft de medische en psychiatrische behandeling van homoseksualiteit een lange geschiedenis gekend, zelfs nadat de wet de strafbaarheid grotendeels had opgeheven. In de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw werd homoseksualiteit vooral gezien als een morele zwakheid, een zedelijke afwijking of een geestelijke stoornis. Behandelingen waren vaak psychiatrisch of religieus van aard, zoals gesprekken met een arts of predikant, soms in combinatie met maatschappelijke druk om te “herstellen”. Vanaf de jaren 1930 tot 1960 werden psychiatrische instellingen en universiteiten actief b

Tolerantie is historisch nooit bedoeld als morele erkenning. Bij denkers als John Locke en later Voltaire betekende tolerantie iets negatiefs in technische zin: niet ingrijpen, niet vervolgen, laten bestaan. Het was geen goedkeuring, maar een zelfbeperking van macht. Ik verdraag wat ik afkeur, juist omdat ik niet almachtig wil zijn. Wat vandaag wordt afgewezen, is dat deze klassieke betekenis is verschoven. Tolerantie lijkt te zijn verworden tot erkenning — “dit is even goed” — en zelfs tot affirmatie: “dit moet zichtbaar zijn, gevierd en bevestigd worden”. Dat is een categorie-fout, waarin ve

Ik eis tolerantie, geen morele heropvoeding. Wat ik afwijs, hoef ik niet te vieren. En mijn afwijzing maakt mij geen vijand van de samenleving. Veel mensen ervaren vandaag niet: “Je mag anders leven” maar: “Je móét het normaal vinden, en zwijgen als je dat niet doet.” Dat voelt als morele herprogrammering, niet als vrijheid. Punt. Jouw vrijheid gaat niet ten koste van de mijne. Wat vroeger als afwijking gold, wordt nu niet alleen getolereerd maar normatief opgelegd. En dat voelt voor mij grensoverschrijdend. Waag het eens om mij aan te spreken op gedrag... Met je verkankerde peni

Net de evangelische gemeente. Daar gebeuren ook vaak dingen stomtoevallig. “Het kwam zomaar op mijn pad, precies op het juiste moment”. Ben je melancholisch? Een eeuwige puber?

Ik laat me niet regeren door een homo die over links gaat. Je wil de EU in de kont kruipen? Typisch homofiel gedachtengoed... Bah! Stelletje anus- en penissnijdende viezeriken. Die normalisatie kan je in je kont steken. En met de rest die er op heeft gestemd. Krijg de chlamydia, gonorroe, genitale wratten, herpes, hiv en syfilis maar. Ik moet blijkbaar bescherming aantrekken.

Johannes denkt hier precies de andere kant op. Voor hem is de doop van Jezus geen moment waarop er iets nieuws in Hem komt, maar een moment waarop openbaar wordt wie Hij altijd al was. Wanneer Johannes de Doper zegt: “Hij op wie gij de Geest ziet neerdalen, die is het”, bedoelt hij niet dat de Geest iemand anders in Jezus binnenbrengt, maar dat door het neerdalen van de Geest zichtbaar wordt wie Jezus in wezen is. Het gaat dus niet om: nu wordt Hij Christus, maar om: nu wordt Hij als Christus geopenbaard. Dat verklaart ook waarom de proloog niet zegt: “het Woord kwam bij Jezus”, maar: “het Woo

De causa efficiens van het geloofsleven is de Heilige Geest. Een gemeenschap/kerk kan het geloof helpen onderhouden, maar zij kan het niet veroorzaken; dat doet alleen de Geest. Heel fijn ook voor christenen die in gevangenissen zijn opgesloten. Zo kan een gemeenschap zonder Geest sociaal warm zijn, maar theologisch leeg; terwijl een gelovige zonder gemeenschap geestelijk levend kan zijn. Het is niet het kooltje dat in het vuur moet blijven, maar het vuur dat het kooltje moet raken.

Waarschijnlijk net zo bekend als jij bent met de Fiqh.

Het woord “joden” komt 134 keer voor in Mein Kampf, het woord “jood” 303 keer. Dit is exclusief codetaal, metaforen en ideologische substituten zoals “internationale financiële macht”, “rasvreemde elementen”, “cultuurondermijners”, “marxistische agitatoren” en “wereldsamenzwering. Worden die semantisch meegerekend, dan gaat het niet meer om honderden verwijzingen, maar om een dominante ideologische aanwezigheid. Het boek kan inhoudelijk niet functioneren zonder “de jood” in expliciete of verhulde vorm. We hebben hier dus óf te maken met een structureel obsessief gefixeerde ideologie, óf m

Grappig. Dat is precies de denkstructuur die Mein Kampf hanteert. Behoefte aan morele symmetrie (“zie je wel, zij zijn ook fout”) en expliciete ontmenselijking (“dit boek is gevaarlijk, dus dit volk ook”). Heb je soms les gehad van Hitler?

Gevaarlijk speculeren is dat, want daarmee zeg je impliciet dat Gods heilsplan beter had gekund. Dat is intern tegenstrijdig binnen christelijke theologie.

Met vijanden liefhebben.

Nochtans erg saai als ze steeds weer op hetzelfde uitkomen. Ik sla af.