IKBENANDERS

Duidelijk!

Er zou sprake zijn geweest van incorpulatie ten tijde van de doop in de Jordaan. Op dat moment zou het Woord (Ik ben die ik ben) vlees geworden zijn. In Egypte stond er in bepaalde tempels te lezen: ‘Ik ben wat er was, wat er is, en wat er zijn zal; mijn sluier kan geen sterveling oplichten.’

Regende het dan vandaag zo veel in Axel? Hier zo niet veel.

Ik vond het wel interessant en verhelderend hoe Hans Stolp in deze lezing over de verering en de dogma’s omtrent Maria de moeder van Jezus verteld. Als protestant had ik niet veel met Maria, maar ik ben er door deze lezing toch anders tegenaan gaan kijken.

Pim geloofde niet in een leven na de dood. Hij is door zijn onderzoek tot de slotsom gekomen dat het tegendeel waar is/waar moet zijn. Er zijn ook veel verhalen van een BDE waarin Christus het centrale element is. In deze verhalen geloofde de betrokkene voor de BDE niet in Christus, daarna wel. Fraai hoor … Omdat het ‘zilveren koord’ in de Bijbel voorkomt zou het bestaan, maar dingen die er dan weer niet woordelijk in voorkomen zoals reïncarnatie, het etherlichaam, het astraallichaam, dat zou dan niet mogen/kunnen bestaan omdat het niet met name wordt genoemd. Dit vindt

Ik kan ook zeggen: ik ben mij bewust van mijn emoties en ik ben mij bewust van het horen van de gitaar. Het lijkt mij dat een onderscheid maken tussen gewaar zijn en bewustzijn onnodig is.

Ik denk niet dat Pim van Lommel daar hetzelfde over denkt.

Het feit dat we iets gewaar zijn betekent altijd dat we ons ook per definitie ergens van bewust zijn, anders zijn we onbewust (zoals in de slaap).

Een verstilde geest zou in theorie nergens meer bewust van kunnen zijn, want stilte is de afwezigheid van prikkels. Bewust-zijn betekent dat we ons altijd ergens van bewust van zijn: ons ik, pijn, de (geestelijke of natuurlijke) wereld, God, enz. Zodra het bewustzijn leeg is (slaap), dan zijn we ons nergens meer van bewust.

Ik zal je de mijne geven: loslaten is iets/iemand zijn eigen weg laten gaan. Als ik urineer, dan laat ik de urine uit mijn blaas los. Ik laat het haar eigen weg gaan aan. Hoe kan het loslaten van mijzelf – dus het mijzelf mijn eigen weg laten gaan – ooit uitmonden in kennis van hebben van bewustzijn? Heb jij het tegendeel ervaren of zo, omdat je dit zo stellig durft te zeggen?

Kun je mij jouw definitie van loslaten eens geven?

N. van Cusa (Cusanus) over ‘opstanding’ in Over de onwetende onwetendheid (docta ignorantia):

Van Leadbeater weet ik alleen dat hij helderziende vermogens had. Blavatsky was een medium. Dat je een medium niet serieus, dan snap ik wel. Een helderziende al iets minder. Steiner kon met zijn vermogens ook onderzoek verrichten in de geestelijke wereld. Hij zij dat zijn resultaten reproduceerbaar zin voor een ieder die dat onderzoek aldaar ook kan verrichten. Als je het natuurlijk wetenschappelijk onderzoek zo serieus neemt, waarom de resultaten uit geesteswetenschappelijk onderzoek niet? Fantaseren is een woord dat ik in deze context niet zou gebruiken. Het materiële lichaam vormt zi

Dat gaat ook op voor twijfel. Twijfel analyseert en breekt af, dat heb ik al vaak gezien op dit forum. En ik heb bij tijd en wijle ook gezegd dat dit nergens toe leidt. Misschien ligt de oplossing dus bij/in het woord ‘verwondering’.