IKBENANDERS

Uit het voorwoord bij de 1e druk van het Nieuwe Testament in de vertaling van H.A.P.J. Ogilvie:

Ik heb ooit meegekregen dat de vertalers van de NWV subtiele zaken in - alleen het nieuwe testament - anders menen te hebben moeten vertalen om tot een ‘juiste’ zienswijze te komen. Over welke passages/zinnen het gaat, dat kan ik mij niet herinneren. De vertalingen zouden niet per se 'fout' zijn, maar een ander accent benadrukken van wat er in het origineel staat t.o.v. van bv. de NBG-vertaling. Deze accent-verschuivingen hebben vervolgens (mogelijk en/of mede) geleidt tot het ontstaan van de Jehova-getuigen beweging.

Zoals je al uit mijn reactie hebt kunnen opmaken kan ik mij niet in je stelling vinden; deze sluit niet aan op mijn beleving(en). Voor het kennen heb je ook begrippen nodig die bij datgene horen dat wordt waargenomen. Anders kan er – in mijn beleving althans – geen sprake zijn van kennen. Kennen verondersteld weten en kunde. Herkennen daarentegen ... hmm … En als ik wegkijk van mijn waarnemingen, dan kan ik nog steeds kennen, hoewel ik de waarnemingen daar wel eerder voor nodig had. Er bestaat overigens ook nog een andere manier van kennen waarbij waarnemen en denken bij elkaar komen om tot ke

Als ik naar een boom kijk, zonder te denken, dan zegt de boom mij, maar ook jou, helemaal niets. Pas door het begrip 'boom' wordt hetgeen ik zie herkenbaar als een boom. Zie ik de boom dan denk ik 'boom'. Beschouw ik de boom vervolgens nader, door hem te observeren met mijn waarnemingsvermogen (mijn zintuigen) en mijn denken, dan kan ik iets over de boom te weten komen. Zo ontstaat kennis. Niet anders. Kant kwam tot een andere slotsom. Zijn gedachtengoed is rijp voor de prullenbak. Dat van Schopenhauer inmiddels ook.

Dat is ook mijn ervaring. Aan de andere kant geldt ook: door denken + waarnemen leer ik de wereld kennen (= R.S.’s idee van monisme).

Zo heb ik er nog niet tegenaan gekeken, en als ik dit leg naast de uitspraak van R.S. dat Christus het meest onzelfzuchtige wezen is dat er bestaat, dan moet ik je … gelijk geven … Zover wil en kan ik niet gaan.

Het is ook hier weer én-én, zo meen ik. Enerzijds kun je met het denken het Ene niet begrijpen, althans dat vermoed ik, maar aan de andere kant heb je het wel nodig om je op de 'juiste' weg te kunnen begeven, waar uiteindelijk het Ene zichzelf in en door jouw kan herkennen.

Ik mag deze forumpapegaai erg graag, maar jouw uitspraak mag er ook wezen. Het doet me goed om dat te lezen. Daar lopen jouw weg en de mijne uiteen. De jouwe lijkt gebaseerd te zijn op de oude mystieke tradities; de mijne op 'tussen moeten en (niet) willen ligt het goede doen', de esoterische.

Een van mijn vroegere ‘leraren’ was Jeff Shore (Amerikaan die in Japan leeft en vanuit de universiteit aldaar internationaal Zen-onderricht geeft in allerlei landen). Jeff heeft heel veel met het begrip 'no-self' zo zei hij mij eens tijdens een etentje met zijn vrouw in Brugge.

Dit sluit aan op hoe de antroposofie/het etherische christendom tegen het hart aan kijkt. Ik weet niet (meer) of je het (nog) zo kunt zeggen. p.s. Dank voor het delen van het gedicht; het raakt me, en het sluit goed aan bij het onderwerp. Omdat hij dit (een-van-wezen-zijnde) is en het tegendeel niet kent/kan kennen? De Zoon is er dan wel weer mee bekend; en hoe! Hij heeft zijn leven gegeven voor de redding van de wereld. Nu kom ik bijna over als een Jehova-getuige of zo, maar dat is wel oké in de verband denk ik dan.

Als het bovenstaande als uitgangspunt wordt genomen, dan weet de mens wat hem te doen staat: een spiegel worden waarin God zichzelf kan herkennen. Sluit dit niet aan op het thema universele waarheid? Ik moet nu ook even denken aan de tien geboden (exoterisch) en aan mijn uitspraak tussen moeten en (niet) willen ligt het goede doen (esoterisch). Dát zou je kunnen beschouwen als de weg. Ook het achtvoudige-pad van de Boeddha komt hiervoor in aanmerking. Eigenlijk wel jammer dat ik het pad de moslim niet ken. Misschien dat iemand op het forum het wel kent en er iets over wil zeggen …

Er horen wel wat plaatjes bij het lange citaat dat veel zaken verduidelijkt. Nu ik het stukje van Haich herlees en alles weer tot mij laat doordringen denk ik, ook omdat ik inmiddels het belangrijkste werk van Cusanus heb gelezen (Over de wetende onwetendheid), … ‘dit is misschien wel het mooiste en indrukwekkendste wat ik hier op dit forum heb kunnen en mogen delen’. Dank je wel voor de aanzet. Wel frappant trouwens dat het stukje begint met voelen: Even later komt de kloof tussen beleving en werkelijkheid ter sprake: En dan de oplossing: De rest van het lange cit

Wat op aarde subjectief is wordt na het overlijden objectief, maar daar kunnen we in dit verband niets mee vermoed ik. Universeel is 2 x 2 is 4. Daarom was voor bv. iemand als Cusanus en de school van Chartres de wiskunde zo belangrijk mbt. het benaderen van dat wat we God plegen te noemen. Zelf vind ik de zwaartekracht bv. geen universele waarheid, want buiten de dampkring gaat deze wet al niet (meer) op. Je vind de inmenging van de wiskunde mbt het denken over God, het goddelijke en de wereld/kosmos ook terug in het boek Inwijding van Elisabeth Haich. Hieronder een lang citaat uit het b

Wat versta je onder universele waarheid en wat maakt dat je dit in verband brengt met het 'voelen'?

Hetzelfde vind ik ook van Hopper e.a.; geven soms erg onbevredigende antwoorden en komen daar nooit op terug. Staat zeker symbool voor hoe het er op dit forum aan toegaat?