Tortelduif

Die deal is bedoeld om te mislukken.

Het is waar dat God in de Bijbel taal gebruikt die voor mensen begrijpelijk is, inclusief grammaticale vormen en werkwoordsvormen. Maar daaruit volgt niet automatisch dat elke grammaticale keuze direct een expliciete betekenisdrager is (“als er een vrouwelijke vorm staat, dan bedoelt God dus ‘zij’”). In Genesis 1:2 gaat het om het Hebreeuwse ruach, dat grammaticaal vrouwelijk is en daardoor vrouwelijke werkwoordsvormen kan aansturen, zoals merachefet (“zwevend/broedend”). Dat is een taalkundige eigenschap van het woord, niet een expliciete aanduiding van gender of een persoonlijke keuze v

Het klopt dat ruach (רוּחַ) in het Hebreeuws niet in alle gevallen strikt grammaticaal vrouwelijk is; er komen ook constructies voor waarin het als mannelijk wordt behandeld, afhankelijk van context, stijl en taalevolutie. Dat neemt echter niet weg dat ruach in de Hebreeuwse Bijbel overwegend met vrouwelijke grammaticale vormen voorkomt (zoals werkwoordsvormen in Genesis 1:2). Die variatie in grammatica zegt op zichzelf niets over een “mannelijke” of “vrouwelijke” identiteit van de Geest als persoon. Het gaat hier dus om grammaticale flexibiliteit binnen het Hebreeuws, niet om een co

In het Hebreeuws is ruach (geest/wind) grammaticaal vrouwelijk, waardoor werkwoorden en bijvoeglijke vormen soms in de vrouwelijke vorm staan. Dat zegt echter niets over het “geslacht” van de Geest als persoon. Het idee dat de Bijbel daarmee letterlijk “Zij, de Geest” als vrouwelijke persoon bedoelt, klopt niet. Ook in passages zoals Genesis 1:2 of de verhalen rond Simson wordt de Geest van God niet als een vrouwelijke entiteit met het voornaamwoord “zij” aangeduid. Wat je ziet is grammaticale congruentie in de brontaal, geen theologische of persoonlijke genderaanduiding.

Wat een nonsens. Nu is God weer bigender. Je laat je meeslepen door de tijdsgeest! Als God Zich consequent als ‘Hij’ presenteert en de man als vertegenwoordiger van God wordt genoemd, dan is God mannelijk.

Dus God als non-binair? God is een man! Wat is je definitie van een man? Is die biologisch of geestelijk?

Zoek de zon op mensen! Niet alleen als het zomer is... God heeft die voor meer doeleinden geschapen dan dan we doorhebben. Ik ben in maart al bijna zo bruin als een neger. En neem gerust af en toe een middagdutje, is goed voor je.

Populisme versterkt dergelijke mechanismen nu eenmaal. Twee leiders die als populistisch worden omschreven... Wat mij betreft niet meer dan een poging om links en rechts te verbroederen. Gelul van de hoogste orde.

Dat komt er nou van met die moderne genderidentiteit. Je mag van alles en nog wat zijn, maar als puntje bij paaltje komt wordt er gekeken naar of je wel spoort. Vervolgens wordt het meisje in de lappenmand gelegd en moet er voorzichtig mee omgegaan worden. Wat een debielenland is het toch geworden. Maximaal 4 jaar voor het omleggen van twee mensen... Zo een xenogender zou je toch voor minimaal 20 jaar in het hondenhok trappen met een slot erop. Vergezeld van een echte mens-averse hond die haar even voordoet hoe het moet. Maar hey, lijden doet leven!

Als ik je lijn zo samenvat, dan verschuift de rol van Christus inderdaad duidelijk ten opzichte van het christendom. In de manier waarop jij Genesis 3 en de menselijke ontwikkeling beschrijft, lijkt Christus vooral de functie te krijgen van degene die de uiteindelijke terugkeer tot God mogelijk maakt binnen een proces van geestelijke groei die jij zelf initieert en begaat. Hij staat dan niet primair buiten de mens als Verlosser van een onmachtige toestand, maar meer binnen het menselijke ontwikkelingspad als richtinggevend. Als leraar, niet als Verlosser. In die lezing wordt het acce

Er staat nog een (alweer) onbeantwoorde vraag open over deze kwestie:

https://frontpage.fok.nl/nieuws/892058/1/1/50/leraar-misbruikt-en-vermoordt-geadopteerde-baby-preston-was-een-speelding.html Een beetje verder van het bed vond het volgende plaats. The cirkel of life...vormgegeven door twee homofiele krankzinnigen. Ook geen pijl op te trekken die regenboogrijders. Het is heel normaal dat mensen dood gaan. Groot of klein, het maakt niet uit. Voer voor de wormen, compost voor het leven.

Zo worden er kinderen doodgereden en zo vermoord een kind zijn ouders. Geen pijl op te trekken die kinderen. Een niet natuurlijke oorzaak... bestaat er een natuurlijke dood? Ik vind elke dood onnatuurlijk en niet te verenigen met het leven. Leven en dood zijn fundamenteel tegengestelden en de dood kan daarom nooit echt "normaal" worden, hoe vaak hij ook voorkomt.

Relatief ver van Axel verwijderd gebeurde nog een tragisch gebeuren. Het zal je kind maar zijn... Ben je daar ook door aangedaan, of is dat wat te ver weg?

Begrijp ik je goed dat je Genesis 3 niet in de eerste plaats leest als een oordeel waaruit de mens verlost moet worden, maar als een door God toegelaten of gewilde toestand waardoor de mens juist tot geestelijke ontwikkeling en uiteindelijk terugkeer tot God komt?

Interessante verwijzing, maar hier lijkt de formulering af te wijken van de gangbare vertalingen van Johannes 5:22. Daar staat meestal iets als: “De Vader oordeelt niemand, maar heeft heel het oordeel aan de Zoon gegeven.” (NBG/HSV-achtige weergave) De kern van die tekst is dus niet “crisis” in existentiële zin, maar het idee van oordeel / gericht, en dat de Zoon daarin de uitvoerende positie krijgt. Theologisch raakt dat aan een andere vraag dan waar wij het net over hadden. Johannes 5 gaat vooral over de positie van de Zoon in het goddelijk handelen (gericht/oordeel), niet dir

Dat interesseert mij niet, omdat het geen antwoord is op de vraag hoe de oproep tot bekering zich verhoudt tot de uitspraken waarin Jezus zelf het komen tot Hem afhankelijk stelt van de Vader. Johannes 6:44: “Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader die Mij trekt.” Johannes 15:5: “Zonder Mij kunt gij niets doen.” Tegelijk ook teksten als Mattheüs 7:7: “Vraag, en u zal gegeven worden; zoek, en u zult vinden.” Dat staat in de evangeliën waar jij je zogenaamd zo veel van aantrekt en maar geen uitleg over geeft...

. Lastig discussiëren met jou. Geef eerst eens antwoord ipv met allerlei afleidingsmanoeuvres te komen aub.

Je raakt hier een klassiek spanningsveld dat in feite al vanaf de vroege kerk discussie is: wat is de oorsprong van het “zich keren naar God”, en wat betekent dat voor vrije wil. Die opmerking over Genesis en “Elohim als geesten van de vorm” zou ik eerlijk gezegd eerst even parkeren, omdat dat niet aansluit bij de Hebreeuwse tekst of gangbare exegese. In Genesis 3 gaat het in de standaard lezing gewoon om de mens in relatie tot God (Elohim als de God van Israël), niet om een andere metafysische laag van “vormgeesten”. De kern van het verhaal blijft dus: de mens verbergt zich, en God zoekt

Wat is de aard van de eerste beweging van de mens richting God? Of concreter in christelijke termen: Wanneer een mens zegt “Heer, vergeef mij”, “ik zoek U”, of “ik klop aan” — is dat dan: een beweging die de mens uit zichzelf kan initiëren, waarna God daarop reageert met genade, of een beweging die zelf al mogelijk gemaakt en opgewekt is door Gods voorafgaande handelen in de mens? Beide posities erkennen dat de mens daadwerkelijk vraagt, zoekt en klopt. Het verschil zit niet in dát die handeling plaatsvindt, maar in waar die handeling uiteindelijk vandaan komt. Wat hie

Over Paulus: In de christelijke traditie wordt zijn betekenis niet verklaard vanuit zijn karakter of “fanatisme”, maar vanuit bekering. Het zwaartepunt ligt niet bij zijn psychologische profiel, maar bij de breuk in zijn leven door wat hij zelf als ingrijpen van Christus beschrijft. Paulus ná zijn bekering is niet simpelweg “dezelfde persoon met een ander standpunt”. In die zin is het te kort door de bocht om hem psychologisch te reduceren tot “eens een vervolger, dus altijd zo te typeren”. De vraag is niet wie Paulus “was”, maar of zijn boodschap inhoudelijk aansluit bij wat Jezus zelf zegt i

Dat is een interessante afbakening, maar ik denk niet dat je Paulus en de evangeliën zo eenvoudig kunt scheiden alsof ze twee verschillende theologieën vertegenwoordigen. Ook in de evangeliën zelf zit namelijk al de spanning waar we het over hebben. Jezus zegt bijvoorbeeld in Johannes 6:44: “Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader die Mij gezonden heeft hem trekt.” Dat is inhoudelijk niet heel ver verwijderd van het idee dat zelfs de beweging naar Christus toe al afhankelijk is van Gods handelen. En in Johannes 15:5 zegt Jezus: “Zonder Mij kunt gij niets doen.” Dat raakt precies aan de

Goed, dan denk ik dat we inderdaad bij de kernvraag uitkomen. Want alles valt of staat met het mensbeeld dat je hier hanteert. Is de mens van nature nog in staat om zich tot God te wenden, of is zelfs die beweging al afhankelijk van voorafgaande genade? Als je uitgaat van het eerste, dan is “vragen, zoeken en kloppen” inderdaad een eerste stap van de mens waarop God reageert. Als je uitgaat van het tweede, dan zijn diezelfde woorden juist de vrucht van iets dat God al in het hart heeft gewerkt. Het verschil zit dus niet in de oproep zelf, maar in wat je denkt dat er nodig is om die o

Die laatste zin (“dat lijkt me onzinnig”) is precies het punt waar we eigenlijk uit elkaar lopen, maar hij wordt niet echt onderbouwd. Wat er namelijk verondersteld wordt, is dat de mens van nature al in staat is om zich tot God te wenden — dat “vragen, zoeken en kloppen” een neutrale, beschikbare mogelijkheid is die simpelweg nog uitgevoerd moet worden. Mijn bezwaar is juist dat de Bijbel dat mensbeeld niet zonder meer ondersteunt. De mens wordt niet primair getekend als iemand die nog een stap moet zetten, maar als iemand wiens hart van nature niet op God gericht is. Dan wordt gena