Tortelduif

Onze standpunten kunnen prima naast elkaar bestaan volgens mij. Ik durf wel te stellen dat iedere religieuze stroming die zich structureel van dwang bedient om haar geloofsopvattingen af te dwingen, sektarische kenmerken vertoont. Het maakt daarbij weinig uit of het om een kleine sekte of een eeuwenoude wereldreligie gaat. De omvang, ouderdom of maatschappelijke erkenning van een religie maakt dwang immers niet minder dwingend. Wie mensen bedreigt vanwege geloofsafval, kritiek bestraft, persoonlijke vrijheden beperkt of religieuze voorschriften aan anderen probeert op te leggen, ver

Je opmerking dat het jodendom geen missionaire religie is, is in grote lijnen juist. Maar niet missionair zijn en geen dwang uitoefenen zijn twee verschillende eigenschappen. Een religie hoeft geen nieuwe aanhangers te werven om binnen de eigen gemeenschap druk uit te oefenen op afwijkende overtuigingen of levenswijzen. Het christendom is in wezen een exclusieve overtuiging. Wie gelooft dat redding alleen door Jezus Christus mogelijk is, gelooft daarmee ook dat wie Hem afwijst niet gered wordt. Binnen bepaalde kerkelijke tradities kan dat bovendien gevolgen hebben voor de vraag wie tot de

Welke vorm van religieuze dwang dan ook, is onaanvaardbaar. Dat geldt niet alleen voor de islam, maar evengoed voor conservatieve orthodoxe joden, orthodoxe christenen en iedere andere religieuze stroming die meent haar voorschriften aan anderen te mogen opleggen. Het principe is eenvoudig: iedereen heeft het recht om naar zijn eigen geloof te leven, maar niemand heeft het recht om anderen op grond van dat geloof hun vrijheid of gelijke rechten te ontnemen. Wie zijn religieuze voorschriften vrijwillig volgt, moet dat vooral doen. Wie ze aan anderen probeert op te leggen door intimida

Het probleem ontstaat wanneer mensen niet alleen geloven dat een god bepaald gedrag afkeurt, maar zichzelf ook het recht toekennen om anderen daarvoor te bedreigen, te dwingen of te bestraffen, bijvoorbeeld wegens afvalligheid, godslastering of homoseksualiteit. Daarmee overschrijden ze de grens tussen een religieuze overtuiging en het eigenmachtig afdwingen daarvan. Niemand kan zijn persoonlijke interpretatie van de wil van zijn god boven de wet en de individuele vrijheid van anderen stellen. Bovendien roept dit een fundamentele vraag op: als een god almachtig en rechtvaardig is, wa

Waarom zou de islam, een religie die aanspraak maakt op de waarheid, niet aan dezelfde kritische toetsing mogen worden onderworpen als iedere andere religie, ideologie of levensbeschouwing? Een religie bekritiseren is niet hetzelfde als de aanhangers ervan veroordelen. De islam is een geheel van religieuze overtuigingen, leerstellingen en voorschriften; moslims zijn mensen die daar op uiteenlopende manieren invulling aan geven. Het ene is onderwerp van inhoudelijke kritiek, het andere bestaat uit individuen die op hun eigen uitspraken en gedragingen beoordeeld behoren te worden. Je kunt de isl

Verschillende overtuigingen kunnen naast elkaar bestaan. Maar dat maakt niet elke overtuiging waar. Eenheid in bestaan is geen eenheid in waarheid. Matteüs 13:24–30 (SV)

Eén hart, één waarheid — niet alle overtuigingen kunnen tegelijkertijd waar zijn. De rest valt er buiten. Waarschijnlijk jouw gebroken hart.

Als religieus universalisme een synthese is van alle religies, dan is een antithese daarop eveneens denkbaar.

Je schrijft: "Een goede vertaling moet niet alleen nauwkeurig zijn, maar ook helder en begrijpelijk." Dat klinkt vanzelfsprekend, maar in de praktijk kunnen die twee doelstellingen met elkaar op gespannen voet staan. Juridische teksten zijn bijvoorbeeld soms moeilijk te begrijpen, maar dat komt mede doordat begrippen nauwkeurig moeten worden afgebakend en nuances behouden moeten blijven. Vereenvoudiging kan de leesbaarheid vergroten, maar tegelijkertijd de oorspronkelijke betekenis aantasten. Hetzelfde geldt voor vertalingen van religieuze geschriften, zoals de Bijbel. Een vertaler moet n

Semantisch prutswerk. Je kent kennelijk de uitdrukking ‘met hetzelfde sop overgoten zijn’, maar past haar zo toe dat de beeldspraak volledig ontspoort. Het grammaticale onderwerp en de beeldspraak sluiten niet goed op elkaar aan. Je had beter de personen zelf met het sop kunnen laten overgieten dan het kwaad.

Je bedoelt die overdreven zoetsappige voorstelling van mensen die altijd vriendelijk, vergevingsgezind en moreel onberispelijk zijn? Of bedoel je de filmpjes die een beeld van liefde, verdraagzaamheid en morele zuiverheid zouden moeten uitdragen maar nogal wringen met de werkelijkheid van de organisatie? Die filmpjes zijn een misselijkmakende combinatie van mierzoete muziek, overdreven brave personages en een wereld waarin iedereen zogenaamd vanuit liefde, nederigheid en goddelijke wijsheid handelt. Het is die morele zelfverheerlijking van de bovenste plank. Zum kotsen!

Het woord genocide zou niet lichtvaardig gebruikt moeten worden en internationale instellingen behoren consequent dezelfde juridische maatstaven te hanteren. Juist omdat het om zo'n ernstige beschuldiging gaat, moet het bewijs doorslaggevend zijn en niet de politieke sympathie voor de ene of de andere partij. De criminelen in Gaza die zichzelf hebben uitgeroepen tot volk zouden hun smoel moeten houden.

Laat ze daar een puntje aan zuigen met hun gezeik over genocide. Ik kom uit de tijd dat er een echte genocide aan de gang was. Gazakutjes.

Obesitas in overvloed daarzo.

De piepers uit Palestina hebben het zo slecht nog niet.

Dat jullie bestaande Bijbelvertalingen gebruikten én uitgaven, klopt. Maar dat is niet hetzelfde als zelf een Bijbelvertaling produceren. De King James Version dateert uit 1611 en de American Standard Version uit 1901. Jullie hebben die vertalingen gedrukt en verspreid; jullie hebben ze niet zelf vertaald. De Nieuwe-Wereldvertaling was wél jullie eigen vertaalproject, waarvan het Nieuwe Testament pas in 1950 verscheen. De vraag is dus niet of jullie vóór die tijd Bijbels hadden, maar waarom jullie uiteindelijk een eigen vertaling nodig vonden en in hoeverre de afwijkende vertaalkeuzes daa

Dat maakt mij geen proletarische shopper, maar een revolutionaire consument! Hehehe. .I.

Als men een boycot verdedigt als een gericht politiek middel, in hoeverre is men dan ook verantwoordelijk voor de voorzienbare gevolgen voor producenten die buiten het eigenlijke doelwit vallen? Immers hoe wil men controleren dat de dadels afkomstig zijn uit het beoogde gebied? Als consumenten niet betrouwbaar kunnen vaststellen of dadels afkomstig zijn uit Israël zelf of uit Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, kunnen ze besluiten om voor de zekerheid maar helemaal geen Israëlische dadels meer te kopen. Als een boycot in de praktijk alle Israëlische dadels treft, ongeacht

Daar komt enkel gedonder van. Religies zijn onderling lang niet zo compatibel als dat hartje suggereert; op wezenlijke punten spreken ze elkaar tegen en kunnen ze zelfs lijnrecht tegenover elkaar staan. Kijk bijvoorbeeld naar de spanningen tussen islamitische opvattingen en andere religies, zowel theologisch als in de praktijk. Je kunt alle religies wel in één hartje tekenen, maar daarmee verdwijnen hun tegenstellingen niet. Dat hartje is een kort leven beschoren!

Kijk eens aan, de feestdagen staan weer voor de deur. Hoog tijd dus om de daklozen, verslaafden en andere maatschappelijke misère weer eens uit de kast te trekken. De camera's draaien, de schrijnende verhalen worden afgestoft en de collectebussen mogen weer rinkelen. Want wat is er nu mooier dan tijdens de gezelligste tijd van het jaar even geconfronteerd te worden met andermans ellende? Het levert niet alleen mooie televisie op, maar vooral een heerlijk warm gevoel van morele superioriteit. Het recept is eenvoudig. Men kijkt naar een documentaire, trekt een bedrukt gezicht, mompelt iets

Dat klinkt heel lekker. Ik mag ze ook graag eten, vergezeld met wat Palestijnse Labneh. Hehehe. Als subtiel geopolitiek statement.

Wat doe je raar. Kronkelende prutser. Waar vergelijk ik mezelf met God? Ik stel een vraag over jouw eigen redenering. Eerst beweer je dat menselijke waarde subjectief is en vervolgens beroep je je op God als bron van een objectieve norm. Hoe verhouden die twee uitspraken zich tot elkaar? Dat is mijn vraag. Een tegenvraag over mijn vermeende hoogmoed geeft daarop geen antwoord.

Wat ik niet helemaal begrijp, is dat je menselijke waarde eerst relatief noemt, afhankelijk van de interpretatie van degene die beoordeelt, maar vervolgens God introduceert als degene die wél een objectieve norm heeft. Als ik jou benadeel, is jouw oordeel over mij dan slechts jouw persoonlijke interpretatie, of doe ik volgens jou ook objectief iets verkeerd? In het tweede geval bestaat er kennelijk een norm die verder gaat dan onze persoonlijke interpretaties. Waarom zou die norm dan niet ook relevant zijn voor de vraag of mensen intrinsieke waarde bezitten?