Robert Frans

Net zoals jij er vanuit gaat dat de Bijbel toen dezelfde is als de Bijbel nu en dat daarom dat de huidige Bijbel gezaghebbend is. En waarop baseer je dat? En waarop baseer je de idee dat alleen de protestantse canon gezaghebbend zou zijn en niet de veel oudere canons gebaseerd op de Septuagint, dus met de deuterocanonieke boeken erin? Precies, je baseert dat op oude kopiën van de Bijbel én op het leergezag van jouw kerk of geloofstraditie, die bepaalt wat in de Bijbel hoort en wat niet. Maar waarop is dat gezag om eigenhandig te canoniseren dan gestoeld? Waarom kan men het huidige leergez

In de rest van de Schrift, waar de apostelen hun leergezag uitoefenen middels het rondzenden van bindende brieven, het aanstellen van bisschoppen ofwel opzieners in hun kerken en het corrigeren van opkomende dwaalleringen in zowel de brieven als in het eerste concilie te Jeruzalem. Wat zij in de Schrift doen, doen de huidige bisschoppen nog steeds, met de bisschop van Rome (dus de paus) als opvolger van Petrus die de eenheid van de kerk symboliseert en bewaart. De Schrift is niet geschreven aan individuele gelovigen, maar aan kerkgemeenschappen, of in het geval van Timoteüs aan kerkelijk

Mocht ik worden opgehouden, dan weet gij, hoe men zich behoort te gedragen in het huis Gods, dat is, de kerk van de levende God, pijler en grondslag van de waarheid. -1 Timoteüs 3,15; WV75 Hier heb je je antwoord wat de hoogste autoriteit is, de hoedster van de Waarheid. Hoe de Kerk bepaalt of een leer juist is? Eigenlijk op dezelfde wijze als zij de bijbelse canon heeft vastgesteld, namelijk aan de hand van vier voorwaarden: de leer moet apostolisch, katholiek, orthodox en stichtend zijn. Apostolisch: geworteld in de apostolische tijd. Katholiek: al algemeen door de kerk wereldwijd bel

Maria is echter ook een medegelovige en kan dus ook voor ons bidden en om gebed gevraagd worden. Dat is wat om voorspraak vragen is. En nee, zij is niet dood, maar levend, meer nog dan wij. In Christus zijn wij met elkaar verbonden, zowel hier als hiernamaals, omdat er in Hem geen scheiding meer is tussen leven en dood. Waar in de Schrift staat dat uitsluitend en alleen de Schrift gezaghebbend zou mogen zijn? En waar in de Schrift staat dan welke canon van bijbelboeken we dan precies moeten aanhouden?

Als de mariale interpretatie echter legitiem is, dan komt Maria die plaats natuurlijk alsnog gewoon toe en is er niets om ons zorgen over te maken daaromtrent. Bezorgdheid om haar positie alleen kan dus geen reden zijn om de interpretatie af te wijzen. Maria heeft inderdaad een bijzondere plaats binnen het geloofsleven. Vrijwel alle kerken erkennen dat, met de protestanten als enige uitzondering. Hoewel sommige protestantse kerken hierin ook iets marialer zijn (geworden). Hoe kan het ook anders, voor iemand die God zelf in haar schoot gedragen heeft en met Hem als moeder het meest intens

Ik kijk echter naar beiden en mijn kerk doet dat ook. De Schrift kent verschillende betekenislagen en verschillende interpretatiemogelijkheden. Juist het accepteren en verabsoluteren van slechts één interpretatie, zoals veel protestanten doen, leidt tot onnodige verdeeldheid. Dat geloof ik ook. Je spreekt mijn schrijven hierin dan ook niet tegen. Daarom schreef ik ook over Maria als grootste gift vóór zijn sterven. Jezus heeft ons veel grote gaven geschonken, die allemaal hun kracht ontlenen aan het Offer. Zonder zijn dood en verrijzenis is elke gave krachteloos.

Ik zie jouw uitleg ook helemaal niet als minder krachtig of als onnodig. Het is een mooie, bijbelse uitleg waar ik volop mee kan instemmen. Maar dat hoeft de diepere, of allegorische betekenislaag dus niet uit te sluiten. Johannes hint daar mijns inziens juist op met zijn woordgebruik. Een betekenis met minstens net zoveel kracht, daar door de geschiedenis heen ontelbaar veel gelovigen uit vele culturen, tijdsgeesten en bevolkingslagen daadwerkelijk Maria als hun Moeder in huis hebben genomen en zo Jezus heel nabij zijn. En had Jezus ons als zijn geliefde leerling een mooiere, laatste gift vóó

De diepere betekenis overstijgt niet de praktische, maar vult deze aan. Juist omdat dit echt zo gebeurd is, vinden we er des te gemakkelijker de diepere betekenis in. Zoals ik al zei: Jezus had Johannes en Maria ook enkele dagen voor de kruisiging bij elkaar kunnen brengen. Veel praktischer, met ook meer tijd voor vragen en antwoorden. Maar dat deed Hij niet. Hij deed het aan het kruis, tijdens het meest hevige lijden dat ooit op aarde geleden is. Het is dus niet zomaar een praktische wenk, maar een gift aan ons. De handeling heeft verlossende waarde, omdat het kruis het meest hoogheilige

De door jou gerefereerde praktische of historische uitleg sluit de andere betekenislagen echter niet uit. De Schrift kent inderdaad meerdere betekenislagen. Traditioneel onderscheiden we er vier: historisch (wat staat er?), allegorisch (wat moeten we geloven?), moralistisch (wat moeten we doen?) en anagogisch (wat mogen we hopen?). Afhankelijk van interpretatie ben je echter sowieso, of het nu van je eigen is of die van de kerk. Je kunt dan beter de interpretatie kiezen die al zo'n tweeduizend jaar meegaat, voor eenheid binnen de kerk zorgt en niet voor verdeeldheid en die de tand des tijds we

Dat Maria er de moeder van Jezus en Johannes de geliefde leerling wordt genoemd, vindt haar volle betekenis in het al aangehaalde vers waarin Jezus zijn moeder en de leerling tot elkaar brengt als moeder en zoon. Want de geliefde leerling, dat zijn ook wij. Wij verblijven aan het hart van Jezus tijdens het Laatste Avondmaal, wij staan bij Hem onder het kruis en wij worden door Hem in het bijzonder bemind. Als de moeder van Jezus vervolgens door Jezus' besluit de moeder van de geliefde leerling wordt, dan wordt zij daardoor eveneens ónze moeder. En sinds die tijd hebben wij haar inderdaad liefd

Hm, ik dacht gewoon een interessante discussie met je te voeren over cultuur en schoonheid in relatie tot naastenliefde en ontwikkelingshulp. Maar blijkbaar trigger ik onbedoeld iets in je waardoor je zulke harde woorden over mij uit. En hebben we voor deze discussie wellicht ook niet voldoende met elkaar gemeen qua geloof. Misschien is het daarom maar beter om het hierbij te laten.

Tja, als jij kunst, schoonheid en cultuur, waar zowel arme als rijke mensen zich mee bezighouden, wil vergelijken met een dode hond, dan is dat jouw keuze. Een dergelijke cynische kijk op een net zo essentiëel onderdeel van onze menselijkheid deel ik echter niet. En de Bijbel ook niet, getuige alleen al het luisterrijke tabernakel in Exodus. God heeft ons vele talenten gegeven om de meest mooie, inspirerende kunstuitingen te maken. We hebben van Hem de gaven van muziek, verbeelding, literatuur, liturgie, poëzie, retoriek, architectuur, handenarbeid en noem maar op gekregen. Die zijn er niet en

Hoe weten wij nu hoe een echte God wel of niet zou spreken? En welke eigenschappen precies menselijk of goddelijk zouden zijn? Wie en wat God ten diepste is, weten we uit openbaring. Als Hij zich dus menselijk uit, dan is dat enkel om iets van zijn goddelijkheid met ons te delen en voor ons verstaanbaar en begrijpelijk te zijn. Blijkbaar is hetgeen wij als menselijk ervaren niet uitsluitend menselijk. Je klinkt nu een beetje als Judas die beklaagde dat de zondige vrouw Jezus' voeten met kostbare olie zalfde. Ik neem aan dat je weet hoe Jezus daarop antwoorde. Gek genoeg hoor je me

In katholiek verstaan is de eucharistie de tegenwoordigstelling van het ene Offer van Christus op Golgotha. Wat daar destijds gebeurde, gebeurt ook in elke mis. Het Offer wordt dus niet herhaald, zoals sommigen denken. De reden dat we regelmatig de mis bijwonen, is simpelweg omdat we graag in de werkelijke tegenwoordigheid van Christus zijn en Hem regelmatig willen ontvangen. De eucharistie geeft ons kracht en genade om steeds liefdevoller te leven en steeds dichter tot God te komen. Ze is een onderpand van het eeuwig leven, ze is het hemelse manna. Paulus draagt de Korintiërs in zijn eerste b

Beiden zijn waar. Het houdt in dat je naar jezelf niet anders kijkt dan naar andere mensen. Dat je je eigen behoeften en belangen niet belangrijker vindt, maar jezelf gewoon als een van de vele mensen beschouwd. Wat je jezelf gunt, gun je anderen des te meer. Als iemand bijvoorbeeld een mooie prestatie neerzet, ben je net zo blij daarmee als wanneer je het zelf had gedaan, omdat de prestatie immers belangrijker is dan de persoon die hem uitvoert. Het houdt in dat je mild bent voor anderen, maar streng voor jezelf. Tegenover God houdt het in dat je je kleinheid en zondigheid tegenover Hem