Hopper

De Zoon is de Vader als het inwonend aspect. Daarom zegt Jezus dat de Vader in Mij is en Ik in Hem. Als mens had Jezus dat nooit mogen zeggen, maar Jezus sprak als het Woord. Johannes 14: 10 bewijst dat: Gelooft gij niet, dat Ik in den Vader ben, en de Vader in Mij is? De woorden, die Ik tot ulieden spreek, spreek Ik van Mijzelven niet, maar de Vader, Die in Mij blijft, Dezelve doet de werken. Als we Jezus daadwerkelijk willen navolgen, dan doen we al onze werken niet uit ons eigen naam, maar uit de naam van de Vader. We rekenen onze werken onszelf niet toe. Dat is de vrijh

De stelling van DBI was: "We kunnen God niet doorgronden, dus het is voor een mens onmogelijk om zeker te weten dat hij bestaat." Mijn stelling was en is dat God niet tot het bestaande behoort. De zaken welke bestaan zijn in mijn denken afgezonderd van de andere zaken welke bestaan. Als ik bijvoorbeeld aan de dag denk, denk ik niet aan de nacht. (ook verschijnselen als dag en nacht zijn bestaande). Deze kennis kunnen we gebruiken om te begrijpen dat zaken complementair zijn aan elkaar in mijn/onze denkwereld. God echter is een uitzondering hier op. Zou ik God denken, dan mo

Het denken zelf is een begrenzing/bepaling. We kunnen iets alleen als iets bestaands en daarmee bepaald denken. Iets onbepaalds (God) is onmogelijk om te denken.

Maar wel een realiteit welke niet gedacht kan worden.

Je verzet handig de doelpalen. De kwestie was wat het begrip 'bestaan' inhoudt. Mijn antwoord daarop was "Het is het geschapene wat 'bestaat' in de tijd. " En om het vast te stellen is er een waarneming nodig. Maar een waarneming is niet noodzakelijk voor het 'bestaan' zelf. Het heelal zit vol met objecten die 'bestaan' en welke we nog niet hebben waargenomen. Jouw stelling was dat betreffende God "dus het is voor een mens onmogelijk om zeker te weten dat hij bestaat." Als we al niet kunnen begrijpen wat 'bestaan' betekent, dan hoeven we het over God niet eens meer te hebben

Het blijkt dat je het begrip 'waarneembaar' niet begrijpt. Een maan om Jupiter die we tot dusver niet hebben waargenomen, was daarom wel degelijk waarneembaar. De Galileïsche manen zijn niet ontstaan omdat Galileo ze waarnam. Ze waren er voor die tijd ook al.

Bestaan betekent 'er zijn', dat kan niet anders dan dat er een mogelijkheid moet zijn om dat 'er zijn' vast te stellen. Die mogelijkheid is waarneming. Zelfs getallen zijn een geestelijke waarneming. Zwaartekracht en andere natuurkundige verschijnselen zijn ook waarneembaar. God zelf valt buiten het waarneembare, Hij heeft immers alles wat waarneembaar en daarmee bestaat geschapen. Toch klopt jouw "B. We kunnen God niet doorgronden, dus het is voor een mens onmogelijk om zeker te weten dat hij bestaat." niet. De Bijbel geeft aan hoe we God -gedeeltelijk- kunnen doorgronden. Maar

Wat in deze draad is na te lezen is dat kerken de Waarheid claimen. Jezus zelf is die Waarheid, er is dus geen enkele organisatie of mens die de Waarheid welke Jezus is kan claimen. God is de Enige die jou of mij die Waarheid kan verlenen of mededelen. Daarnaast zegt Jezus niet dat hij die Waarheid heeft, maar dat hij die Waarheid is. Daaruit kunnen we afleiden dat die Waarheid waar Jezus het over heeft niet-bezittelijk is. Maar wel kenbaar.

De Bijbel zegt dat Jezus de Waarheid is. Geen enkele groepering heeft (bezittelijk) dus de Waarheid. Wie claimt de Waarheid te hebben is dus een spreker van onwaarheid. De Waarheid is kenbaar: Johannes 14:6-7 Inderdaad. Er is slechts één Kerk of gemeente: het Koninkrijk Gods. De rest is namaak.

God bestaat dan ook niet. Het is het geschapene wat 'bestaat' in de tijd. God is de Eeuwige en bestaat daarmee niet in de zin zoals wij dat bedoelen. Of iets of iemand bestaat heeft idd te maken met het waarnemen van iets of iemand. God is echter nog nooit waargenomen door iemand en daarmee dan ook niet-bestaand....

Ik denk dat ik me daar wel in kan vinden. Het kerkelijk dogma is dat God 3 personen is, en dat beperkt de ruimte waarbinnen God's Geest werkzaam kan zijn. God op zichzelf blijft een mysterie, maar binnen de mens kan er werkzaamheid plaats vinden. De mens moet daar zelf ruimte voor maken. Lees: geen overtuigingen aannemen welke op drijfzand berusten. Als er binnen een forumdeelnemer -onverschillig wie- alleen het discursieve denken en zintuigelijke waarneming is, dan kan ik hier vandaan zeggen dat God's Geest niet werkzaam is. Dat wat men nous noemt speelt zich ook af in de mense

Het is de Bijbel zelf die mystiek is. En over een andere realiteit gaat. Daar zit gelijk het probleem: dogma en mystiek verdragen elkaar niet. Paulus schrijft zelf (onder andere) in 1 Korintiërs 2:7 over het het verborgene (de wijsheid Gods, bestaande in verborgenheid). Jij ontkent graag het verborgene c.q. de mystiek. Dan kun je wel zeggen dat je de Bijbelse leer volgt, maar over welke leer hebben we het dan? Verder is je geesteshouding niet uitzonderlijk, veel gelovigen geloven vooral met het hoofd. Verder dienen we uiteraard niet alle kerkelijken over één kam te scheren. O

Je hebt niks met mystiek, Breuk. Dan rest er niks anders dan dogma te volgen. Dogma is niet mijn kopje thee. Als de kerk de verkeerde dogma's heeft bedacht, wat volg je dan eigenlijk?

Het probleem hiermee is dat het Eeuwige Zijn geen gedachte is. En daarmee ondeelbaar. Dat wat de Eeuwige voortbrengt staat daarmee noodzakelijkerwijs af van de Eeuwige Zijn. Vandaar ook dat Jezus het heeft over 'thuis komen'. De verloren zoon. Het thuiskomen kan alleen plaats vinden in het ondeelbare.

Ik denk dat we Tertullianus kunnen beschouwen als de bedenker van de drie-eenheid. https://koinoniabijbelstudie.nl/de-vader-van-de-triniteitsleer-tertullianus/bijbelse-theologie/ Het probleem hierbij is dat Tertullianus iets bedenkt, maar dat het later dogma wordt. De (neo)platoonse invloed op het jonge christendom is nauwelijks te onderschatten. De triniteitsleer bevat ook een emanatie-karakter, welke we in de kerkelijke leer niet meer terugvinden. (Wegens dogma). Het 'probleem' wat speelde was de goddelijke natuur van Jezus. Wijze van bestaan is natuurlijk iets geheel

Van het katholieke geloof ja, het mist wel Bijbelse grondslag. Sedert Nicea volgt de kerk de Bijbel niet langer. Er is maar één God en geen 3 personen. Jezus zei het zelf al: Ik en de Vader zijn een. God heeft geen tijdelijke of ruimtelijke beperking. God is Geest en daar is geen ruimte om daarnaast nog iets anders te zijn. Geest zijn is tevens alleen zijn. Je ontkent hier het 'enig' zijn van God, hetgeen suggereert dat er nog ergens een God is. Je verlaat daarmee het monotheïsme. En gaat daarmee in tegen het "Jullie mogen geen andere goden hebben dan Mij alleen. " uit

https://debezieling.nl/gods-woord-is-stilte-2/ 'Gods Woord is stilte'. Stilte lijkt te verwijzen naar iets dat afwezig is. "Maar ten diepste is stilte aanwezigheid. Aanwezigheid van niet-iets", zegt Marga Haas. En: "die stilte is er gewoon – als dragende ondergrond onder mijn bestaan. Die is nooit afwezig; ík ben degene die niet dáár aanwezig is." God sprak zijn Woord en zijn Woord kreeg vorm in Jezus Christus. De stilte die het Woord van God is, kreeg vorm in de stilte die Christus is. En die stilte, dat Woord, Licht, Christus – het is het liefdewoord van God aan de mens. Een

Suïcide is de geestelijke macht van de negatie, het niet-zijn. Wat zijn (existeren in deze wereld) voor betekenis heeft, dat weten we allemaal wel. Wat niet-existeren voor betekenis heeft weten weinigen. De absurditeit van het leven is haar eindigheid. Op welke wijze kunnen we in ernst onze eigen eindigheid onder ogen zien? En daarmee onze eigen oorspronkelijkheid gewaar worden?

https://www.eutonie-in-antwerpen.com/uploads/5/3/2/1/53215505/eindwerk2.pdf We kunnen de dingen die ons omringen ook loslaten. Dat opent óók een nieuwe dimensie in het ZIJN. Zelden zo duidelijk omschreven als in deze quote. Zelfverloochening kan niet anders dan een verlies van het bewustzijn van het zelf. (Als idee). Je wint dus niets, je verliest juist iets. Wat dan? Jezelf.

Net zoals empathie slechts een flauwe schaduw is in de menselijke verbeelding, zijn psychose-ervaringen een flauwe schaduw in de menselijke psyche. Als je de persoonlijke vorm van naastenliefde kent, dan ken je ook de grondslag waarop God zich geeft aan de mens. Daadwerkelijke naastenliefde kan niet anders dan schenkend van aard zijn. God als de Ene kan ook alleen maar schenken. Immers, van wie zou God iets willen? Hij heeft alles al als het Al-omvattende. Naastenliefde heeft als bijkomstigheid dat het een 'samenzijn' teweeg brengt, een samen zijn in dezelfde beleving als 'de a

Ik denk niet dat dat van God kwam. De mensen waar je het over hebt kunnen hun eigen gevoelsleven niet begrijpen en hanteren. Als medemens kun je helpen dragen (zie de eerdere opmerkingen) , maar qua gevoelsleven dient ieder mens toch op enig moment op eigen benen te staan. Sommige mensen lukt dat niet.

De mens kan niet weten waar zijn verantwoordelijkheden liggen, terug kijkende lagen ze op plaatsen die ik nooit had kunnen bedenken. Daarom ben ik ook vrij van verwachtingen, die komen nooit uit. Daarom ben ik ook vrij van hoop, het loopt toch altijd anders dan je denkt. Weten wat ik niet weet is mijn dierbaarste niet-bezit. Alleen dat houdt mij in tegenwoordigheid. En vrij van schulden.

De hele dag op een forum zitten lijkt me ook niet de werken die de geestelijke mens typeren. Concreter ga ik het niet maken, Breuk.

Ik denk dat de tegenstelling tussen vlees en Geest niet specifiek uit de koker van Augustinus komt, maar dat het m.n. Paulus was die er veel aan refereerde. Mogelijk heeft Augustinus hier verder op gewerkt. Ik denk niet dat Paulus het vleselijke zozeer veroordeelde, maar dat zijn brieven er van getuigen dat er meer is dan een vleselijk bestaan. Dat geeft Gal 2:20 feitelijk weer. Christus kan een geestelijke betekenis hebben. Dus ja, over de Geest of de eigen geest kunnen we het hebben. I.m.o. is het onvergankelijke synoniem aan de geest en kan het vlees (het lichaam) het onvergan

Geen van beiden, het is een leerweg die de mens kan gaan. Het is niet zo dat ik ooit eerst een routekaart heb bedacht.