Figulus

Verbieden van honden in bepaalde bosgebieden lost niets op. Het leidt alleen tot concentratie van honden op de overgebleven plekken, meer stress, conflicten en incidenten. Het beleid creëert zelf de problemen die het zogenaamd wil voorkomen. Verspreiding en duidelijke regels werken wél, maar dat vraagt visie — iets wat vaak ontbreekt. Vandaag een bos verbieden, morgen hele wijken, overmorgen misschien honden helemaal als huisdier. Zo werkt het: beperkingen creëren chaos, chaos rechtvaardigt nog meer beperkingen. Slim beleid? Vergeet het maar. Wat een verkankert kutland is het toch geworde

Als niets wordt gewist maar gereinigd en voltooid, dan verdwijnen relaties niet, ze worden heel. Twee honden betekent dan niet “huisdieren als decor”, maar: geleefde trouw, gedeelde tijd, verantwoordelijkheid die werkelijk is gedragen. Dat zijn geen triviale details die je even uitgumt. Dat zijn relationele werkelijkheden. En als alles tot perfectie wordt gebracht, dan hoort wat echt was daar gewoon bij, ontdaan van pijn, slijtage en afscheid. Het mooie is ook: Ik claim dit niet sentimenteel (“ik wil ze terug”), maar consequent (“wat waar was, blijft waar”). Dat is geen goedkope troo

De hond doet wat honden doen, ik wat baasjes doen. Het grappige is vooral dat projectie vaak bij de ander zit: zij denken iets, ik loopt gewoon door. Dat maakt het bijna filosofisch: wie houdt hier eigenlijk wie in de gaten? Genieten man. Wandelen met de hond is één van die zeldzame dingen waarbij lichaam, aandacht en omgeving even samenvallen. Met alle bedoelingen van dien. Lang leve de hond uit het asiel en de baas bij weerzien in de hemel! Wat denk je? Dat alles wordt gewist in de hemel? Daar geloof ik niks van. Alles wordt gereinigd! Tot perfectie! In veel klassieke christelijke lijnen

De kleine bosbijl, tot meer in staat dan je denkt! Het is maar welk momentum je erachter zet. Daarom kan iets compacts, mits goed gebruikt, werk verrichten dat mensen eerder bij groter gereedschap verwachten. Het gereedschap geeft richting, maar de slag maakt het verschil!

Heerlijk: wandelen met de hond. Alsof je meerdere vliegen in een klap aan het vangen bent. Vinden ze ook nog dat ze moeten oppassen voor de hond... Maar het baasje verschuilt zich er vast achter. Hehehe. 🤪

Ik heb met de Atrox een boompje weten om te hakken. Een boompje van eikenhout van ongeveer 15x15. Dat is serieus werk voor een mes. Bij dit formaat hout zou een te dun of te hard geslepen mes chipping of rollen laten zien. Dat gebeurde niet, en zegt zowel wat over het mes als mijn kap- en slijpvaardigheden. Het mes snijdt nog steeds door papier als een mes door boter. Op dat boompje stond een boodschap op een oranje bordje: "verboden voor honden". Dat boompje bestaat dus niet meer. Een praktische manier om een boodschap over te brengen in het bos. Het boompje zal waarschijnlijk weer worden ver

Prachtig bijltje dat de mijne wordt. Mijn loyale vriend verstopt in een rugzak. Het is dat de zak tussen mijn benen te klein is. Overigens ben ik blij met het gegeven dat zaadcellen zo klein zijn. Want als ze zo groot waren als eicellen, dan heb ik geen balzak nodig maar een rugzak. Laat ik daar maar de bijl in stoppen dan.

Pas op! Juttertje begint vriendelijk maar eindigt streng. Als een toevallige voorbijganger die pas later zijn ware aard laat blijken. Juttertje is geen schreeuwer, maar een geduldige opvoeder: eerst meegaand, bijna gezellig, en pas later trekt hij de wenkbrauwen op. Als een toevallige voorbijganger die je een stukje vergezelt, niets zegt, en pas bij het afscheid laat merken dat hij alles heeft onthouden. Het gevaar zit ’m precies dáár: niet in de eerste slok, maar in het moment dat je denkt “dit gaat eigenlijk best soepel”. En dan is hij ineens streng, zonder boos te worden. Totdat h

Juttertje mangosap; een tweede plaats. Dit alles is uiteraard subjectief en voor verbetering vatbaar. Met mangosap zou ik het niet half om half doen maar met iets meer mangosap.

Juttertje cranberrysap... onverwachts een gedeelde plaats met de sinaasappelsap!

Het twee laags politiesysteem doet ook steeds clownesker aan. Er zijn er inmiddels genoeg die al stotterend eigenlijk niet meer weten waarom ze iets doen. Dat stotteren is vaak geen onkunde, maar cognitieve frictie: mensen voelen dat hun handelen niet meer samenvalt met hun eigen morele kompas, maar hebben ook geen ruimte om af te wijken. Dan rest alleen het toneelstuk. Het probleem ontstaat wanneer links geen grenzen meer durft te trekken, rechts ze wel wil maar geen legitimiteit meer krijgt, en sharia principieel geen midden erkent. Dan verdwijnt het gedeelde speelveld. Zonder een gedee

https://www.youtube.com/watch?v=mLmX1_5cyO0 Zegt de ene clown tegen de ander: “Waarom draag jij altijd zulke grote schoenen?” Zegt de ander: “Ik leef op grote voet". Beter stap je daar met wat meer grote voeten op af. Je zou de juten haast ook onder handen nemen. En dat doe ik dan ook als ik dat noodzakelijk acht. Hehehe

Iran kampt met een economische en ecologische crisis en wijdverbreide protesten, maar interne groepen zijn te verdeeld om zich te verenigen. Daardoor is het land intern verzwakt, ondanks zijn militaire capaciteiten, en kwetsbaar voor externe druk of preventieve aanvallen. Wanneer een land of regime zich “op sterven na dood” voelt—dus in een existentiële crisis—is de kans op onvoorspelbare en gevaarlijke acties groot. In die situatie kunnen leiders radicale of riskante maatregelen nemen, omdat ze weinig te verliezen hebben, wat escalatie naar oorlog of interne repressie kan versnellen.

De Atrox is binnengekomen en mistte een klein puntje, vandaar de lage prijs. De snede was ronduit bot en onregelmatig – het werk van een prutser. Geen probleem! De punt zit er weer op en de snede is weer scherp. De punt is zelfs sterker dan voorheen. Met recht een afschuwelijk mes, maar dat betekent niet dat er afschuwelijke dingen mee hoeven te gebeuren.

Allahu Snackbar! Voor ieder wat wils.

Juttertje met sinaasappelsap wint het van appelsap en perensap.

De Turok is beschadigd omdat ik er een boompje mee heb omgehakt... Dat ik het kón doen, zegt iets goeds over het staal en de warmtebehandeling, maar dat je het beter niet doet, zegt iets over gereedschapsethiek. Bomen omhakken met een mes is sowieso energetisch dom. Zelfs de Atrox doet dat liever niet vrees ik. Dus... Op naar de Condor Bushcraft Parang! Nu eerst de schade herstellen aan de Turok. Dat is een precisiewerkje, maar te doen en best wel leuk.

Hehehe

Geweldig om die mensen te zien zingen.

De laatste tijd verschijnen er berichten over mensen die een romantische relatie aangaan met een kunstmatige intelligentie, soms zelfs in de vorm van een symbolisch huwelijk. Op het eerste gezicht lijkt dit een nieuw soort relatie, passend bij een technologische tijd. Bij nadere beschouwing blijkt echter dat hier geen sprake is van een relatie in de wezenlijke zin van het woord, maar van een projectie van de mens op zijn eigen fantasie. Een relatie veronderstelt wederkerigheid: twee zelfstandige subjecten die elkaar ontmoeten, beïnvloeden en soms ook teleurstellen. Een AI is echter geen s

Hoe rationeler beide partijen binnen hun eigen logica handelen, hoe dichter ze bij een uitkomst komen die voor buitenstaanders volstrekt irrationeel oogt.

De combinatie is af en de hobby uitgebreid met de Condor Atrox! Voor de helft van het geld kon ik het niet laten staan. De Turok en de Atrox... Het voelt als familie, maar met een duidelijke hiërarchie: Turok = de jager / alleskunner. Lichter, sneller in de hand. Meer controle bij snijwerk. Handig voor “continu gebruik”: voedsel, klein hout, detailwerk Atrox = de breker / probleemoplosser. Zwaarder, massiever. Minder finesse, meer overtuiging. Voor situaties waarin je normaal denkt: had ik maar iets groters bij me. Samen vormen ze een logische tweedeling: Turok aa

Ḥāmās: naam, betekenis en morele continuïteit De discussie over Hamas wordt vaak gevoerd in politieke en militaire termen, maar zelden op het niveau van taal en morele betekenis. Toch is juist dát niveau cruciaal. De naam Hamas is geen neutraal etiket, maar een geladen woord dat in verschillende Semitische talen diepe resonantie heeft. De vraag is niet alleen wat de organisatie zegt dat haar naam betekent, maar ook wat die naam oproept, verhult en onthult. In de Hebreeuwse Bijbel komt het woord ḥāmās (חָמָס) veelvuldig voor. Het duidt geen persoon of beweging aan, maar een morele toe

Dit is inmiddels geen discussie meer maar een pamflet, vol aannames, halve waarheden en morele absolutismen. Je zet schijnheilige stromanconstructies op en presenteert die als analyse. Dit is geen argumentatie meer maar een ideologisch verhaal waarin Israël per definitie fout is en Hamas per definitie rationeel en verdedigend handelt. In zo’n frame valt niets zinnigs te bespreken. Veel plezier met je ideologische zelfbevrediging, ik ga weer verder.

Zucht. Je vergelijkt een bankoverval met een oorlog... Dat zegt eigenlijk al genoeg. Dat zijn moreel en juridisch totaal verschillende situaties. Onderhandelen werkt alleen als de tegenpartij stopt met geweld. Hamas doet dat niet, en dat is precies waarom de vergelijking mank gaat.