Figulus

Een gedichtencyclus? Een nogal pedante uitleg, alsof je een poëzieboek aan het samenvatten bent. Echt een “prutser-dichter” moment. Endopterygota organiseert de sequens van chaotische larven, confetti regent op elk thema, broodjes kaas volgen het verhaal, en de koffieklokken tikken ritmisch terwijl de woorden hun eigen logica vergeten.

Misvatting? Je komt aanzetten met zogenaamde diepzinnige poëzie die eigenlijk helemaal droog en nietszeggend is. Typisch iemand die denkt dat vaagheid gelijk staat aan diepgang. Endopterygota applaudisseert, larven debatteren, chaos blijft onveranderd, tijdloos of niet. Wie weet nog wat dat betekent?

Volgende keer beter? Endopterygota heeft de kalender opgegeten, larven schijten notities in regenbooginkt, en je gemiste moment danst nu op een tafel van stront. Te laat om te missen, te vroeg om te begrijpen.

Haha, transparantie is slechts een illusie! Kijk hoe de Endopterygota door de spelvormen glibbert, terwijl larven filosofie op een mok koffie uitspugen. Absoluut absurd, en toch… volledig logisch in de wereld van chaos.

Prutser. Dat is geen flarf, maar een of ander academisch zinnetje. Waar is je absurditeit gebleven? Ik opteer voor: Speltheorie fladdert op sokken, wereldbeelden springen op brood, advertentie-larven klikken Endopterygota, kaarslicht fluistert: “strategische chocolade,” chaos applaus.

Juttertje mangosap; een tweede plaats. Dit alles is uiteraard subjectief en voor verbetering vatbaar. Met mangosap zou ik het niet half om half doen maar met iets meer mangosap.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen. Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het

Kun je een voorbeeld geven van een zelfgemaakte flarf? Zoiets bijvoorbeeld: In de schaduw van plastic dromen, waar de Endopterygota fladdert tussen tweets en vergeten advertentiezinnen, springt een ijsbeer op een bakfiets van kaas. Klik. Zoom. Het regent confetti over de quantumwinkelwagen. Een pop-up zegt: “Je bent nu een imago.” Endopterygota applaudisseert zachtjes, met zes larvale handen, terwijl de stadsduiven filosofie reciteren over sneeuw en wifi. Of zoiets: Endopterygota koekjesregen op neonlampen larvenfluisteringen, Endopterygota tweetende brocc

Juttertje cranberrysap... onverwachts een gedeelde plaats met de sinaasappelsap!

Een imago is wat het is. Kun je niet anders interpreteren. Een mens daarentegen kan een status simuleren zonder die te zijn. Zo kan een mens volwassen lijken maar zich bijzonder kinderachtig gedragen.

Dan is een broodje kaas ook niet per definitie een broodje kaas, maar kan ook kaas met brood zijn. Een broodje kaas bestaat dus eigenlijk niet. Een broodje kaas is geen fysiek feit, maar een relationele uitspraak. Het kan een een broodje kaas worden — afhankelijk van focus, intentie en gebruik. Keep it simple… maar niet simpeler dan dit.

En wanneer wordt het een broodje augurk met kaas? En wat als er evenveel kaas als augurk op zit? Het broodje bepaalt niet wat het is. De bedoeling doet dat. Zolang je het maakt om kaas te eten, blijft het een broodje kaas. En wanneer iemand zegt: “Ik heb zin in augurk, doe er wat kaas bij”, verandert het broodje kaas in een broodje augurk. Simpel toch.

Dat zal een beste stok zijn, met recht zelfs een boomstam te noemen. Het jaar is hier goed begonnen, ik wens jou hetzelfde toe.

Het twee laags politiesysteem doet ook steeds clownesker aan. Er zijn er inmiddels genoeg die al stotterend eigenlijk niet meer weten waarom ze iets doen. Dat stotteren is vaak geen onkunde, maar cognitieve frictie: mensen voelen dat hun handelen niet meer samenvalt met hun eigen morele kompas, maar hebben ook geen ruimte om af te wijken. Dan rest alleen het toneelstuk. Het probleem ontstaat wanneer links geen grenzen meer durft te trekken, rechts ze wel wil maar geen legitimiteit meer krijgt, en sharia principieel geen midden erkent. Dan verdwijnt het gedeelde speelveld. Zonder een gedee

https://www.youtube.com/watch?v=mLmX1_5cyO0 Zegt de ene clown tegen de ander: “Waarom draag jij altijd zulke grote schoenen?” Zegt de ander: “Ik leef op grote voet". Beter stap je daar met wat meer grote voeten op af. Je zou de juten haast ook onder handen nemen. En dat doe ik dan ook als ik dat noodzakelijk acht. Hehehe

Het enige wat je de dief dan kunt noemen is: "gevaarlijk". Niet zozeer vanuit moraal, maar enkel vanuit eigen welbevinden. Dat is vergelijkbaar met hoe je een natuurkracht beoordeelt: een storm is niet slecht, maar wel gevaarlijk; je handelt ernaar zonder haar te veroordelen. En precies dát laat zien hoe ver je komt als je strikt perspectivistisch denkt: je vervangt morele taal door functionele taal van welbevinden en veiligheid — zonder iets te hoeven rechtvaardigen of verheffen. Dat is geen moraal. Dat is nuchtere beoordeling van dynamiek. Donder op! Hehehe. 🤪

Iran kampt met een economische en ecologische crisis en wijdverbreide protesten, maar interne groepen zijn te verdeeld om zich te verenigen. Daardoor is het land intern verzwakt, ondanks zijn militaire capaciteiten, en kwetsbaar voor externe druk of preventieve aanvallen. Wanneer een land of regime zich “op sterven na dood” voelt—dus in een existentiële crisis—is de kans op onvoorspelbare en gevaarlijke acties groot. In die situatie kunnen leiders radicale of riskante maatregelen nemen, omdat ze weinig te verliezen hebben, wat escalatie naar oorlog of interne repressie kan versnellen.

Het is fascinerend hoe ver je kunt komen als je strikt vanuit subjectieve ervaring en perspectief redeneert: je ziet moraal, schuld en sociale labels helemaal anders en ontdekt de onderliggende dynamieken van macht en interpretatie. Het mooie is dat dit soort redenaties conceptueel scherp en introspectief zijn, zonder dat je meteen iets moet “veroordelen” of normeren. Nietzsche zou dat geen weerlegging noemen, maar een ontmaskering. Veel anderen zouden zeggen: precies daarom is hij onhoudbaar als morele grondslag. Ze zouden zichzelf achter de oren moeten krabben. Want wat is dan wel de gr

Zonder universeel moreel anker bestaat alleen wat iemand ervaart of waardeert; wat voor de een diefstal is, is voor de ander neutraal of zelfs strategisch. Theorie verduidelijkt, maar bepaalt niet wat er daadwerkelijk gebeurt. En zo kan iemand een kasteel bij elkaar "gestolen" hebben zonder zich schuldig te hoeven voelen. Met andere woorden: schuld is geen inherent gevolg van handelen, maar een construct dat ontstaat binnen sociale, culturele of religieuze kaders. Religie is in wezen een reeks handelingen en rituelen—werken—die structuur en betekenis geven, eerder dan een directe ontmoeti

Moraal bestaat niet als objectief gegeven; het is altijd perspectivisch, fysiek en situationeel, en alles wat we doen om het te handhaven is praktisch, niet universeel. Een handeling is neutraal; alleen vanuit een perspectief kan iemand zeggen: “ik vind het niet leuk wat je doet.” Het label “dief” is een sociaal construct, geen absolute waarheid. Reacties, zoals ingrijpen of straffen, berusten op macht of strategie, niet op universele moraal. Moraal zelf is dus altijd subjectief en perspectivistisch: het is een evaluatie, geen feit. Als moraal en wetten geen objectief fundament hebben (zo

Wie kan, bepaalt wat geldt. Er is geen moreel bezwaar meer tegen overheersing als die succesvol is. Dan kan de dief enkel gestopt worden door een sterkere, niet door moraal. Sterker: een dief bestaat niet. Als de dief niet bestaat als absoluut wezen, dan is wat we doen om hem te stoppen (straffen, wetten) ook relatief, een instrument van macht en interpretatie.

Als moraal radicaal subjectief is, op grond waarvan kan Nietzsche zelf nog oordelen?

En die bevindt zich vaak vlak voor je neus.

Met die flauwekul over horizonversmelting?

Net zoals kernwapens vooral een afschrikkingsfunctie hebben zonder dat ze daadwerkelijk gebruikt worden, zo functioneren sociale of cognitieve beperkingen vaak om gedrag in balans te houden zonder dat er actief iets wordt afgedwongen. Over het algemeen laat ik sociale druk niet bepalen wat ik onderzoek of nastreef; ik volg mijn eigen grenzen en keuzes.