Figulus

Of mensen mij serieus nemen is niet mijn zaak; ieder is zelf verantwoordelijk voor wat hij gelooft of verwerpt, en kan zich daar niet achter iemand anders verstoppen.

Als student theologie kun je hier maar één conclusie uit trekken: al die wollige abstracties en neologismen hebben geen gewicht tegen de canon, inspiratie en coherentie van de Schrift. Voor een theoloog is het daarom een dikke kruis door dit ‘studiewerk’.

Je vergelijking is misleidend. Cross-overs in media zijn een constructie van rechten, uitgevers en marketing. Ze zijn in essentie kunstmatig en commercieel, en worden alleen mogelijk gemaakt via samenwerking of licenties. De Bijbel daarentegen is niet commercieel of kunstmatig. De ‘verschillende auteurs’ schreven op verschillende momenten en plaatsen, maar onder leiding van de Heilige Geest. Er is geen sprake van een willekeurige samenvoeging of overlappende rechten. Het idee om de Bijbel te vergelijken met een ‘cross-over’ van verschillende auteurs of series mist volledig het fundam

In Somaliland vinden ze pindakaas en honing lekker. Stukken gezonder dan de nutella in Palestina, die ze nog moeten importeren ook. Wanneer erkenning van Somaliland concreet ter sprake komt, verschuift de houding abrupt van stilzwijgen naar verontwaardiging. Dezelfde actoren die erkenning elders presenteren als morele plicht, bestempelen haar hier plots als illegaal, destabiliserend en zelfs immoreel. Dat morele vocabulaire wordt niet ingezet om consequent recht te doen aan zelfbeschikking, maar om ongewenste precedenten te blokkeren. Juridische argumenten verschijnen selectief en verdwij

Oo, nog meer Palestijnen... Kunnen we die niet op Schiermonnikoog plaatsen? Ze voelen zich immers toch geen immigrant maar gast. Kunnen ze daar de tijd lekker uitcamperen. Heel rustiek daar, misschien worden ze daar wat rustiger van. Aan de andere kant: evengoed sturen ze zeehonden met bomgordels op het vaste land af... Lastig hoor allemaal.

Onwetendheid kan dwaling verklaren. Maar wie alternatieve bronnen kent, vertalingen manipuleert en kritische vragen ontwijkt, handelt niet uit onwetendheid maar uit wil. Dat is geen vergissing, dat is een keuze... en die keuze is verwijtbaar.

Rectificatie: "wederkomst" moet "komst" zijn. Zij verwachten nog steeds de komst van de Messias, en zullen die krijgen in de gedaante van de antichrist.

De VN is een menselijke poging om recht en vrede te brengen. Het is in essentie menselijk, pragmatisch, en geen religieus instrument. De synagoge van satan wordt inmiddels aan gebouwd in Israël; de derde tempel. Ze verwachten nog steeds de wederkomst van een menselijke Christusfiguur, en zullen die krijgen in de gedaante van de antichrist.

Ja, hier wordt opnieuw uitgegaan van de Wachttoren-vertaling en bijbehorende uitleg, niet van de gangbare Bijbeltekst. Daardoor praten we langs elkaar heen: conclusies liggen al vast en de Schrift wordt daaraan aangepast. Met verschillende ‘bijbels’ en vooronderstellingen is een inhoudelijke dialoog onmogelijk. Het voortdurend terugvallen op dezelfde interne uitleg en aangepaste vertaling, ongeacht de tegenargumenten, begint haast neurotisch te ogen. Tegen een papegaai praten is tenminste nog leuk; daar verwacht je geconditioneerd gedrag van. Maar tegen een mens die zo doet… daar kan ik g

Unitarisme verbindt jodendom, islam en WTG; de incarnatie onderscheidt het christendom.

Dat kopje thee van jou is inmiddels wel koud. Anyway: vergeten is geen domheid, maar soms een vorm van genade.

Weet je wat het is: hoe meer je weet, hoe meer je lijdt. Wie alle mogelijke zetten en consequenties wil overzien en alles wil weten, ziet ook hoe kwetsbaar en onvoorspelbaar de uitkomst is. “Want bij veel wijsheid is veel verdriet, en wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart.” (Prediker 1:18) Inzicht vergroot niet alleen begrip, maar ook het besef van vergankelijkheid, onmacht en morele spanning. Prediker ontmythologiseert kennis, hij ziet scherp dat weten geen verlossing brengt, maar vaak juist ontnuchtering. Prediker is daarin niet cynisch, maar lucide. Gelukkig is mijn g

Soms is alleen zijn simpelweg: niet gestoord worden in wat aandacht nodig heeft.

Wat fijn om alleen te zijn.

Ik kan mijn vertraging versnellen, maar dat vermindert de diepgang en doordachtheid van mijn zetten.

Soms ligt de kracht niet in snelle acties, maar in langzame, doordachte zetten. Net zoals ik in schaken liever elke dag een zet neem om volledig te overzien wat mogelijk is, werkt strategisch denken in oorlog en speltheorie het best wanneer men tijd neemt om consequenties, tegenzetten en complexe interacties te analyseren. Het vermogen om geduldig te anticiperen kan beslissingen aanzienlijk verdiepen, en geeft inzicht dat impulsieve acties vaak missen. Tempo is dus relatief: voor sommigen betekent snelheid effectiviteit, voor anderen betekent geduld het verschil tussen overleven en falen. Zelf

Een soldaat is niet de oorzaak van oorlog; hij is slechts de uitvoerder van een strijd die door omstandigheden en beslissingen van anderen is ontketend. Helaas is oorlog soms noodzakelijk — niet uit verlangen naar geweld, maar uit de bittere noodzaak om te overleven en te beschermen wat wezenlijk is. Toch kan oorlog ook ophitsend werken; verhalen over strijd, heldendom en strategie wekken emoties op die de menselijke geest meeslepen, zelfs wanneer men geen echte oorlogszucht koestert. Als neveneffect kan hij echter schoonheid en orde vernietigen, rozentuinen aan flarden scheuren en alles wat f

Oorlog is een onderwerp dat men kan bestuderen uit intellectuele interesse of uit pure noodzaak, zonder dat dit oorlogszuchtigheid impliceert.

Ja, de mens kan bijzonder creatief zijn, maar dat maakt hem geen God. Wat hij wel kan claimen is dat hij eeuwig zal bestaan, dat wil zeggen zonder einde. Heidegger zou zeggen dat ik bang ben voor de eindigheid der dingen. Daar heeft hij het mis, ik kan het echter niet wetenschappelijk bewijzen.

Toch ben ik niet radicaal eindig.

Gaza: het experiment van de technocratie. De schijterts van de Verenigde Naties zijn opvallend afwezig om waar te maken wat ze beloven. Gaza is geen uitzondering meer, maar een symptoom. Het laat zien hoe een technocratische wereldorde omgaat met conflict wanneer morele keuzes politieke kosten met zich meebrengen. Het lijden wordt niet ontkend, maar geadministreerd. Geweld wordt niet beëindigd, maar gemanaged. Zo verandert een politiek en moreel vraagstuk in een logistiek probleem. Internationale instituties, met de Verenigde Naties voorop, presenteren zich als hoeders van recht en m

Mijn tijdelijkheid komt aan het licht door de rimpels en gebreken.

Dat past niet op een schaakbord. Althans niet de mijne.

Dat zou best kunnen, ben ik vast vergeten. Maar laten we de aandacht bij het Winterkoninkje houden. We mogen dan denken dat we met een strenge winter te maken hebben, maar dit vogeltje zegt mij toch iets anders.

Das Rotkehlchen wacht op zijn beloning.