Figulus

Het enige wat je de dief dan kunt noemen is: "gevaarlijk". Niet zozeer vanuit moraal, maar enkel vanuit eigen welbevinden. Dat is vergelijkbaar met hoe je een natuurkracht beoordeelt: een storm is niet slecht, maar wel gevaarlijk; je handelt ernaar zonder haar te veroordelen. En precies dát laat zien hoe ver je komt als je strikt perspectivistisch denkt: je vervangt morele taal door functionele taal van welbevinden en veiligheid — zonder iets te hoeven rechtvaardigen of verheffen. Dat is geen moraal. Dat is nuchtere beoordeling van dynamiek. Donder op! Hehehe. 🤪

Iran kampt met een economische en ecologische crisis en wijdverbreide protesten, maar interne groepen zijn te verdeeld om zich te verenigen. Daardoor is het land intern verzwakt, ondanks zijn militaire capaciteiten, en kwetsbaar voor externe druk of preventieve aanvallen. Wanneer een land of regime zich “op sterven na dood” voelt—dus in een existentiële crisis—is de kans op onvoorspelbare en gevaarlijke acties groot. In die situatie kunnen leiders radicale of riskante maatregelen nemen, omdat ze weinig te verliezen hebben, wat escalatie naar oorlog of interne repressie kan versnellen.

Het is fascinerend hoe ver je kunt komen als je strikt vanuit subjectieve ervaring en perspectief redeneert: je ziet moraal, schuld en sociale labels helemaal anders en ontdekt de onderliggende dynamieken van macht en interpretatie. Het mooie is dat dit soort redenaties conceptueel scherp en introspectief zijn, zonder dat je meteen iets moet “veroordelen” of normeren. Nietzsche zou dat geen weerlegging noemen, maar een ontmaskering. Veel anderen zouden zeggen: precies daarom is hij onhoudbaar als morele grondslag. Ze zouden zichzelf achter de oren moeten krabben. Want wat is dan wel de gr

Zonder universeel moreel anker bestaat alleen wat iemand ervaart of waardeert; wat voor de een diefstal is, is voor de ander neutraal of zelfs strategisch. Theorie verduidelijkt, maar bepaalt niet wat er daadwerkelijk gebeurt. En zo kan iemand een kasteel bij elkaar "gestolen" hebben zonder zich schuldig te hoeven voelen. Met andere woorden: schuld is geen inherent gevolg van handelen, maar een construct dat ontstaat binnen sociale, culturele of religieuze kaders. Religie is in wezen een reeks handelingen en rituelen—werken—die structuur en betekenis geven, eerder dan een directe ontmoeti

Moraal bestaat niet als objectief gegeven; het is altijd perspectivisch, fysiek en situationeel, en alles wat we doen om het te handhaven is praktisch, niet universeel. Een handeling is neutraal; alleen vanuit een perspectief kan iemand zeggen: “ik vind het niet leuk wat je doet.” Het label “dief” is een sociaal construct, geen absolute waarheid. Reacties, zoals ingrijpen of straffen, berusten op macht of strategie, niet op universele moraal. Moraal zelf is dus altijd subjectief en perspectivistisch: het is een evaluatie, geen feit. Als moraal en wetten geen objectief fundament hebben (zo

Wie kan, bepaalt wat geldt. Er is geen moreel bezwaar meer tegen overheersing als die succesvol is. Dan kan de dief enkel gestopt worden door een sterkere, niet door moraal. Sterker: een dief bestaat niet. Als de dief niet bestaat als absoluut wezen, dan is wat we doen om hem te stoppen (straffen, wetten) ook relatief, een instrument van macht en interpretatie.

Als moraal radicaal subjectief is, op grond waarvan kan Nietzsche zelf nog oordelen?

En die bevindt zich vaak vlak voor je neus.

Met die flauwekul over horizonversmelting?

Net zoals kernwapens vooral een afschrikkingsfunctie hebben zonder dat ze daadwerkelijk gebruikt worden, zo functioneren sociale of cognitieve beperkingen vaak om gedrag in balans te houden zonder dat er actief iets wordt afgedwongen. Over het algemeen laat ik sociale druk niet bepalen wat ik onderzoek of nastreef; ik volg mijn eigen grenzen en keuzes.

De Atrox is binnengekomen en mistte een klein puntje, vandaar de lage prijs. De snede was ronduit bot en onregelmatig – het werk van een prutser. Geen probleem! De punt zit er weer op en de snede is weer scherp. De punt is zelfs sterker dan voorheen. Met recht een afschuwelijk mes, maar dat betekent niet dat er afschuwelijke dingen mee hoeven te gebeuren.

Er kan ook een toevallige lezer tussen zitten die het wel begrijpt. Dat is de winst. In de prullenbak met kwantiteit.

En we zijn nu bij jou die kanker heeft aan beland.

Wat heeft sociale druk met kennis vergaren te maken? Ik bepaal zelf wat ik wil onderzoeken of begrijpen. Anderen kunnen hun mening hebben, maar daar ben ik geen verantwoording aan schuldig.

Dan zeg je eigenlijk dat we invloed hebben op hoever we gaan in ons begrijpen, maar niet op de uiteindelijke grenzen ervan. Klopt dat?

Wie beslist wat? Het is je gegeven zolang als nodig is. Welterusten.

Heb je een prognose?

Daarmee leg je mij woorden in de mond die ik niet heb gezegd. Betekenis kan gevonden worden.

Het is maar waar je de kanker mee bestrijdt.

Daar heeft de kanker geen problemen mee. In principe is het evolutie, als ik het goed begrijp.

Dat is heel confronterend. Zowel voor jou als voor mij. De drama driehoek is mij ook eens voorgelegd door een psychiater. Hij omschreef de gezinsdynamiek bij ons. Daar kan namelijk ook de kanker in zitten.

Heb je kanker, of ben je er bang voor?

Maar men kan buiten zinnen raken door het willen weten. En dat is geen beeldspraak, maar een reëel risico. Want wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart (Prediker, een Godsgeschenk). Bij de Grieken heette het hybris, tegenwoordig spreekt men over cognitieve overbelasting. Niet alles hoeft opgelost, verklaard of opgeslagen te worden. Sommige vragen zijn er niet om beantwoord te worden, maar om richting te geven. Wie alles wil begrijpen, verliest uiteindelijk zichzelf. Pas op voor de paradox: Hoe meer kennis, hoe minder houvast. Nieuwsgierigheid kent zijn grenzen. De kunst is om

Niet alles wat kenbaar is, is begaanbaar. En niet alles wat begaanbaar is, is het waard om te betreden.

Allahu Snackbar! Voor ieder wat wils.