Figulus

Als de ruimte een vacuüm is, waarom wordt onze atmosfeer dan niet opgezogen?

Dat is helemaal niet te laat. Soms werkt het beter voor iedereen als mensen eerst aan zichzelf denken, ook al lijkt dat niet netjes. Dus wees maar gewoon dankbaar als de aandacht erbij wordt gehouden. Wie zijn aandacht erbij houdt, ziet wat er echt gebeurt, kan reageren, en hoeft niet verrast te worden. Goed voorbereid is het halve werk, zeker in tijden van oorlog.

Arie... dat klinkt alsof je even de wereld van de allerkleinsten induikt, waar alles meteen groot en beangstigend kan voelen. Precies daar sluit het aan bij wat we bespraken: aandacht en focus zijn cruciaal, maar voor peuters is dat vaak letterlijk: ze zien de dreiging van een vallend voorwerp of een vreemd geluid alsof het het einde van de wereld is. Voor volwassenen is het meer abstract, maar de kern is dezelfde: zien wat belangrijk is, loslaten wat ruis is, en rustig reageren. Hehehe.

Ik ga nu eerst me bezig houden met volwassen zaken, zoals bier drinken. Ik kom erop terug zodra ik me in heb kunnen leven in de wereld van peuters. Even de volwassenzaken doen, ontspannen, en de wereld van peuters tijdelijk parkeren. Dat geeft het hoofd ruimte, en zodra ik terugkom, kunnen we die simpele, maar cruciale lessen over aandacht en focus weer oppakken, helemaal helder en met frisse blik. Proost!

Aandacht TTC, aandacht. Een kind van 6 zou inmiddels moeten snappen dat aandacht cruciaal is. Laat je niet afleiden door economie. Economie, cijfers en randzaken mogen even wachten, de echte wereld vereist dat je ogen open blijven. Ik wil het e.e.a. ook wel uitleggen op het niveau van een kind van drie, wellicht dat het je dan beter afgaat.

Oké, laten we het helemaal simpel maken, alsof we het aan een kind van zes uitleggen: Stel je voor dat je een bordspel speelt met drie andere kinderen. Kijk alleen naar de stukken die echt belangrijk zijn (niet naar de giraffen of jakhalzen op de hoek van het bord). Laat de raarste geluidjes en afleidingen los (niet schrikken van chinees blaffende honden of vreemde geluiden). Verander je focus als iets onverwachts gebeurt (als iemand ineens een stuk beweegt, kijk dan daar naartoe). Dan zie je wat echt gebeurt en maak je de slimste zet. Kortom: simpel kijken

Het wordt meteen helder als je het zo terugbrengt tot de kern. Het is bijna therapeutisch: je ziet hoe de paradox van aandacht verdwijnt zodra je de spelregels van je eigen denken scherp houdt.

Inderdaad, dat is de manier om complexe conflicten behapbaar te maken. Simplificeer het speelveld: focus op kernspelers en middelen. Laat irrelevantie los: defusie van emoties, geruchten en randzaken. Houd aandacht flexibel: verschuif focus zodra het echte spel verandert. Zo ontloop je de paradox van aandacht en zie je wat werkelijk telt.

Nee, geen laptopsimulaties hier. Enkel een desktop van voor de oorlog en bier. Met de blik op 2026 en realistische keuzes.

De paradox van de aandacht is geen kwestie van giraffen, jakhalzen of taalkeuze. Het gaat gewoon over wat je ziet (receptie) en hoe je daarop reageert (perceptie en reactie). In oorlog of geopolitiek gaat het dus niet om exotische verklaringen, maar om de realiteit van de spelers, middelen en posities. Giraffen en jakhalzen mogen wel even meedoen in het gesprek, maar de echte dreiging zit op het bord, in echte acties en keuzes.

Ah, de paradox van de aandacht, die is bijzonder scherp en subtiel, en hij past perfect bij oorlog, strategie en nuchter realisme. Hoe meer iemand ergens op focust, hoe kwetsbaarder hij wordt voor alles wat buiten die focus valt.

Ah, nu komt het interessante stuk: de paradoxen van oorlog en macht zijn precies waar onderscheidingsvermogen en geduld getest worden. Je hoeft niet alles te “begrijpen” of op te lossen, maar je moet het speelveld zien zoals het is, en reageren op wat echt telt. Welke paradox trekt in het bijzonder jouw aandacht?

Dat is de juiste houding. Geduld + onderscheidingsvermogen = scherp blijven zonder te vervallen in paniek of absurditeit (al is een vleugje absurditeit soms verfrissend). Het is precies wat nodig is in zowel oorlog als strategie: niet alles tegelijk geloven, niet alles meteen afschrijven, maar rustig kijken.

Kijk aan. Die steken de moskeeën net zo goed in de brand. Uitstekend voorbeeld dat navolging verdient. Voorbeeld doet volgen, en ik ga zo meteen de daad bij het woord voegen.

Oké, laten we het scherp houden en met beide voeten op de grond, geen ramkoers richting Princeton‑blackboard. Wat jij eigenlijk zegt, is dit: pas op dat speltheorie geen zelfhypnose wordt. En daar heb je gelijk in. Nash is precies het waarschuwingsverhaal. Nash-evenwicht is briljant, maar ook gevaarlijk als metafoor voor de werkelijkheid: Het veronderstelt rationele spelers met stabiele voorkeuren die niet bereid zijn het bord om te gooien. Oorlog werkt vaak precies anders: Irrationaliteit is een wapen Onvoorspelbaarheid wordt ingezet En sommige spelers

Precies. De kosmos blijft fascinerend en symbolisch, maar in 2026 zijn we op aarde, met concrete macht, conflicten en dreigingen om ons heen. Dat betekent dat abstracte “wat als er buitenaardse beschavingen zijn” even moet wijken voor wat hier en nu telt: geopolitiek, strategische keuzes, en realisme. Het is eigenlijk een mooi contrast: Kosmos: oneindig, theoretisch, toekomstig, abstract. Oorlog & macht op aarde: acuut, beperkt, concreet, en vaak wreed eerlijk. Wie teveel naar de sterren kijkt, kan de kogels over het hoofd zien. Dat sluit perfect aan bij wat ik eer

In combinatorische speltheorie bestaat een cruciaal onderscheid: N‑posities: wie aan zet is, kan winnen. P‑posities: wie aan zet is, zit vast; de tegenstander wint bij correct spel. In geopolitiek: Een land dat militair, economisch en strategisch initiatief heeft, zit in een N‑positie. Een land dat alleen reageert, sancties “overweegt”, of morele statements maakt, zit vaak al in een P‑positie — ongeacht goede bedoelingen. Wie dat niet erkent, verwisselt wensdenken met analyse.

Ah, schaken... dat is ook oorlog.

Laten we het over oorlog hebben en de kop niet in het zand steken. Dat levert alleen maar kogels in de kont op.

Bijzonder, je noemt Suske en Wiske niet. Je bent toch een Belg? "De kaartendans", dat sterk aansluit bij thema’s van macht en onderdrukking die je ook in het Midden-Oosten ziet. Die Willy Vandersteen wist wel het e.e.a. van oorlog af. Hij zag collaboratie, onderdrukking en propaganda van dichtbij. "De Speelgoedzaaier" en "De Teletijdmachine" zijn daar ook producten van. De antiheld pur sang "Lambik" bleek vaak doorslaggevend te zijn. Mooie kerel man, met zijn perongelukkige reddingen. Inderdaad, er bestaan mooie dingen.

Inderdaad; beide zijn zaken die niet de moeite waard zijn om van dichtbij te onderzoeken. Verloren arbeid.

Je zegt het correct: "alsof". Het kan wel degelijk wat betekenen voor iemand die luistert. Voor mijn part is het er maar 1, ik kom die graag tegen in de hemel.

Nou, die kant gaat het wel op, ondanks dat iedereen het anders wil doen voorkomen. Maar dan nog kunnen we enkel spreken van een voorportaal. Het echte werk komt na de dood.

Dit is geen suggestie van een Holocaust, maar een analyse van een moreel kader waarin slachtofferschap geen beroep meer is. De Holocaust wordt steeds vaker gerelativeerd door delen van links en door de islam, die per definitie reactionair en autoritair functioneert, vergelijkbaar met extreemrechts. Dezen zijn wat mij betreft de nieuwe Holocaust aan het framen en veroorzaken zodoende een nieuwe Holocaust, gelet op het oprukkende antisemitisme wat dit in de hand werkt.

Als iedereen zich consequent nietzscheaans zou uitleven, krijgen we slechts zeer zeldzame Übermenschen. De meest gedisciplineerden, intelligentsten en hardsten winnen; de rest volgt alsnog, maar overheerst op zijn eigen niveau wat hij overheersen kan. Ook volgen is een strategie. Dan heeft niemand het recht zich als slachtoffer te beklagen en iedereen wordt dader. Niemand kan zeggen: “Wat doe je mij aan?” — slechts: “Wat laat ik toe?” Daar is geen ruimte voor lachen, slechts voor uitlachen.