Figulus

Voor mij gaat het erom dat innerlijk weten en externe toetsing samenkomen. Alleen op mijn gevoel vertrouwen vind ik te riskant, want dat is subjectief en beïnvloedbaar. Bij moeilijke keuzes, zoals euthanasie of medische beslissingen, gebruik ik mijn innerlijk oordeel wél, maar altijd in combinatie met wetten, ethiek of traditie, zoals prachtig weergegeven in de Bijbel, om te zorgen dat de beslissing verantwoord is.

Ja, spaghetti is lekker, als er maar het juiste sausje over zit. Maar als twee mensen in dezelfde situatie tegengestelde innerlijke oordelen hebben, hoe weten we dan wie moreel juist handelt? Is daar nog een objectieve toets voor nodig?

Ik begrijp dat je je innerlijk weten leidend maakt en externe bronnen vooral bevestigend gebruikt, in principe een klassieke confirmation bias in een religieus/subjectief kader. Toch vraag ik me af: als twee mensen hun innerlijk volledig volgen en tot tegengestelde conclusies komen, bijvoorbeeld bij euthanasie of medische keuzes, wie bepaalt dan wat juist is? Dat laat zien dat zelfs wie op zijn innerlijk vertrouwt, in de praktijk een toetsing buiten zichzelf nodig heeft, hoe zie jij dat?

Oké, laten we het dan over die concrete casus hebben. Voor mij gaat zo’n dilemma altijd over twee lagen tegelijk: wat zeggen externe kaders (wetten, ethiek, traditie) én wat zegt mijn innerlijk oordeel over wat verantwoord is. Hoe weet jij, in zo’n geval, dat jouw innerlijke afweging betrouwbaar is en niet alleen een persoonlijke voorkeur? Welke rol speelt voor jou de toetsing van iets buiten jezelf?

"Ik" zou eigenlijk niet van belang moeten zijn, toch? Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer leef ik, maar Christus leeft in mij; wat ik nu leef in het vlees, leef ik in het geloof van de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven. (Galaten 2:20 )

Ik merk dat je veel vertrouwen legt in je innerlijk oordeel en dat je dat als het laatste gezag beschouwt. In principe vind jij jezelf God. Dat is een heel andere uitgangspositie dan ik hanteer. Ik vraag me af: als ieder zijn eigen innerlijk oordeel het hoogste gezag is, hoe gaan we dan om met conflicterende innerlijke oordelen? Bijvoorbeeld wanneer twee mensen in hetzelfde morele dilemma volledig oprecht tot tegengestelde conclusies komen. Is er dan nog een manier om te toetsen wie “het juiste” ziet, of wordt het dan puur een kwestie van wie sterker in zijn gevoel staat?

Als we bij complexe situaties enkel voor één van de twee kiezen, zoals vroegtijdige levensbeëindiging, wat leidt dan praktisch op het moment dat je keuzes moet maken? BDE's zijn m.i. niets meer dan regressie en afstand nemen van problematiek in extrema.

Je verplaatst de maatstaf van waarheid naar herkenning van goedheid. Dat lijkt overtuigend, maar in principe is het slechts filosofisch gelul en er blijft spanning zitten. Als wij “pure goedheid” herkennen, dan zijn er logisch maar twee mogelijkheden: óf er bestaat werkelijk zoiets als goedheid buiten ons óf we projecteren onze eigen gevoelens erop Als de Evangeliën betrouwbaar zijn om Christus te herkennen… dan functioneert de Schrift feitelijk al als externe norm, en snap ik je geleuter over ethisch individualisme niet zo goed.

Dat gaat gegarandeerd botsen. Als iedereen zijn eigen waarheid heeft, op basis waarvan kun je dan zeggen dat sommige mensen verder gegroeid zijn dan anderen? “Verder” lijkt immers een maatstaf te veronderstellen die boven het individu uitstijgt. Welke maatstaf bedoel jij dan precies?

Als het individu uiteindelijk zelf beslist, dan kan de psychopaat ook zeggen: mijn morele bedenksels zegt dit en daar vaar ik op. En dan heb jij geen principiële grond meer om hem tegen te spreken, alleen een pragmatische. Dit is precies het klassieke probleem van modern ethisch individualisme.

Blijft staan mijn vraag die je m.i. maar blijft ontwijken. Als we zeggen dat degene met het grootste innerlijke inzicht of geweten het meest betrouwbaar ziet, hoe onderscheiden we dat dan in de praktijk? Mensen kunnen immers oprecht en met grote innerlijke overtuiging tot tegengestelde conclusies komen. Wat helpt ons volgens jou om dan te bepalen welke innerlijke overtuiging werkelijk het meest gezaghebbend is?

Dank voor je nuancering, het onderscheid tussen begeren en nood is inderdaad belangrijk. Ook je voorbeeld van de dakloze laat zien dat we moreel vaak rekening houden met omstandigheden en intentie. Tegelijk raakt jouw reactie voor mij juist het punt waar mijn vraag zat. Je zegt terecht dat de dakloze óók weet dat het eigenlijk niet mag. Dat veronderstelt volgens mij dat er al een normatief besef aanwezig is dat niet puur uit het momentane gevoel zelf voortkomt. Mijn vraag blijft daarom: als ons innerlijk een mengeling is van voelen, denken en willen (wat ik met je eens ben), wat fungeert

De kankelijers. Ik heb met naam en toedracht op internet gestaan zonder overheidsconsequenties voor degene die dat deed... Letterlijk mijn adres en naam is rondgestrooid. En dan nu dit met die verrekte buitenlanders? Potverdommesse kankerjuten. Beter ben je met zijn zessen om mij in toom te houden, zoals altijd. Wat een kankerland is het steeds meer geworden. Gaat je kosten... Dit soort taal kan hier niet.

Wat mij in dit onderwerp bezighoudt, is de vraag hoe we ons innerlijk eigenlijk toetsen. Ons gevoel kan immers ook kanten op wijzen die we later toch niet juist achten. Stel bijvoorbeeld dat iemand in een situatie van geldgebrek van binnen sterk ervaart dat stelen een oplossing is. Alleen op innerlijk gevoel afgaand zou dat dan te rechtvaardigen zijn, en precies daar voel ik de noodzaak van een norm buiten onszelf die ons kan corrigeren. Hoe zie jij dat onderscheid?

Voordat ik op je vragen inga, zou ik graag eerst iets fundamenteels willen verhelderen. Zie jij openbaring primair als extern gegeven (de Schrift), of primair als innerlijk ervaren (subjectief)?

Op basis van willekeur en subjectivisme handelen levert een dito reactie op. Het mes is reeds gecompenseerd, dank aan de OvJ! Stelletje dieven. Je wou de goochelaar uithangen? Dat kan ik ook. Deze manier van wetshandhaving gaat een averechts effect geven en men kan beter de borst nat maken, want subjectieve rechtvaardigheid wordt uiteindelijk altijd met geweld afgedwongen...

Dank voor je toelichting, ik herken inderdaad wat je zegt over vrijheid en het vrijwillige karakter van geloof. Daar ben ik het van harte mee eens: liefde tot Christus laat zich niet afdwingen. Wat je beschrijft over het in stilte bij Christus verblijven, wordt in de christelijke traditie inderdaad meestal contemplatie of innerlijk gebed genoemd. Veel gelovigen door de eeuwen heen hebben die weg gekend. Tegelijk zou ik één kanttekening willen maken: in de Schrift wordt vrijheid volgens mij nooit los gezien van gehoorzaamheid aan Gods openbaring zoals gevonden kan worden in die Bijbel. Jui

Het eerste wat hij doet als minister president: steun uitspreken naar de bewoners van Oekraïne in plaats van nadrukkelijk bemoedigende woorden voor Nederlanders... Iemand kan formeel de hoogste positie in eigen land hebben, maar als je het gevoel krijgt dat je eigen mensen minder aandacht krijgen, lijkt het alsof hij ergens anders de baas wil zijn. Laat hem minister president worden van Oekraïne. In principe kan iemands seksuele geaardheid geen argument zijn tegen leiderschap in Nederland, maar in een land met andere sociale normen kan het wel praktische complicaties en risico’s opleveren.

Dank voor je openheid over je ervaringen en je zoektocht naar een kerk die bij je past. Ik begrijp goed dat persoonlijke vrijheid belangrijk voor je is, en dat je geen ge- en verboden van mensen wilt volgen. Wat ik hierbij wel graag wil benadrukken, is dat vrijheid in geloof altijd binnen de grenzen moet blijven die God stelt. Het gevaar bestaat namelijk dat we anders onze eigen voorkeur of waarheid boven die van God plaatsen. Persoonlijke autonomie is waardevol, maar uiteindelijk zijn Gods richtlijnen het kompas waarbinnen onze keuzes veilig zijn. Wat betreft de gereformeerde gemeenten:

Vandaag een beverburcht ontdekt. Leuheuk! Nu de bevers nog... De politie heeft mijn mes in beslag genomen terwijl deze is vervoerd volgens wettelijk vastgestelde eisen... Met als enig verweer: hij is te groot voor het vissen. Snap er niks meer van. Alles wordt helemaal subjectief beoordeeld en ik laat me geen 100 euro afjatten. Hierbij maak ik bezwaar tegen de inbeslagname van mijn mes tijdens mijn activiteiten. Het mes is vervoerd volledig conform de wettelijke eisen: het zat veilig opgeborgen in een tas en was niet direct bij mij. Het mes is niet bedoeld als wapen, maar als gereeds

Aan de rest zeg ik, niet de Heer: Als een broeder een ongelovige vrouw heeft en zij gaat akkoord om bij hem te blijven, laat hij haar niet verlaten. En een vrouw die een ongelovige man heeft, laat hem niet verlaten als hij ermee instemt om bij haar te blijven. Want de ongelovige man of vrouw wordt door de gelovige geheiligd. (1Kor.7:12-14) Wat je wordt opgedrongen omtrent deze kwestie is pure nonsens en overinterpretatie. Mocht je alleenstaand zijn geweest, dan veranderen de zaken wel, denk ik, en is het verstandig om een partner te zoeken die ook in God gelooft.

Herkenbaar. Pinkstergemeenten... Heb er ook een aantal gehad. Predikanten of oudere leden geven vaak richtlijnen over hoe je hoort te leven of bidden, vaak zelfs over persoonlijke keuzes. Je wordt als nieuweling begeleid, als baby in het geloof. In veel pinkstergemeenten is er een duidelijke lijn tussen leiders en gewone leden. Afwijkende meningen of vragen worden afgeremd vanwege bedreigend, waardoor je autonomie beperkt wordt. De groep kan ook subtiel verwachtingen opleggen over je gedrag, sociale contacten en reacties en zelfs je manier van denken. Daar ben ik niet naar op zoek. Ik ben een

Een bottenkraker en de Turkenoplossing. Bind die teef dan gelijk een muilkorf om, of is dit normaal in moslimland? Waar is de haram en de schop onder de reet? Wat een zeldzaam gepruts.

Ik heb niet zo veel met opinies, doe mij maar een analyse. Je schrijven hangt aan elkaar van de aannames, speculatie en retoriek. Ik bepaal zelf wel wat ik eet en hoe ik slaap, daar heb ik jou zogenaamde praktische advies niet voor nodig.