Figulus

Het scenario dat militair-strategisch vaak als het meest “werkbaar” wordt gezien, is dat er van binnenuit een factie opstaat die de wapens opneemt tegen een regime dat te radicaal of onvoorspelbaar is geworden. Op dat moment verschuift de dynamiek. Het conflict wordt dan in eerste instantie een interne machtsstrijd, maar met ondersteuning van buitenaf. Die ondersteuning hoeft niet per se te betekenen dat er meteen buitenlandse legers het land binnen trekken. Het kan ook bestaan uit luchtsteun, inlichtingen, logistiek en precisieaanvallen op strategische doelen. Daarmee kan een interne fac

Behoorlijk confronterend allemaal.

Sisyphus-arbeid. Het is maar wat je zinvol vindt. Die zin wordt al gauw gevonden als men liever iets dan niets doet.

De bal verliest zijn energie en raakt zelfs uitgerold, ze zal blijven liggen ergens in het dal. Misschien wel zo veilig voor de omgeving.

Als de wereld opnieuw begint, hopen we enkel dat de rivieren van tranen niet overspoelen. Hartverscheurend...

Heel trieste constatering. Alsof je gevangen zit in jezelf. Het is een soort melancholische humor over je eigen beperkingen, de traan van een tragische clown.

Het Strategische Dilemma rond Iran: Instabiliteit, Pre-emptive Strikes en Machtswisselingen De recente escalaties in het Midden-Oosten, waarin de Verenigde Staten en Israël militaire acties tegen Iran hebben uitgevoerd, illustreren het complexe samenspel tussen interne politieke structuren, externe druk en strategische belangen. Het conflict laat zien hoe internationale politiek vaak wordt gedreven door macht, dreiging en de bereidheid tot pre-emptive strikes, en hoe dit samengaat met pogingen tot regimewisselingen die “van binnenuit” lijken te komen. Interne Structuur en Machtsdynam

Wat mij blijft bezighouden, is in hoeverre er werkelijk consensus kan bestaan over principiële overtuigingen. Bij praktische zaken lukt dat vaak wel, maar bij fundamentele morele vragen, zoals euthanasie, zien we juist dat diep overtuigde mensen blijvend tot tegengestelde conclusies komen. In het geval van euthanasie kan er geen echte consensus bestaan tussen voor- en tegenstanders, tenzij we de discussie reduceren tot een pragmatische kwestie van overleven of lijden verlichten. Maar bij principiële keuzes over leven en dood functioneert consensus dus niet als ultieme norm. Halfdood is immers

Ik neig naar een siamese kut, mocht de hond dood gaan. Past wat meer in de wijk. Klein lief poesje. Dat zal ik niet doen met een Stafford. Daar zijn ze te snel opgewonden voor, te happerig naar de handjes.

Een buurvrouw vroeg mij ooit eens of ik wist waar haar kat gebleven was. Waarschijnlijk opgegeten door de hond, zoals alle andere ongedierte, dacht ik bij mezelf. Dat vond ik wat bruut om mee te delen, dus "Ik kan u dat niet met zekerheid zeggen." leek mij gepaster.

Zodra we consensus nodig hebben, erkennen we impliciet dat het individuele innerlijk niet voldoende betrouwbaar is als eindnorm. We zoeken dan toch een maatstaf die onszelf overstijgt, zoals consensus en protocollen.

Oké, als jij Jim Carrey wil geloven moet je dat zelf weten.

Over emoties gesproken: Jim Carrey... In een momentopname vind ik dat lastig beoordelen.

Valt allemaal niet mee hè, ontopic blijven. Voor mij betekent dit uiteindelijk ook iets concreets: ik kan persoonlijk niet meewerken aan euthanasie. Niet omdat ik geen oog heb voor het lijden van mensen, maar omdat mijn norm buiten mijzelf ligt en ik daarin grenzen ervaar die ik niet zelf wil verleggen.

Mijn ziel dorst naar U (Min.40:54) Als mijn ziel ergens naar dorst, dan verlangt zij per definitie naar iets wat zij zelf niet of onvoldoende in bezit heeft. Welk nut heeft het anders om te drinken zonder dorst? Dat suggereert voor mij juist dat de vervulling buiten mij ligt, en daarom vind ik het riskant om het innerlijk weten volledig zelf tot norm te verheffen. Er zal sprake moeten zijn van dialoog. Zoals Job dat deed.

Goede vraag. Mijn punt is juist dat we in de praktijk zelden volledige kennis hebben van alle innerlijke motieven van betrokkenen. Toch moeten er wél beslissingen genomen worden en oordelen gevormd worden. Daarom stel ik de vraag principieel: stel dat twee zorgvuldig handelende artsen, beide te goeder trouw en na grondige afweging, tot tegengestelde conclusies komen over euthanasie in dezelfde casus. Als hun innerlijk weten leidend is zonder externe toets, op basis waarvan kunnen we dan nog zeggen wie verantwoord handelt? Tegelijk zie ik ook dat externe normen inderdaad geïnternaliseerd k

Ik vroeg niet naar jou ervaring in het park, maar naar het dilemma omtrent euthanasie.

Stel je voor: een ernstig zieke patiënt vraagt om euthanasie. De ene arts voelt innerlijk dat dit verantwoord is, de andere innerlijk dat het niet mag. Beide volgen hun innerlijk overtuiging volledig. Wie handelt in dat geval moreel juist?

Je houdt het interessant. Maar wat als twee mensen in dezelfde situatie tot tegengestelde innerlijke oordelen komen over zo’n uitzondering? Hoe bepalen die dan wie moreel juist handelt?

Interessant dat er protocollen bestaan om bij dilemma’s te helpen. Helaas weet ik niet precies wie je hiervoor moet benaderen. Misschien kun je contact opnemen met de helpdesk of de betreffende stafafdeling. Hehehe Laten we het vooral nog even over de kernvraag hebben: hoe bepalen we wat moreel juist is als innerlijke oordelen botsen?

Interessant dat je dat zo ervaart. We staan er dus fundamenteel anders in. Daar staan we dan, de een met een dilemma en de ander niet. In situaties waarin twee mensen op hun innerlijk vertrouwen maar tot tegengestelde conclusies komen, ontstaat de vraag: wie handelt verantwoord? Er kunnen geen twee waarheden bestaan aangaande deze kwestie.

Ik denk eerlijk gezegd dat we in wezen mijlenver uit elkaar liggen. Voor mij is innerlijk weten waardevol, maar het is nooit leidend zonder externe toetsing. Zonder zo’n toetsing wordt ethisch individualisme praktisch problematisch, omdat tegengestelde innerlijke oordelen dan allebei “juist” zouden kunnen zijn. Dat verschil zit diep, ook al kunnen we op bepaalde punten praktisch of ervaringsgericht wat dichter bij elkaar lijken te liggen.

Voor mij gaat het erom dat innerlijk weten en externe toetsing samenkomen. Alleen op mijn gevoel vertrouwen vind ik te riskant, want dat is subjectief en beïnvloedbaar. Bij moeilijke keuzes, zoals euthanasie of medische beslissingen, gebruik ik mijn innerlijk oordeel wél, maar altijd in combinatie met wetten, ethiek of traditie, zoals prachtig weergegeven in de Bijbel, om te zorgen dat de beslissing verantwoord is.

Ja, spaghetti is lekker, als er maar het juiste sausje over zit. Maar als twee mensen in dezelfde situatie tegengestelde innerlijke oordelen hebben, hoe weten we dan wie moreel juist handelt? Is daar nog een objectieve toets voor nodig?

Ik begrijp dat je je innerlijk weten leidend maakt en externe bronnen vooral bevestigend gebruikt, in principe een klassieke confirmation bias in een religieus/subjectief kader. Toch vraag ik me af: als twee mensen hun innerlijk volledig volgen en tot tegengestelde conclusies komen, bijvoorbeeld bij euthanasie of medische keuzes, wie bepaalt dan wat juist is? Dat laat zien dat zelfs wie op zijn innerlijk vertrouwt, in de praktijk een toetsing buiten zichzelf nodig heeft, hoe zie jij dat?