Figulus

Ik kan mijn vertraging versnellen, maar dat vermindert de diepgang en doordachtheid van mijn zetten.

Soms ligt de kracht niet in snelle acties, maar in langzame, doordachte zetten. Net zoals ik in schaken liever elke dag een zet neem om volledig te overzien wat mogelijk is, werkt strategisch denken in oorlog en speltheorie het best wanneer men tijd neemt om consequenties, tegenzetten en complexe interacties te analyseren. Het vermogen om geduldig te anticiperen kan beslissingen aanzienlijk verdiepen, en geeft inzicht dat impulsieve acties vaak missen. Tempo is dus relatief: voor sommigen betekent snelheid effectiviteit, voor anderen betekent geduld het verschil tussen overleven en falen. Zelf

Een soldaat is niet de oorzaak van oorlog; hij is slechts de uitvoerder van een strijd die door omstandigheden en beslissingen van anderen is ontketend. Helaas is oorlog soms noodzakelijk — niet uit verlangen naar geweld, maar uit de bittere noodzaak om te overleven en te beschermen wat wezenlijk is. Toch kan oorlog ook ophitsend werken; verhalen over strijd, heldendom en strategie wekken emoties op die de menselijke geest meeslepen, zelfs wanneer men geen echte oorlogszucht koestert. Als neveneffect kan hij echter schoonheid en orde vernietigen, rozentuinen aan flarden scheuren en alles wat f

Oorlog is een onderwerp dat men kan bestuderen uit intellectuele interesse of uit pure noodzaak, zonder dat dit oorlogszuchtigheid impliceert.

Ja, de mens kan bijzonder creatief zijn, maar dat maakt hem geen God. Wat hij wel kan claimen is dat hij eeuwig zal bestaan, dat wil zeggen zonder einde. Heidegger zou zeggen dat ik bang ben voor de eindigheid der dingen. Daar heeft hij het mis, ik kan het echter niet wetenschappelijk bewijzen.

Toch ben ik niet radicaal eindig.

Gaza: het experiment van de technocratie. De schijterts van de Verenigde Naties zijn opvallend afwezig om waar te maken wat ze beloven. Gaza is geen uitzondering meer, maar een symptoom. Het laat zien hoe een technocratische wereldorde omgaat met conflict wanneer morele keuzes politieke kosten met zich meebrengen. Het lijden wordt niet ontkend, maar geadministreerd. Geweld wordt niet beëindigd, maar gemanaged. Zo verandert een politiek en moreel vraagstuk in een logistiek probleem. Internationale instituties, met de Verenigde Naties voorop, presenteren zich als hoeders van recht en m

Mijn tijdelijkheid komt aan het licht door de rimpels en gebreken.

Dat past niet op een schaakbord. Althans niet de mijne.

Dat zou best kunnen, ben ik vast vergeten. Maar laten we de aandacht bij het Winterkoninkje houden. We mogen dan denken dat we met een strenge winter te maken hebben, maar dit vogeltje zegt mij toch iets anders.

Das Rotkehlchen wacht op zijn beloning.

Over vliegen gesproken, ik heb vandaag een holbewoner gezien. In tegenstelling tot wat ik verwacht van iets dergelijks, bleek het heel klein en actief te zijn. Het gedrag vergelijkbaar met een ADHD'er.

Geeft niks. Eigenlijk kom jij aanzetten met de ruimte, niet ik. Je bent een interessant persoon, maar hebt de neiging te functioneren als een langspeelplaat die blijft hangen. In dit geval leidt de “als” naar een vals gevolg, omdat de echte kracht die lucht op aarde houdt zwaartekracht is, niet het vacuüm van de ruimte, dat helemaal geen kracht is maar gewoon een toestand.

Dat was gisteren. Vandaag is een nieuwe dag met nieuwe dingen. Ik onderzoek nu de vooronderstelling dat vacuüm een kracht zou zijn.

Daarom ben ik ook maar begonnen met "als".

Als de ruimte een vacuüm is, waarom wordt onze atmosfeer dan niet opgezogen?

Dat is helemaal niet te laat. Soms werkt het beter voor iedereen als mensen eerst aan zichzelf denken, ook al lijkt dat niet netjes. Dus wees maar gewoon dankbaar als de aandacht erbij wordt gehouden. Wie zijn aandacht erbij houdt, ziet wat er echt gebeurt, kan reageren, en hoeft niet verrast te worden. Goed voorbereid is het halve werk, zeker in tijden van oorlog.

Arie... dat klinkt alsof je even de wereld van de allerkleinsten induikt, waar alles meteen groot en beangstigend kan voelen. Precies daar sluit het aan bij wat we bespraken: aandacht en focus zijn cruciaal, maar voor peuters is dat vaak letterlijk: ze zien de dreiging van een vallend voorwerp of een vreemd geluid alsof het het einde van de wereld is. Voor volwassenen is het meer abstract, maar de kern is dezelfde: zien wat belangrijk is, loslaten wat ruis is, en rustig reageren. Hehehe.

Ik ga nu eerst me bezig houden met volwassen zaken, zoals bier drinken. Ik kom erop terug zodra ik me in heb kunnen leven in de wereld van peuters. Even de volwassenzaken doen, ontspannen, en de wereld van peuters tijdelijk parkeren. Dat geeft het hoofd ruimte, en zodra ik terugkom, kunnen we die simpele, maar cruciale lessen over aandacht en focus weer oppakken, helemaal helder en met frisse blik. Proost!

Aandacht TTC, aandacht. Een kind van 6 zou inmiddels moeten snappen dat aandacht cruciaal is. Laat je niet afleiden door economie. Economie, cijfers en randzaken mogen even wachten, de echte wereld vereist dat je ogen open blijven. Ik wil het e.e.a. ook wel uitleggen op het niveau van een kind van drie, wellicht dat het je dan beter afgaat.

Oké, laten we het helemaal simpel maken, alsof we het aan een kind van zes uitleggen: Stel je voor dat je een bordspel speelt met drie andere kinderen. Kijk alleen naar de stukken die echt belangrijk zijn (niet naar de giraffen of jakhalzen op de hoek van het bord). Laat de raarste geluidjes en afleidingen los (niet schrikken van chinees blaffende honden of vreemde geluiden). Verander je focus als iets onverwachts gebeurt (als iemand ineens een stuk beweegt, kijk dan daar naartoe). Dan zie je wat echt gebeurt en maak je de slimste zet. Kortom: simpel kijken

Het wordt meteen helder als je het zo terugbrengt tot de kern. Het is bijna therapeutisch: je ziet hoe de paradox van aandacht verdwijnt zodra je de spelregels van je eigen denken scherp houdt.

Inderdaad, dat is de manier om complexe conflicten behapbaar te maken. Simplificeer het speelveld: focus op kernspelers en middelen. Laat irrelevantie los: defusie van emoties, geruchten en randzaken. Houd aandacht flexibel: verschuif focus zodra het echte spel verandert. Zo ontloop je de paradox van aandacht en zie je wat werkelijk telt.

Nee, geen laptopsimulaties hier. Enkel een desktop van voor de oorlog en bier. Met de blik op 2026 en realistische keuzes.

De paradox van de aandacht is geen kwestie van giraffen, jakhalzen of taalkeuze. Het gaat gewoon over wat je ziet (receptie) en hoe je daarop reageert (perceptie en reactie). In oorlog of geopolitiek gaat het dus niet om exotische verklaringen, maar om de realiteit van de spelers, middelen en posities. Giraffen en jakhalzen mogen wel even meedoen in het gesprek, maar de echte dreiging zit op het bord, in echte acties en keuzes.