Figulus

Ik merk dat je vaak teksten uit boeken of van andere auteurs aanhaalt. Natuurlijk kan dat helpen om een gedachte toe te lichten. Tegelijk ben ik vooral benieuwd naar jouw eigen overtuiging. Ik probeer te voorkomen dat onze discussie verzandt in het over en weer aanhalen van citaten. Tegelijk moet ik eerlijk zijn: mijn overtuiging is uiteindelijk wel gegrond in de Bijbel als normatief getuigenis over God en verlossing. Hoe zie jij zelf de verhouding tussen genade, verlossing en menselijke ontwikkeling? Waar sta jij persoonlijk, los van wat anderen hierover geschreven hebben? Voor wat

Een blokkade van de Straat van Hormuz zou de wereldolieprijs flink beïnvloeden, maar Amerika en Israël zouden relatief minder geraakt worden doordat de VS overproductie heeft en strategische reserves kan inzetten, en Israël alternatieve importroutes gebruikt. Andere landen die sterk afhankelijk zijn van olie uit de Golfregio zijn kwetsbaarder. Tegelijkertijd kan de VS olie aan zichzelf en bondgenoten zoals Israël leveren, mogelijk tegen gunstigere prijzen, terwijl landen zonder alternatieven duurder uit zijn. Dat wordt duur autorijden in Europa, en ik ben blij met mijn fietsje. In grot

Genade is per definitie een onverdiende gunst. Maar als verlossing uiteindelijk toch afhankelijk wordt van een langdurig proces van morele of geestelijke zelfontwikkeling, proberen we die gave dan niet alsnog te verdienen? Dan verschuift het zwaartepunt van het volbrachte werk van Jezus Christus naar wat de mens zelf wordt of presteert. Kunnen we dat nog genade noemen? Of komen we dan feitelijk uit bij een vorm van loon naar werken, waarin verlossing uiteindelijk afhangt van onze eigen ontwikkeling en inzet?

Cyclische decapitatie en de laserpod. Dit is geen sciencefiction — het is moderne oorlogsvoering in realtime, en een verdere evolutie van de geheimzinnige technologieën in de vorm van aliens en demonen die we vorig jaar zagen. Zeg maar bye bye tegen je raketten en mortieren, stop er maar miljarden in! Binnen luttele microseconden en voor een euro aan stroom helpen ze je daar graag vanaf. Het is bijna absurd efficiënt: voor een euro per schot (oké, we hebben het even niet over afschrijfkosten, onderhoud enz) kan een laser een relatief duur object (conventionele raket: €500.000–€2.000.000 per st

Als het zo moet, kunnen ze de kebab echter in hun reet stoppen, worden de kamelen gebruikt om te vierendelen, en geniet ik evengoed verder van de stamppot.

De kansen stijgen behoorlijk als ze met een beste pan Chelo kebab voor de deur staan!

Ik sta daar twijfelachtig tegenover. Die mensen mogen het dan niet eens zijn met het huidige bewind, maar dat betekent lang niet altijd dat ze extremisme en terrorisme afwijzen als middelen om de islam mee te verspreiden. Vaak is het enige wat ze vervelend vinden dat de zienswijze van hun eigen factie niet de boventoon voert. Dus wat mij betreft blijven ze daar, als dappere strijders voor hun eigen factie, in plaats van hier de zogenaamde held te komen uithangen. En als ze het goed doen, weten ze zich gesteund door een monster waar ze tegelijkertijd tegen aan het vechten zijn. Hoe pa

Wat je beschrijft lijkt mij geen christelijk geloof meer, maar eerder een religieuze synthese waarin christelijke begrippen worden verbonden met een esoterische kosmologie van reïncarnatie en geestelijke ontwikkeling. In het klassieke christendom staat de verlossing door Jezus Christus centraal als een eenmalig en beslissend handelen van God in de geschiedenis. In een ontwikkelingsmodel waarin de mens over vele levens groeit en uiteindelijk boven externe normen uitstijgt, krijgt dat gebeuren een heel andere betekenis. Wat mij in deze benadering moeite geeft, is dat de rol van Jezus C

Het punt is dat Jezus Christus stierf voor zondaren, voor ons die van nature tekortschieten en geen vanzelfsprekende moraliteit of volwassenheid bezitten. Als volledige morele volwassenheid en waarheid door mentale gezondheid al gegarandeerd zouden zijn, wat is dan de betekenis van Zijn offer? Het sterven van Christus wijst juist op het feit dat goedheid en volwassenheid er niet zijn en ook niet vanzelf komen, en dat wij een objectieve maatstaf buiten onszelf nodig hebben.

Maar dat volwassen worden waar je over spreekt, moet dat niet ergens aan afgemeten kunnen worden? Als ieder mens uiteindelijk zelf bepaalt wat voor hem waar en goed is, hoe onderscheid jij dan geestelijke rijping van zelfbevestiging?

Weer een nazi-vergelijking. Altijd een handig noodsignaal dat de argumenten op zijn. Dan maar wat rampscenario’s verzinnen en dat analyse noemen... Volgens mij ben je aan het slaapwandelen, en droom je het beste in bed verder ipv achter de computer.

Maar als absolute waarheid volgens jou op aarde niet bestaat, hoe kunnen wij dan nog spreken over waarheid of dwaling in geloof of ethiek? Dan wordt immers iedere overtuiging uiteindelijk een persoonlijke constructie. Hoe weet jij dat je waarheid verkondigt? Juist het optreden en onderwijs van Jezus Christus lijkt mij méér te zijn dan een innerlijke morele impuls. Hij spreekt niet alleen inspirerend, maar ook normatief en met gezag. Hij corrigeert, roept op tot bekering en maakt onderscheid tussen waarheid en leugen. Mijn vraag is daarom: als wij alleen op ons innerlijk moeten vertr

Maar dan vraag ik me af: hoe kan iemand Christus ervaren zonder dat daaruit absolute waarheid voortvloeit? Voor mij is de essentie van Christus juist dat Zijn woorden, daden en openbaring ons richting geven en normen stellen die niet enkel afhangen van wat wij toevallig ervaren. Zonder die objectieve toets wordt geloof vooral een persoonlijke indruk, en vervaagt de scheidslijn tussen goed en kwaad.

Maar mijn concrete vraag blijft staan. Als iemand oprecht ervaart dat bepaald gedrag hem vrede geeft of liefdevol voorkomt, hoe kan dat dan nog worden weerlegd? Waar ligt in zo’n benadering de objectieve grens?

Het helpt om te weten vanuit welk uitgangspunt je schrijft. Tegelijk laat het ook een fundamenteel verschil in vertrekpunt zien. Een vraag die bij mij opkomt is deze: hoe wordt waarheid eigenlijk getoetst wanneer persoonlijke religieuze ervaring de belangrijkste leidraad is? Innerlijke ervaringen kunnen diep en overtuigend zijn. Iemand kan vrede voelen, herkenning, een sterk innerlijk weten. Maar twee mensen kunnen tegelijkertijd totaal verschillende – zelfs tegengestelde – overtuigingen ervaren en die beide als waar beleven (te denken aan onze discussie omtrent euthanasie). Dan rijs

Het waren dus geen buitenaardse wezens of demonen. Het leven is namelijk geen Hollywoodfilm. Achter grote mysteries zitten vaak gewoon mensen, belangen en techniek. Toch blijft het interessant hoe snel zulke verhalen ontstaan. Dat zegt veel over hoe wij als mensen omgaan met onzekerheid en waarin onze angsten zich vertalen. Groepsdynamiek versterkt het. Als meerdere mensen dezelfde speculatie delen, wordt het snel geloofwaardiger. Zo kunnen ideeën zich razendsnel verspreiden — zeker nu met internet.

Vorig jaar waren er overal meldingen van mysterieuze vliegende objecten – UFO’s, ongeïdentificeerde drones of experimentele luchtsystemen – en militaire en inlichtingendiensten gaven nauwelijks informatie vrij. Voor het publiek en rivalen bleef het onduidelijk wat er precies in de lucht vloog. Dit zorgde voor psychologische druk, onzekerheid bij tegenstanders en gaf externe actoren de kans om nieuwe technologieën in realistische omstandigheden te testen. Wat nu gebeurt in Iran is eigenlijk een logische voortzetting hiervan. De VS en Israël zetten AI-gestuurde drones in, met stealth, preci

Jezus is niet te reduceren tot een verticale of horizontale lijn. Hij is eerder overkoepelend, als een koepel die alles omvat en tot in de hemel reikt. Jezus liep op aarde tussen de mensen, horizontaal in het dagelijks leven, maar altijd met zijn vinger omhoog (figuurlijk uiteraard), naar God wijzend. Ik ben de weg, de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij. (Johannes 14:6). Alles wat Hij doet, wijst naar God de Vader. Zijn leven was vol menselijke omgang, maar voortdurend gericht op de verticale verbinding met God. Zo wordt zichtbaar dat Christus zowel onder o

Wat mij opvalt in dit verhaal is dat er veel wordt gesproken over ervaring, beleving, rituelen en innerlijke gesprekken met Christus — maar nauwelijks over de Bijbel. Juist de Schrift is bij uitstek de plaats waar wij over Jezus Christus kunnen lezen. Daar wordt Hij niet alleen innerlijk beleefd, maar concreet verkondigd in zijn woorden, daden, kruisdood en opstanding. Wanneer het geloof vooral wordt opgebouwd vanuit persoonlijke ervaring, ontstaat het risico dat Christus gaandeweg wordt gevormd naar onze eigen gevoelens en verlangens. De Bijbel functioneert dan niet langer als norm, maar

Jung? Die komt niet voor in mijn Bijbel. Pseudowetenschappelijke nonsens bedreven door piskijkers.

Speciaal voor jou. Opdat je woord mag houden... Met je gebazel.

https://www.transport-online.nl/120572/klaver-voelt-zich-bedonderd-door-yesilgoz-over-defect-kanon-fregat-evertsen/?utm_source=chatgpt.com Een fregat met kapot kanon: absurditeit op volle zee. Het is opvallend en, eerlijk gezegd, ronduit beschamend: Nederland heeft een fregat naar het Midden-Oosten gestuurd terwijl het hoofdkanon niet werkt. Voor wie kijkt naar militaire effectiviteit, voelt dit meer als clownesk theater dan als serieuze defensie-inzet. Een fregat zonder werkend kanon heeft weinig directe slagkracht. Natuurlijk, een schip kan nog steeds patrouilleren, surveiller

Waar leert de Bijbel dat “de werkingsmacht van Christus zich in mij ontvouwt door mijn eigen doodservaringen”? Sterven aan jezelf betekent niet dat je jezelf ontwikkelt. In het evangelie gaat het niet om een innerlijk groeiproces van het ego, maar om het einde ervan. De oude mens sterft; hij wordt niet verfijnd, verdiept of geestelijk ontwikkeld. Dat is een fundamenteel andere beweging dan geestelijke zelfontplooiing. Ontwikkeling veronderstelt immers dat het “ik” blijft bestaan en zich verder vormt. Maar het kruis betekent juist dat het “ik” sterft. Het christendom spreekt daarom niet ov

Staal in de Wildernis LC200N, steekt af tegen het mos, slikt regen, bloed, en zout, geen kos. Buigt en vecht, verliest zijn kracht niet, altijd klaar, in modder, regen, strijd en giet. CPM 3V, het beest voor het hout, hakt en splijt, houdt altijd de snede stout. Harder dan de wind, taaier dan steen, breekt niet, wijkt niet, een mes van geen geween. Twee staaltjes, twee wegen, elk hun pad, geen één te verleggen. De één fluistert in nat en zout, de ander brult in woud en hout. Groeten van de snedemeester. hehehe

Alle sentiment over “broeders en zusters” vertroebelt het zicht een beetje. Zodra iemand kwaad bedrijft verandert de situatie. Dan gaat het niet meer alleen om gevoelens van broederschap, maar om het tegengaan van onrecht. Als je het kwaad alleen blijft bekijken door de lens van broederschap, loop je het risico dat je het kwaad niet meer durft te benoemen of te bestrijden. De realiteit is dat kwaad gestopt moet worden. En de geschiedenis, zoals de Tweede Wereldoorlog en het regime van Adolf Hitler, laat zien dat geweld gerechtvaardigd kan zijn. Broederschap klinkt mooi, maar het mag