Figulus

Het helpt om te weten vanuit welk uitgangspunt je schrijft. Tegelijk laat het ook een fundamenteel verschil in vertrekpunt zien. Een vraag die bij mij opkomt is deze: hoe wordt waarheid eigenlijk getoetst wanneer persoonlijke religieuze ervaring de belangrijkste leidraad is? Innerlijke ervaringen kunnen diep en overtuigend zijn. Iemand kan vrede voelen, herkenning, een sterk innerlijk weten. Maar twee mensen kunnen tegelijkertijd totaal verschillende – zelfs tegengestelde – overtuigingen ervaren en die beide als waar beleven (te denken aan onze discussie omtrent euthanasie). Dan rijs

Het waren dus geen buitenaardse wezens of demonen. Het leven is namelijk geen Hollywoodfilm. Achter grote mysteries zitten vaak gewoon mensen, belangen en techniek. Toch blijft het interessant hoe snel zulke verhalen ontstaan. Dat zegt veel over hoe wij als mensen omgaan met onzekerheid en waarin onze angsten zich vertalen. Groepsdynamiek versterkt het. Als meerdere mensen dezelfde speculatie delen, wordt het snel geloofwaardiger. Zo kunnen ideeën zich razendsnel verspreiden — zeker nu met internet.

Vorig jaar waren er overal meldingen van mysterieuze vliegende objecten – UFO’s, ongeïdentificeerde drones of experimentele luchtsystemen – en militaire en inlichtingendiensten gaven nauwelijks informatie vrij. Voor het publiek en rivalen bleef het onduidelijk wat er precies in de lucht vloog. Dit zorgde voor psychologische druk, onzekerheid bij tegenstanders en gaf externe actoren de kans om nieuwe technologieën in realistische omstandigheden te testen. Wat nu gebeurt in Iran is eigenlijk een logische voortzetting hiervan. De VS en Israël zetten AI-gestuurde drones in, met stealth, preci

Jezus is niet te reduceren tot een verticale of horizontale lijn. Hij is eerder overkoepelend, als een koepel die alles omvat en tot in de hemel reikt. Jezus liep op aarde tussen de mensen, horizontaal in het dagelijks leven, maar altijd met zijn vinger omhoog (figuurlijk uiteraard), naar God wijzend. Ik ben de weg, de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij. (Johannes 14:6). Alles wat Hij doet, wijst naar God de Vader. Zijn leven was vol menselijke omgang, maar voortdurend gericht op de verticale verbinding met God. Zo wordt zichtbaar dat Christus zowel onder o

Wat mij opvalt in dit verhaal is dat er veel wordt gesproken over ervaring, beleving, rituelen en innerlijke gesprekken met Christus — maar nauwelijks over de Bijbel. Juist de Schrift is bij uitstek de plaats waar wij over Jezus Christus kunnen lezen. Daar wordt Hij niet alleen innerlijk beleefd, maar concreet verkondigd in zijn woorden, daden, kruisdood en opstanding. Wanneer het geloof vooral wordt opgebouwd vanuit persoonlijke ervaring, ontstaat het risico dat Christus gaandeweg wordt gevormd naar onze eigen gevoelens en verlangens. De Bijbel functioneert dan niet langer als norm, maar

Jung? Die komt niet voor in mijn Bijbel. Pseudowetenschappelijke nonsens bedreven door piskijkers.

Speciaal voor jou. Opdat je woord mag houden... Met je gebazel.

https://www.transport-online.nl/120572/klaver-voelt-zich-bedonderd-door-yesilgoz-over-defect-kanon-fregat-evertsen/?utm_source=chatgpt.com Een fregat met kapot kanon: absurditeit op volle zee. Het is opvallend en, eerlijk gezegd, ronduit beschamend: Nederland heeft een fregat naar het Midden-Oosten gestuurd terwijl het hoofdkanon niet werkt. Voor wie kijkt naar militaire effectiviteit, voelt dit meer als clownesk theater dan als serieuze defensie-inzet. Een fregat zonder werkend kanon heeft weinig directe slagkracht. Natuurlijk, een schip kan nog steeds patrouilleren, surveiller

Waar leert de Bijbel dat “de werkingsmacht van Christus zich in mij ontvouwt door mijn eigen doodservaringen”? Sterven aan jezelf betekent niet dat je jezelf ontwikkelt. In het evangelie gaat het niet om een innerlijk groeiproces van het ego, maar om het einde ervan. De oude mens sterft; hij wordt niet verfijnd, verdiept of geestelijk ontwikkeld. Dat is een fundamenteel andere beweging dan geestelijke zelfontplooiing. Ontwikkeling veronderstelt immers dat het “ik” blijft bestaan en zich verder vormt. Maar het kruis betekent juist dat het “ik” sterft. Het christendom spreekt daarom niet ov

Staal in de Wildernis LC200N, steekt af tegen het mos, slikt regen, bloed, en zout, geen kos. Buigt en vecht, verliest zijn kracht niet, altijd klaar, in modder, regen, strijd en giet. CPM 3V, het beest voor het hout, hakt en splijt, houdt altijd de snede stout. Harder dan de wind, taaier dan steen, breekt niet, wijkt niet, een mes van geen geween. Twee staaltjes, twee wegen, elk hun pad, geen één te verleggen. De één fluistert in nat en zout, de ander brult in woud en hout. Groeten van de snedemeester. hehehe

Alle sentiment over “broeders en zusters” vertroebelt het zicht een beetje. Zodra iemand kwaad bedrijft verandert de situatie. Dan gaat het niet meer alleen om gevoelens van broederschap, maar om het tegengaan van onrecht. Als je het kwaad alleen blijft bekijken door de lens van broederschap, loop je het risico dat je het kwaad niet meer durft te benoemen of te bestrijden. De realiteit is dat kwaad gestopt moet worden. En de geschiedenis, zoals de Tweede Wereldoorlog en het regime van Adolf Hitler, laat zien dat geweld gerechtvaardigd kan zijn. Broederschap klinkt mooi, maar het mag

Het scenario dat militair-strategisch vaak als het meest “werkbaar” wordt gezien, is dat er van binnenuit een factie opstaat die de wapens opneemt tegen een regime dat te radicaal of onvoorspelbaar is geworden. Op dat moment verschuift de dynamiek. Het conflict wordt dan in eerste instantie een interne machtsstrijd, maar met ondersteuning van buitenaf. Die ondersteuning hoeft niet per se te betekenen dat er meteen buitenlandse legers het land binnen trekken. Het kan ook bestaan uit luchtsteun, inlichtingen, logistiek en precisieaanvallen op strategische doelen. Daarmee kan een interne fac

Behoorlijk confronterend allemaal.

Sisyphus-arbeid. Het is maar wat je zinvol vindt. Die zin wordt al gauw gevonden als men liever iets dan niets doet.

De bal verliest zijn energie en raakt zelfs uitgerold, ze zal blijven liggen ergens in het dal. Misschien wel zo veilig voor de omgeving.

Als de wereld opnieuw begint, hopen we enkel dat de rivieren van tranen niet overspoelen. Hartverscheurend...

Heel trieste constatering. Alsof je gevangen zit in jezelf. Het is een soort melancholische humor over je eigen beperkingen, de traan van een tragische clown.

Het Strategische Dilemma rond Iran: Instabiliteit, Pre-emptive Strikes en Machtswisselingen De recente escalaties in het Midden-Oosten, waarin de Verenigde Staten en Israël militaire acties tegen Iran hebben uitgevoerd, illustreren het complexe samenspel tussen interne politieke structuren, externe druk en strategische belangen. Het conflict laat zien hoe internationale politiek vaak wordt gedreven door macht, dreiging en de bereidheid tot pre-emptive strikes, en hoe dit samengaat met pogingen tot regimewisselingen die “van binnenuit” lijken te komen. Interne Structuur en Machtsdynam

Wat mij blijft bezighouden, is in hoeverre er werkelijk consensus kan bestaan over principiële overtuigingen. Bij praktische zaken lukt dat vaak wel, maar bij fundamentele morele vragen, zoals euthanasie, zien we juist dat diep overtuigde mensen blijvend tot tegengestelde conclusies komen. In het geval van euthanasie kan er geen echte consensus bestaan tussen voor- en tegenstanders, tenzij we de discussie reduceren tot een pragmatische kwestie van overleven of lijden verlichten. Maar bij principiële keuzes over leven en dood functioneert consensus dus niet als ultieme norm. Halfdood is immers

Ik neig naar een siamese kut, mocht de hond dood gaan. Past wat meer in de wijk. Klein lief poesje. Dat zal ik niet doen met een Stafford. Daar zijn ze te snel opgewonden voor, te happerig naar de handjes.

Een buurvrouw vroeg mij ooit eens of ik wist waar haar kat gebleven was. Waarschijnlijk opgegeten door de hond, zoals alle andere ongedierte, dacht ik bij mezelf. Dat vond ik wat bruut om mee te delen, dus "Ik kan u dat niet met zekerheid zeggen." leek mij gepaster.

Zodra we consensus nodig hebben, erkennen we impliciet dat het individuele innerlijk niet voldoende betrouwbaar is als eindnorm. We zoeken dan toch een maatstaf die onszelf overstijgt, zoals consensus en protocollen.

Oké, als jij Jim Carrey wil geloven moet je dat zelf weten.

Over emoties gesproken: Jim Carrey... In een momentopname vind ik dat lastig beoordelen.

Valt allemaal niet mee hè, ontopic blijven. Voor mij betekent dit uiteindelijk ook iets concreets: ik kan persoonlijk niet meewerken aan euthanasie. Niet omdat ik geen oog heb voor het lijden van mensen, maar omdat mijn norm buiten mijzelf ligt en ik daarin grenzen ervaar die ik niet zelf wil verleggen.