Figulus

Het probleem is dat je een strop als lus wil zien, terwijl een lus juist een overzichtelijke, doorlopende gesloten lijn is. Je wil exact zijn, maar door een strop een lus te noemen, verliest de lus juist haar precieze en overzichtelijke betekenis.

Een lus is altijd een doorlopende, enkelvoudige gesloten lijn, terwijl een “strop” een lijn is die zichzelf volgt en parallel of verstrikt kan lopen, wat de eenvoud en duidelijkheid wegneemt. Dus een gewone lus staat niet gelijk aan een strop.

Een gewone lus is gewoon een gesloten lijn, een flexibel geheel. Het hoeft niet perfect rond te zijn zoals een cirkel, en ook geen figuur-8 met precieze regels zoals een lemniscaat. Het is een manier om overzicht te maken zonder complexiteit toe te voegen. Wellicht is "gewoon een lus" nog simpeler beschreven.

Als je iets wilt simplificeren, gebruik je een gewone lus. Een lemniscaat is bedoeld om wiskundig exact te zijn, en voegt juist regels en details toe in plaats van te vereenvoudigen.

Als je complexe informatie overzichtelijk en begrijpelijk wilt maken, is “lus” een beter beeld dan termen als “oneindige veelhoek” of “cirkel”. Een lus is intuïtief en flexibel: hij stelt je in staat een geheel te tonen, kan gecombineerd worden met symbolen of woorden, en behoudt zo de kern zonder dat het te wiskundig of abstract wordt.

Waar schijncomplexiteit heerst, kan vereenvoudiging verhelderend werken. Maar waar werkelijke complexiteit constitutief is voor het begrip van een fenomeen, leidt simplificatie niet tot inzicht maar tot vertekening. De waarde van eenvoud ligt niet in haar afwezigheid van complexiteit, maar in haar trouw aan de kern. De negatieve connotatie van simplificatie is gerechtvaardigd zodra eenvoud niet langer een reductie tot de kern is, maar een reductie van de kern.

De bewering dat de Bijbelse God “bloeddorstig” zou zijn, berust op een fundamentele mislezing van het offerbegrip. In de Bijbel wordt bloed niet vereenzelvigd met dood, maar juist met leven: “Het leven van het vlees is in het bloed” (Lev. 17:11). Wanneer bloed in het offer een rol speelt, gaat het dus niet om het verheerlijken van geweld, maar om het geven van leven als antwoord op zonde, die zelf tot de dood leidt (Rom. 6:23). God eist geen bloed om het bloed. Hij “heeft geen lust in slachtoffers” als leeg ritueel (Ps. 51:18; Hos. 6:6). Het offersysteem is pedagogisch: het maakt z

De laatste tijd verschijnen er berichten over mensen die een romantische relatie aangaan met een kunstmatige intelligentie, soms zelfs in de vorm van een symbolisch huwelijk. Op het eerste gezicht lijkt dit een nieuw soort relatie, passend bij een technologische tijd. Bij nadere beschouwing blijkt echter dat hier geen sprake is van een relatie in de wezenlijke zin van het woord, maar van een projectie van de mens op zijn eigen fantasie. Een relatie veronderstelt wederkerigheid: twee zelfstandige subjecten die elkaar ontmoeten, beïnvloeden en soms ook teleurstellen. Een AI is echter geen s

Hoe rationeler beide partijen binnen hun eigen logica handelen, hoe dichter ze bij een uitkomst komen die voor buitenstaanders volstrekt irrationeel oogt.

De combinatie is af en de hobby uitgebreid met de Condor Atrox! Voor de helft van het geld kon ik het niet laten staan. De Turok en de Atrox... Het voelt als familie, maar met een duidelijke hiërarchie: Turok = de jager / alleskunner. Lichter, sneller in de hand. Meer controle bij snijwerk. Handig voor “continu gebruik”: voedsel, klein hout, detailwerk Atrox = de breker / probleemoplosser. Zwaarder, massiever. Minder finesse, meer overtuiging. Voor situaties waarin je normaal denkt: had ik maar iets groters bij me. Samen vormen ze een logische tweedeling: Turok aa

Zonde brengt dood voort; leven is in het bloed; daarom kan verzoening alleen plaatsvinden door gegeven leven — gesymboliseerd door bloed.

Je hebt of een bril nodig, of hebt te maken met een schuchtere oplichtster.

Goed, ik ontferm mij over mijn pitbulletje die mijn kaas heeft opgegeten. Het is hem vergeven, gegeven zijn natuur.

En wat als de zonen en dochters van mijn drie zusters er ook zo over denken? Dan wordt het heel complex, of heel simpel... Dat wordt erg lastig, maar is een realiteit. Enzovoorts... Heel lastig, of heel simpel. Die confrontatie komt vanzelf. Ik heb de dochters, en dus mijn nichtjes, een tactische BH aangeraden ivm de toekomst. En zolang ik leef kunnen ze op mijn steun rekenen. Want laten we wel zijn: nageslacht genoeg. En zo hoort dat. Ondanks dat men over het algemeen aan niet meer dan 1.5 kinderen beginnen wil. Zelf geïnduceerde problematiek moet worden opgelost door mensen die er

In een hartklopping zal ik besluiten om diegene geweld aan te doen. Maakt dat mij de agressor?

Valt niet mee he, antwoord geven op concrete vragen... En stel dat er naast mij nog 3 broers op jacht zijn? Wordt het dan spannend of moeilijk? En wat als de zonen van die broers het ook oneens zijn met de situatie? Nog steeds een grote bek? Of wacht er dan nog steeds een paradijs? Ongeacht de hel die je wat hen betreft te wachten staat?

Want stel ik weet je te isoleren, en ik pak je aan.... Wat let mij?

Stel dat het mijn zuster was geweest... en ik had "nee" gezegd en de persoon had aangevlogen... De persoon had het met zijn leven moeten bekopen. Verdien ik dan straf?

Tja, impulsiviteit kent zijn grenzen maar ook zijn gevolgen. Men respecteerde mijn opreden. Mijn herstel duurde een aantal dagen, maar ik liet me er niet door kisten. Al moet ik dood. Ik had beter niet of wel kunnen verschijnen op mijn werk de volgende dag?

Het moment van handelen is cruciaal. Zo herinner ik me een dag dat mijn broertje werd aangevallen door een paar jongens. Ik greep in, en hoewel ik won, kwam ik er zelf niet zonder blauwe ogen en een dikke kaak vanaf. De volgende dag stond ik op het werk met die blauwe ogen en die dikke kaak — probeer dat maar eens uit te leggen. Het laat zien hoe snel het beeld van controle en gemak kan veranderen door onverwachte gebeurtenissen, ondanks ervaring en deskundigheid. In al deze situaties geldt hetzelfde: duidelijkheid, directe consequenties en voorspelbaarheid zijn de sleutel. Of het nu gaat

Juist daarom vond ik mijn werk als groepsleider met licht verstandelijk gehandicapten met gedragsproblematiek relatief gemakkelijk. Als je consequent bent, timing begrijpt en geen morele lading achteraf toevoegt, ontstaat er rust en duidelijkheid. En de rest maar vragen hoe het toch kwam dat mijn diensten altijd zo probleemloos verliepen.

Een hond leeft vrijwel volledig in het hier en nu. Straf die niet direct (binnen seconden) gekoppeld is aan het gedrag, wordt door de hond niet begrepen als oorzaak-gevolg. “Met de neus door de stront halen op een later moment” leert hem dus niet wat hij fout deed, maar hooguit dat ik onvoorspelbaar ben. Gelukkig kwam ik direct onder de douche gestapt zodra ik geluid hoorde dat mij achter de oren deed krabben. Ik betrapte hem op het moment van overtreding en de consequentie werd direct ingezet.

Morgen heeft zo zijn eigen zorgen. Dus eerst wandelen met de hond. Hoewel deze laatst mijn kaasblok heeft opgegeten in een onbewaakt moment.

Het een en ander hangt nogal aan elkaar van subjectiviteiten.

Het kanaaltje met lokaal nieuws schijnt het belangrijkste te worden gevonden. Want wat interesseert het mij of er iemand in Amsterdam onder de auto komt. In mijn eigen straatje daarentegen staat de wereld op zijn kop. Wie weet ken ik hem wel.