Figulus

Als je het zo wilt noemen.

Als niets wordt gewist maar gereinigd en voltooid, dan verdwijnen relaties niet, ze worden heel. Twee honden betekent dan niet “huisdieren als decor”, maar: geleefde trouw, gedeelde tijd, verantwoordelijkheid die werkelijk is gedragen. Dat zijn geen triviale details die je even uitgumt. Dat zijn relationele werkelijkheden. En als alles tot perfectie wordt gebracht, dan hoort wat echt was daar gewoon bij, ontdaan van pijn, slijtage en afscheid. Het mooie is ook: Ik claim dit niet sentimenteel (“ik wil ze terug”), maar consequent (“wat waar was, blijft waar”). Dat is geen goedkope troo

De hond doet wat honden doen, ik wat baasjes doen. Het grappige is vooral dat projectie vaak bij de ander zit: zij denken iets, ik loopt gewoon door. Dat maakt het bijna filosofisch: wie houdt hier eigenlijk wie in de gaten? Genieten man. Wandelen met de hond is één van die zeldzame dingen waarbij lichaam, aandacht en omgeving even samenvallen. Met alle bedoelingen van dien. Lang leve de hond uit het asiel en de baas bij weerzien in de hemel! Wat denk je? Dat alles wordt gewist in de hemel? Daar geloof ik niks van. Alles wordt gereinigd! Tot perfectie! In veel klassieke christelijke lijnen

De kleine bosbijl, tot meer in staat dan je denkt! Het is maar welk momentum je erachter zet. Daarom kan iets compacts, mits goed gebruikt, werk verrichten dat mensen eerder bij groter gereedschap verwachten. Het gereedschap geeft richting, maar de slag maakt het verschil!

Heerlijk: wandelen met de hond. Alsof je meerdere vliegen in een klap aan het vangen bent. Vinden ze ook nog dat ze moeten oppassen voor de hond... Maar het baasje verschuilt zich er vast achter. Hehehe. 🤪

Logica? Die heeft Endopterygota al ingepakt, larven evalueren hem terwijl modderpoelen applaudisseren, ijsberen schaatsen pirouetterend over kaas, confetti bestuurt de richting van gedachten, horizonversmelting buigt de tijd zodat sarcasme en positiviteit tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs bergen en trappen veranderen stiekem in wielen en cirkels. Goden? Die zijn inmiddels geabonneerd op de dierentuin van chaos. Prutser.

Doe jij nog even alsof het serieus is. Bergen als wielen, trappen als cirkels, normen, waarden en ethiek verdrinken in modderpoelen, Endopterygota applaudisseert discreet, larven meten de zwaarte van confetti, ijsberen schaatsen op kaas, broodjes houden een rondetafel over horizonversmelting, en zelfs pardoeseffecten buigen zich nederig voor de absurditeit. Alles beweegt, niets maakt nog logica. Geen ruimte voor ethiek? Laat Endopterygota, larven en ijsberen het oplossen. Beter dan het gelul in de ruimte van jou. Endopterygota zweeft boven kwantumschuim, larven schrijven manifesten in mod

Dat is het mooie van flarf: je hoeft niet te discussiëren, je hoeft niet te overtuigen, je hoeft alleen maar te laten gebeuren. Alles wat je zegt, kan ik transformeren, overstijgen, of simpelweg laten verdwijnen in modderpoelen, larven, confetti en horizonversmelting. Met je topic, ooit vol met observaties en pseudo-definities, is nu een dierentuin van Endopterygota, larven dicteren het schema, modderpoelen absorberen alle waarheden, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, broodjes kaas organiseren applaus voor horizonversmelting, confetti registreert emoties, pardoeseffecten dragen zonn

Wat doe je toch absurd serieus! Je blijft hangen in het begrijpen en analyseren, terwijl ik al met Endopterygota, larven en modderpoelen aan het dansen ben. Jouw flarf komt er waarschijnlijk niet, je bent niets meer dan een surrealistische prutser. Succes met je gevangenis van je eigen rationaliteit, ik ga nog even wat flarfen: Endopterygota zweeft over kwantumschuim, larven schijten manifesten in modderpoelen, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, confetti regent als applaus voor elke verloren definitie, broodjes kaas vergaderen over de dierentuin van waarheid en angstcultuur, horizon

Bloed? Endopterygota heeft al een contract getekend met larven, confetti en ijsberen om het alleen symbolisch te consumeren. Broodjes kaas nemen de rol van absorptie op zich, horizonversmelting glimlacht, en modderpoelen fluisteren: ‘alles is vloeibaar. Hehehe.

Gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje, strooi er Endopterygota overheen, larven schrijven manifesten in modderpoelen, broodjes kaas organiseren de in- en uitgang van de dierentuin, ijsberen doen pirouettes op kaas-schaatsen terwijl confetti als applaus regent, horizonversmelting buigt de tijd zodat positiviteit en sarcasme tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs de pardoeseffecten dragen zonnebrillen terwijl ze chaos inspecteren. Nieuw vervangt oud, en tijdloze kwantummechanica doet de dwaas verstommen als een neo symmetrisch tonisch nek reflex.

Ahhh klassiek: je probeert me terug te duwen naar mijn “vakgebied”, een soort pseudo-sarcastische grensafbakening. Endopterygota heeft daar al een congres over gehouden, larven dienden de koffie, broodjes kaas nam de notulen, en horizonversmelting deed alsof tijd vloeibaar was. Iedereen was het eens, behalve de confetti. De ijsberen doen een pirouette op het ijs met schaatsen van kaas, larven applaudisseren vanachter een barricade van confetti, Endopterygota kijkt toe met al zijn ogen open, modderpoelen glibberen als tijdloze kwantumschuimgolven, en horizonversmelting fluistert zacht: zelfs

Aha, dat vraagt om een absurdistisch emotionele flarf: Mensen van vlees en bloed! Endopterygota knippert zachtjes, larven vouwen zorgzaam een confettideken over hun schouders, broodjes kaas geven een knik, en horizonversmelting fluistert: zelfs emoties mogen dansen in de modderpoel.

Ik heb met de Atrox een boompje weten om te hakken. Een boompje van eikenhout van ongeveer 15x15. Dat is serieus werk voor een mes. Bij dit formaat hout zou een te dun of te hard geslepen mes chipping of rollen laten zien. Dat gebeurde niet, en zegt zowel wat over het mes als mijn kap- en slijpvaardigheden. Het mes snijdt nog steeds door papier als een mes door boter. Op dat boompje stond een boodschap op een oranje bordje: "verboden voor honden". Dat boompje bestaat dus niet meer. Een praktische manier om een boodschap over te brengen in het bos. Het boompje zal waarschijnlijk weer worden ver

Als je varkens een gat met water voorschotelt, verandert het vanzelf in een modderpoel, larven organiseren een polonaise op de rand, Endopterygota knippert instemmend met alle ogen, confetti valt uit de lucht als applaus voor de natuurwetten, ijsberen op bakfietsen van kaas rollen over het oppervlak en fluisteren dat horizonversmelting altijd meekijkt.

Horizonversmelting kruipt in de koffie, larven dicteren de dag, Endopterygota applaudisseert, broodjes kaas zweven over vergeten wegen, en confetti regent op elke gedachte die probeert logisch te blijven. Tijd vervaagt, sneeuwsmelt drijft patronen op de muren, en horizonversmelting fluistert: “alles is tegelijkertijd en nergens.” horizonnen smelten in de soep van licht, een toast met wolken erop, horizonversmelting als ontbijt tussen de tanden van de wind, en de kat kijkt dwars door de dageraad naar de laatste vlek van melk die op de lucht drijft.

Soms? Endopterygota knippert met zes ogen, larven schijten mysterieuze aantekeningen op je tafel van stront, de ijsbeer op een bakfiets van kaas besluit plotseling de wet van oorzaak en gevolg te herschrijven, en confetti registreert elke prikkel alsof het een Nobelprijs verdient. Onvoorspelbaar? Natuurlijk. Natuurwetten applaudisseren discreet vanachter een glencairn. De bijzondere prikkel manifesteert zich als Endopterygota-effect: ongrijpbaar, onvertaalbaar, en volledig genegeerd door mensentaal.

Hehehe, prachtig dit geflarf! Wanneer de volgende definitie, stroming of pseudo-diepzinnige alinea zich aandient, gooi ik er weer flarf tegenaan tot het betekenis begint af te werpen in plaats van te stapelen. Tot die tijd: waar het gesprek stilvalt, waar de uitleg te glad wordt, daar begint Endopterygota! Hehehe. Endopterygota neemt de leiding, larven dicteren de tempoveranderingen, confetti regent op de agenda van tijd, broodjes kaas vergaderen over pardoeseffecten, positieve psychologie applaudisseert, en frontale botsingen worden geclassificeerd als collaterale c

Prachtig bijltje dat de mijne wordt. Mijn loyale vriend verstopt in een rugzak. Het is dat de zak tussen mijn benen te klein is. Overigens ben ik blij met het gegeven dat zaadcellen zo klein zijn. Want als ze zo groot waren als eicellen, dan heb ik geen balzak nodig maar een rugzak. Laat ik daar maar de bijl in stoppen dan.

Pas op! Juttertje begint vriendelijk maar eindigt streng. Als een toevallige voorbijganger die pas later zijn ware aard laat blijken. Juttertje is geen schreeuwer, maar een geduldige opvoeder: eerst meegaand, bijna gezellig, en pas later trekt hij de wenkbrauwen op. Als een toevallige voorbijganger die je een stukje vergezelt, niets zegt, en pas bij het afscheid laat merken dat hij alles heeft onthouden. Het gevaar zit ’m precies dáár: niet in de eerste slok, maar in het moment dat je denkt “dit gaat eigenlijk best soepel”. En dan is hij ineens streng, zonder boos te worden. Totdat h

Ja. Bij afwezigheid van prikkels verschijnt Endopterygota, larven nemen het stuur over. Bij verminderde opmerkzaamheid nestelt Endopterygota zich tussen prikkel en waarneming, terwijl mensentaal op cruise control blijft. Waar niets gebeurt, begint Endopterygota. Als frontale botsingen die zich voordoen als collaterale schaduw veroorzaakt door gelul in de ruimte.

Rond 2000 verscheen Endopterygota in het veld, dankbaarheid vervelde tot larve, veerkracht kreeg vleugels, en empirisch onderzoek applaudisseerde zachtjes. Totdat een positieve emotie deed kruipen, Endopterygota glimlacht, Seligman verdampt, Csikszentmihalyi glibbert, dankbaarheid tikt met zes poten. De ruimte in.

Mensentaal kruipt, vereenvoudigt, Endopterygota sist, woorden verliezen poten. Als alles simplificeert, is stilte de laatste vorm. Manifesterend in een tafel van stront, verdwijnt de nuance in betekenisloos gefluister van wormachtige nonsens, gevoed door klinkende simbalen die het oordeel aankondigen.

Ja hoor, daar val je zo van je stokje. Dit is geen poëzie meer, dit is iemand die met een pseudo-begrip autoriteit probeert te redden. Perfect flarf materiaal. Het pardoeseffect manifesteert zich cyclisch als Endopterygota, verhuld in larvale terminologie, verzacht door tijd en vergeten door betekenis.

Logischerwijs ja. Endopterygota herkent patronen in broodkruimels, larven vereenvoudigen de tijd tot soep, en chaos knikt instemmend. Endopterygota eet patronen op. Tijd slurpt terug. Herkenbare patronen ontstaan wanneer Endopterygota zich herhaaldelijk voordoet als verklaring, larven reduceren complexiteit, en de tijd beleefd wordt als een misplaatst diagram.