Tomega

Nou, als alleen boerenkinkels met de vuist op tafel slaan, is daadkracht en leiderschap exclusief een zaak voor boerenkinkels. Elke samenleving die ontwricht raakt zoekt en vraagt zelf actie om een vuist op tafel geslagen te krijgen. Want een vuist maken kan een groep als geheel uitsluitend als er samenhang en eensgezindheid en gezag is, Grote Zorg is inderdaad zoals je zegt van groot belang. Maar als je dienstbaar zoekt te zijn aan het faciliteren wat veel leeft, dan ben je een verzorgende, maar geen herder en leraar. Zoals Robert Frans al aangaf kun je een stapje terug doen in moralisti

Ja, een moralistisch gezinde regering gaat ook maar zo 100 dagen het land in om te luisteren naar wat er leeft. Maar ik denk dat als je nog moet luisteren, je te weinig weet wat er speelt, terwijl het luisteren dat wèl wordt gevraagd, juist gericht zou moeten zijn op die horizon achter de emotie en opvattingen die leven onder het publiek. Leiderschap vraagt visie, daadkracht, en trouw aan de wet; geen handjesvasthoud-, zandstrooi- en suspolitiek. Het gaat uiteindelijk om het evangelie van Jezus Christus, de Koning van alle geesten en wedergeboren mensen, niet om de mensen te behagen om wie het

Het huwelijk was al heilig, en de sabbat was al heilig en de christelijke samenkomst was al heilig, en het lichaam dat God je geeft was al heilig. Waar blijkt dat nog?? En dan denken we dat heiligverklaring van de aarde iets bijdraagt aan ons normbesef??

Tja, het lijkt wel een buurtvereniging. Zelfs in een politieke partij en sportclub zijn er strakkere kaders. Aan de gelovigen moet worden gevraagd welke richting de Kerk volgens de heilige Geest op moet. Iedereen mag dan kenbaar maken wat het is dat de heilige Geest door hen naar hun overtuiging wil zeggen. En net als met het spreken in tongen, dient elk woord te worden getoetst aan Schrift, belijdenis, en traditie.

Duidelijk. De bijbel zegt aan de getrouwen: weest heilig want God is heilig. En wat je hier brengt is meer een weest niet heiliger dan het volk, want wat en hoe het volk is, is waar en hoe God is, of althans waar de norm van God aansluiting moet kunnen vinden. Vindt men dat de kerk valt onder de getrouwen aan God? Of is de kerk de grootste gemene deler van wat er leeft onder de mensen die nog willen geloven? Waar jij het niet weet, is de vraag ook niet voor jou. En voor mij is 'ie retorisch. Ik weet het wel.

Er is geen nieuws onder de zon. In alle kerken is er een verschuiving geweest van herder en dienaar van God, naar dienaar van de gemeente. Dat de RK kerk zo behoudend bleef, was dankzij haar fundamenten. In handen van het volk zijn geen fundamenten, maar slechts begeerte naar rust en onderlinge verbondenheid en geborgenheid. Die wordt eerder gevonden in de vrede van de raden en staten en met de buurman en de huisvriend, dan met God die hoog in de hemel woont. Tenzij Die natuurlijk alles begrijpt en goed vindt. Het volk vindt dat. Dan begrijp je nu wel mijn opmerking dat ik het begrijp:

Sorry, maar Ik probeer mee te denken. Als zoals je zegt inderdaad dat wat gebeurt, past binnen orde en principe van het gezag, dan is het toestaan van leken en vrouwen en opinies die niet door concilies zijn geaccordeerd, een directe vorm van miskenning van het gezag van de meerdere vergadering en een revolutie tegen wat geldt (dus gold) op het niveau van een concilie. Waarmee de concilie dus impliciet meewerkt en goedkeuring verleent en verantwoordelijk is voor wat er gebeurt. En dan rest niets anders dan wat er gebeurt in het kader van wat jullie synode noemen, te plaatsen binnen context en

Het staat zelfs in de titel? Wat zegt dat? Ah; maar nu begrijp ik het: in jouw perspectief is een synode zonder gezag, en is pas een concilie gezaghebbend. Als protestant ben ik meer vertrouwd met het begrip synode als gezaghebbend. In de Protestantse kerken ligt het gezag van de kerk bij de synode. In jouw voorstelling, of wat ik ervan begrijp, gaat het bij jouw begrip synode om raadpleging van de leken. Dat dit een verschil is, lijkt me evident, want ik kan me nauwelijks voorstellen dat het gezag van de kerk voor het benoemen van een nieuwe paus nu ineens bij vrouwen en leken ligt. Maar dan

Is het inderdaad echt een synode? En valt onder behoeden ook behoeden voor dwalingen? Als in het algemeen een zegen wordt gevraagd en gegeven, dan slaat dat meestal op iets van vervulling in een gekozen of ingeslagen weg. Dus zou ik hier genuanceerder spreken wensen. Wat je wellicht ook zoekt, als je spreekt over 'de deelnemers'. Verder lijkt mij dat grote misstanden nooit een excuus mogen zijn om veranderingen te wensen of te stimuleren. Maar het zou een aanjager moeten zijn om terug te keren tot God en tot heiligheid en tot een zuiverder omgang met wat van God is, en waarover God iets heeft

Als jij inbrengt van eerste en laatste Adam (wat ik eerste en tweede Adam noem) en eentje er tussenin, dan denk jij ook in termen van een soort- of familienaam. Het is niet gek dat mensen het daar moeilijk mee hebben. Het is gek dat mensen dat klakkeloos accepteren. Inderdaad, dat klakkenloos accepteren doen ze ook niet. En dus eisen ze bewijsvoering, en vragen ze naar de wonden, waarvan ze zelf hebben gezien dat die geslagen zijn.

Nee, Adam is een soortnaam voor mens, hoewel zowel hij als alle mensen individuen zijn. En Christus de tweede Adam is een soortnaam voor de nieuwe mens in de opstanding, hoewel zowel Hij als alle opgestane mensen individuen zijn. Want dewijl de dood door een mens is, zo is ook de opstanding der doden door een Mens. Want gelijk zij allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden. Maar een iegelijk in zijn orde: de eersteling Christus, daarna die van Christus zijn, in Zijn toekomst. Dat zijn geen onmogelijkheden, maar zaken uit het echte leven. N

Waarom doe jij wat je niet gelooft?

Er is wet, en er is een norm die de wet draagt. De wet is het zichtbare, het spiegelende van de norm. En de norm is wat wordt eigengemaakt en gevoeld, waar men de wet liefheeft. De wet kun je doen of laten als een dienstknecht of slaaf of onderworpene. Maar de norm doe je als zoon en als kind en als geest die naar de geest van de vader is, en dat noemen we dan: naar de geest van de wet. Er is dus een vader van de wet, en er is een kind van de wet. En waar deze tijd en samenleving schipbreuk leidt, is dat het schip als geheel de wet meent vervuld te zijn en afgedaan te hebben in Christus,

Katholieken zijn het misschien daarmee eens. Maar in de reformatie is een groot deel van de kerk terug kritisch geworden op waarheid, zuiverheid en wettige omgang met alles wat God heeft gezegd. En in no time werden allerlei mysterieuze krachten ontmaskerd als wettige verschijnselen van wat God had gemaakt. Zelfs de geesten gedragen zich vrij en onberekenbaar, maar wetmatig. Zelfs goed en kwaad gedraagt zich naar de wetten van God, zodat meer kwaad geen zaak is van een strengere God, maar van een grotere plons die het kwaad maakt in de vijver van de hof van God. Vanzelf. Maar waar de h

Het onderscheid tussen wetenschap en pseudo-wetenschap valt weg, waar de wetenschap zichzelf heeft toegestaan om zich te vermengen met hypotheses, waarschijnlijkheden, onwettelijke gevolgtrekkingen, vrije verbeelding, belevingselementen en zelfs fantasie en volstrekt openbare tegenstrijdigheden. En op dezelfde wijze wordt pseudo-wetenschap waarheid, en daarmee meer wetenschappelijk dan de wetenschap zichzelf beschouwt, waar deze is gebaseerd en geënt op wet, natuur, en rationele logisch verbonden verbanden.

De kerk leert ook dat God ėėn is. Maar aangezien God als alomtegenwoordige Geest een andere manifestatie is dan God als Kracht in de mens, en ook weer anders dan God als de scheppende kracht die in Jezus is geworden, noemt de kerk dat moeilijk of mysterieus of drie-eenheid. Maar hoe je dat ook in woorden wilt vangen, het is iets unieks, daarom slecht anders te duiden, dan via een beschrijving van de hoedanigheden waarin God is. Je zou ook kunnen spreken van drie verschillende verbindingen waarin God voorkomt, die maken dat er drie identificeerbare vormen zijn waarin God zich doet gelden: als

Of de zon wel of niet on de aarde draait is niet te zeggen bij gebrek aan referentiekaders; technisch gezien draaien ze om elkaar. Het toch leerstelling verheffen van een bepaalde waarheid is niet voorbehouden aan gelovigen. Alle mensen met macht verheffen leerstellingen tot norm en tot waarheid en tot gezaghebbende en zelfs algemeen verbindende leer. Liegen en buikspreken, gaat over iets inhoudelijks. Namelijk een inhoud die afwijkt van de intentie of bedoeling van die inhoud. Kun je betere voorbeelden geven, dan wat lossige flodders?

Hoe zou wie dan ook in een goed blaadje kunnen komen bij God? Elk kind van God is een levende spreekbuis van God, ook als hij zwijgt. En elk woord van elk kind, dat uit God is, legt meer gewicht in de schaal dan het gewicht van de woorden van de profeten. Want de kinderen die uit God spreken, krijgen versterking door de Geest, door Christus' bemiddeling in een kracht die in Christus werkt bottom-op. Terwijl de profeten spraken door de kracht geleid vanuit de kracht van God top-down. Zoals een tollenaar en een heiden in Mattheüs 18 worden gebruikt als beeld van het verfoeilijke, zo zijn di

Mooi hoe de geesten een niet aflatende aandrang hebben om hun oorsprong en doelstelling bekend te maken en te bevestigen. Minder mooi, dat ze daarbij bijna nooit de mantel dragen waarop het juiste predikaat staat.

God sluit met Abraham en met Noach en met Mozes en met Israël verbonden. Hoe kun je een verbond sluiten, als je geen persoon bent?

Voorlopig hebben de vredezoekers zelf een groot vangnet opgezet van wapens en geweld, en zou het fijn zijn als de vrede en rust hun overkwam, als het scheuren van de vogelvangersnet, zodat zijn last wegvalt en ook de vogel is gevlogen.

Kortere klap is om te eisen dat er geen fouten worden gemaakt in wat waardevol wordt geacht.

In een wereld waarin geesten vrij komen een gaan en amokmakers overal beroering zoeken, is het opvallendste verschijnsel dat elk voor zich graag orde en eenheid en samenhang wenst, en dat ook zou realiseren, als hij daarvoor de gelegenheid krijgt. Waarmee dus eigenlijk toegegeven wordt dat de ideale vrijheid, eigenlijk door niemand wordt gewenst. Dat komt, denk ik, doordat vrijheid wordt verward met rust. Want vrijheid geeft nooit rust, terwijl rust alleen mogelijk is zonder vrijheid.

De moderne natuurkunde met zwarte gaten en ruimtekrommingen en het opvangen van lichtsnelheden van miljarden jaren geleden zijn absoluut gezien een aanfluiting, en een janboel van incoherent zwalkend fantaseren. Dat lijkt mij geen goede basis om wetenschappelijke inzichten voor mensen aannemelijk te maken. Toch omarm jij dat zonder moeite, en beschouw je afwijkingen of het eenvoudig doorstrepen daarvan als erg discutabel. Kun je daar een verklaring voor vinden? De angst dat mensen iets onzinnig vinden, is geen zaak van waarheid en objectief verifieerbare inzichten, maar een zaak van algem

Leven zonder de heerlijkheid van God. De mens op aarde leeft buiten de heerlijkheid van God en daarmee in de dood. Maar zolang de levenstocht van God nog door de geest waait, is de ziel niet dood. En zolang de levenstocht van God nog door de longen blaast en het bloedt voedt, is het organisch gedeelte, dat de geest ook levend houdt of althans bewaard, ook levend. En het vlees is dus de drager van de ziel, en de ziel is in handen van de geest of de geesten met welke de ziel zich identificeert. De bijbel spreekt in Ezechiël 37 over botten die levend worden, dat zijn doden die tot leven kome