Tomega

B/A+1 = B/A + A/A = (B+A)/A geeft, wat ik noem, een kromtrekking. De verhouding die was, wordt opnieuw bereikt. Dat kun je een brutering noemen, een omzetten van netto naar bruto of omgekeerd. En het effect ervan, is dat de druk groter wordt. Er is of er gebeurt meer bij dezelfde waarde. Dat geeft wel een nieuw evenwicht, maar dat evenwicht is anders van gehalte dan de waarde voorheen. Die discussie is klaar, hoewel die niet bij je landt. Het andere aspect, dat jou vooralsnog erg vaag toeschijnt, is dat een evenwicht uitsluitend een gesloten systeem kan vormen als het omgekeerde effect ook d

Eenvoud vereist zuiverheid, en dat temeer waar gewerkt wordt met fundamentele sleutels. Er zit een constructiefout in je sleutel. Vroeger benoemde ik al, dat je werkt met een cirkelredenering en een wiskundige fout. Nu kom je verder omdat je concreter bent en wordt de fout eenvoudiger en behapbaarder. Dat is winst. Je verhouding is 4:1. Daardoor kom je niet op 0,2 maar op 0,25. Jij komt op 0,2. Terecht. Maar waarom? Omdat de wiskunde je dwingt om de verhouding 4:1 te plaatsen in een geheel waarin beide 4 en 1 passen. En dus kom je, terecht, op 4:1 in een 4+1 verband. Welk verband is dat?

Waarom 354? Omdat jij als neutraal geldend inbrengt, wat vraagt om meer concreetheid. Interferentie zonder beeld, is toveren. Want de overlading of onderlading kan niet worden gelocaliseerd, zolang er geen concreetheid is van wat dat veroorzaakt. En de abstractie kan dan wel neutraal steeds gelden, maar zonder concreetheid is dat een geloof, een spinsel in het hoofd, dat zich niet onderwerpt aan wet en natuur. Het gelijk dat je wel hebt, wordt zo een hersenscheet. Beetje jammer, toch? Dat klopt. Maar dat het niet anders is, is alleen omdat jij je mond houdt over wat anders is. Zolang i

Nee, het verstand van de "gewone" mens weigert even eenvoudig als hardnekking om de voortdurend geldende wetmatigheid die er gewoon is, te zien. Werkelijk eenvoudige en gewone mensen geloven gewoon de wetmatigheden die zich met bruut geweld manifesteren, alsof wat even echt niet anders zo is, ook inderdaad niet anders kan zijn.

Nee, niet ik. De mens stelt voorwaarden en maakt het moeilijk, omdat zijn voorwaarden absoluut gezag hebben. Maar Salomo stelt de voorwaarde om de wet van God te houden, wat direct verwijst naar de wetmatigheden waaraan mens en natuur niet kunnen en waaraan God niet wil ontsnappen. Interferentie, de term die jij inbracht, kan alleen bestaan waar twee fenomenen in elkaars ruimte voorkomen. Maar dat is absoluut onmogelijk, omdat immers de ruimte aan die twee fenomenen een eigen ruimte blijft geven, zolang niet wordt gebotst. Wat bij voorstellingen met bewegingen een syllogisme brengt waari

Interferentie in verschillende contexten zou toch eerder aanleiding geven voor méér helderheid dan minder, lijkt me, aangezien interferentie, mits correct gekalibreerd, leidt tot een verscherping van zicht op de uiterste waarden die voorheen onwaarneembaar schenen. Verschillende contexten leveren op dat punt juist meer draagvlak voor de door de interferentie te onderscheiden wetmatigheden. Een alledaagse abstractie biedt een onnatuurlijk perspectief, dat het onbewuste bewijst hoe de verbeelding door het bewuste moet worden gedisciplineerd. De denkers tasten daarnaar in een gepassioneerd

Bij pincet en pipet is een scherp oog en geloof in de essentie van wat je ziet, meer van belang dan een vaste hand en kwaliteit van pipet en pincet. In de verhouding en in een zuivere analogie is de essentie gewaarborgd, zoals de essentie van een vliegtuig gewaarborgd blijft dat voor het oog niet meer is dan een stipje in de verte, en zoals de hoekverandering van de wijzers van de klok gelijk blijft, die je de andere kant op draait. Zwaard en de knoop betreffen derhalve vooral fundamentele keuzes in wat kan gelden als zuivere weergave van wat je ziet en onderzoekt. Zo kan ik stellen dat h

Verhouding TTC, verhouding. Daar is de eenvoud. Het overkoepelende is ook iets van jou, waarbij geldt dat jij het bent die eenvoud in wat jij vindt, uit de weg gaat.

Elke verhouding begint met de keuze van een referentie Jawel, en kenmerkend is daar de "verhouding" als een meer wiskundig begrip.Logica gaat ten diepste uitsluitend over verhoudingen vanuit een referentie en een functie, en men spreekt dan over een syllogisme, hoewel die term ietwat onhandig zichzelf beperkend spreekt van twee premissen in plaats van een premisse en een functie. Het antwoord geeft een zuivere verhouding zodat ook de minder wiskundigen kunnen spreken dat zoals het een dit, dan ook het ander dat, en daar spreekt men van een analogie. En alles met elkaar groeit het inz

Apofenie is de menselijke neiging om verbanden, patronen of betekenissen te zien in willekeurige, onsamenhangende gegevens of toevalligheden waar deze feitelijk niet bestaan. Het is een cognitieve bias, ook wel patternicity genoemd, die voortkomt uit ons evolutionaire brein dat liever een vals positief patroon ziet dan een werkelijke dreiging mist. Datavisualisatie, ook wel kennisvisualisatie of wetenschappelijke visualisatie genoemd, is het vakgebied, dat zich bezighoudt met het visueel weergeven van gegevens. Dit is een interdisciplinair vakgebied, waaronder zowel grafische vormgeving,

Kinderboeken hebben van oudsher een duidelijke moraal en een goed einde. Zelfs gruwelijke volksverhalen worden als sprookjes vol moraal en goede zeden aan kinderen verkocht. En waar de moderne kinderboeken daarvan afwijken, is er ook meer affiniteit met de emotie van de doelgroep, dan met de van oudsher beoogde moraal van de doelgroep, welke moraal vandaag de dag van weeromstuit - als was het samenhangend daarmee verbonden - ook tanend is. Dus moet ik toch enigszins door jou in het vage en in de mist gelaten, gissen dat je doelt op iets als de waarschuwing tegen het kwaad, met als mogelij

Dank u beleefd voor uw uitnodigend antwoord! Bedoel je de bijbel of bedoel je een heel scala aan filosofieboeken waarin van die prachtige visualisaties staan om iets moeilijks naderbij te brengen?

Dank u vriendelijk meneer voor uw antwoord en uw tijd en uw geduld. Ik zal u ruimte geven om uw hoogstaand onderwerp - door u gestart naar aanleiding en met gebruikmaking van een reactie van mij - op gepaste wijze te voeren met wie daarin voldoende onderlegd zijn, en door u niet teboekgesteld worden als wrevel opwekkende vaag en mistig bijdragende diskwalificerende dissonant.

Op welke manier wil je horen dat ik niet begrijp wat je vraag of je onderwerp of je beoogd doel is? En hoe lang nog ga je vaagheden in de schoenen schuiven, waar jij zelf verstek laat gaan op de inhoud?

Kern van het probleem is de stelling. Een probleem definiëren met de oplossing, is creëren. En creëren veronderstelt een maker van de creatie. En dat ontspoort als de maker niets stelt en dan met lede ogen toeziet dat anderen met het probleem aan de haal gaan. Dus; wat is je stelling?