Tomega

De interferentie die optreedt bij het tweespletenexperiment kan begrepen worden door de elektronen (of fotonen of andere deeltjes) te beschrijven met een zogenaamde waarschijnlijkheidsfunctie. Deze waarschijnlijkheidsfunctie, die wiskundig gezien een golfbeweging beschrijft, is een maat voor de kans om een deeltje op een bepaald moment op een bepaalde plaats aan te treffen. Deze golffunctie geeft dus niet weer waar het deeltje zich momenteel bevindt of waar het deeltje zich op een later tijdstip zal bevinden, maar geeft slechts de kans dat het deeltje, wanneer men een meting uitvoert, op een b

Het gaat niet om een veelvoud aan rijkdommen, maar om de rijkdom van eenvoud. Het gaat niet om een wedstrijd diepzeeduiken in de composities van wiskundevirtuozen elders, maar om een open oog voor de realiteit dichtbij. Neem een vector en vraag naar z'n bewerkingen. Neem een tensor en vraag naar de herkomst van z'n beweging. En ontdek dat de werkelijke hoekstenen verachtelijk zijn opzij geworpen. Want het antwoord wordt schuldig gebleven.

Zeker, met de eenvoud van these antithese, die dan ook plotsklaps totaal onvermoed net zulke effecten van verwarrende onlogica of synthese brengen als biljartballen die botsen. Maar niet onvoorspeld, want de voorspelling ligt besloten in het terugbrengen van een ruimtelijk lichaam tot een puntmassa.

Waarop baseer je dat? . Rechtlijnigen hebben een wereldbeeld, waarin alles is terug te brengen tot abstracties in eenvoud die, mits onderkend, sluitende verklaringen bieden voor wat zich aan de oppervlakte presenteert als variaties van brei en strijdigheden, tot volmaakte cirkels en haast bovenmenselijk complexe wonderlijkheden. En de praktijk van alledag plaatst orde tegenover chaos, en bewijst voortdurend hoe de mens tot chaos maakt, wat de natuur ordent. De mens mist daar zijn roeping, die is om de natuur te bewaren als natuur. Het geestelijke in zijn ordening, en het vleselijke i

Ik bedoel het concreter en toepasbaarder dan jij opvat. Maar concrete vooruitgang op nieuwe toepassingen, is quasi onmogelijk waar aandacht en focus voortdurend in een soort van zelfreflectiekramp of proces geïnduceerde wetmatigheden schieten, waardoor een wereld aan ontwijkingen en ontkenningen en ondoorgrondelijke effecten voorrang krijgen boven de eenvoudige vraag wat het toch is dat we in de basis kunnen hebben gemist. Het lijkt wel, dat zolang de mens zelf een complex wezen is, dat hij natuurfenomenen qua aard liever beschouwt meer van zichzelf te zijn, dan het meer eenvoudiger verschijns

Padafhankelijk kan van alles zijn of ingelast of ingelegd worden. Een daadwerkelijk element (noodzakelijk vereist onderdeel) onderscheidt zich slechts van een denkbeeldig element, in het zijn. Maar dat is uiteindelijk niet meer dan een geloof. Want in alle geledingen van voorstelling zijn beide even wezenlijk. De vraag aan het eind, moet daarom aan het begin: waarop rust de voorstelling dat iets echt is? Weldenkende nuchter wantrouwige mensen eisen daar logica, reeds ergens bestaan van wat je voorstelling is, en sluitende (dwingende) verklaring van de toegepaste middelen en beschrijvingen.

Een wettig algoritme voor een natuurverschijnsel, maakt nog geen voorstelling van alle bestaande natuurverschijnselen. Evenzo maakt een bestaand algoritme voor een natuurverschijnsel, dat algoritme nog niet wettig. In alle gevallen gaat het om het bestaan van een wettig algoritme. En voor een wettig algoritme is vereist een even wettige verbeelding van het natuurverschijnsel waar het algoritme op ziet. Denaturalisatie Van ondoorgrondelijkheid komt oplettendheid, van oplettendheid komt niet begrijpen, van niet begrijpen komt verwondering, van verwondering komt bespiegeling, van be

Meditatie brengt afstemming tussen geest en onbalans. Inzicht dat kan ontstaan in filosofische of fysische tegenstellingen, kan nooit die filosofische of fysische tegenstellingen zelf overbruggen. Wel de kloof tussen dat, en wat je er wel en niet van begrijpt. Het zoeken van fysische oplossingen in de geestelijke wereld, is aan mij niet besteed, sorry. Daarvoor is de menselijke denkkracht niet sterk genoeg, en de natuur duidelijk doortastender en volhardender.

Het is tekenend voor de enorme plaat voor je kop, dat je denkt dat ik uit jouw woorden nog een les wens te trekken nadat je me eerst uit hebt gemaakt voor leeghoofd. Leeghoofd, nou dat is bijna hetzelfde als kaalkop. En daarvoor worden in de Bijbel al 42 kinderen gedood. Het gebruik van dat soort woorden is kenmerkend voor het morele verval van jou en jouw naasten. Dat verval spiegelt op jou af en als jij daarvoor gestraft wordt, als vertegenwoordiger van al die anderen waarvan jij een nazaat bent.... sjonge dan staat je nog wat te wachten. Pas maar op voor de wilde d

En opnieuw, doe niet net alsof de wetenschap inhoud brengt. Dat doet zij niet. Zij brengt strooisels en het is aan jou om dat af te schieten op goede gronden, of om je te onderwerpen aan de dogmatische knevel der wetenschap, om je serieus te confronteren met elk smurfvormig aanhangsel dat de wetenschap produceert. One shot spoiled; try again. Wees concreet, dan ontdek je dat zelfs een degenslikker maar één bottleneck tegelijk kan behappen.

De slurf is een bottleneck, waar drie smurfen gemakkelijk een smurf van kunnen smurfen; dus ik vermoed dat Paulus888 heel concreet bedoelt dat zelfs één smurf drie olifanten kan smurfen, wat inderdaad best heel relevant is voor het smurfverhogend gehalte van deze discussie. Met dank aan de smurfhoudende inbrenger.

Ja, dat klopt, als het gaat over de normatieve hoeveelheid geld, maar als je niet normatief wordt gehinderd, is het juist een zuivere vorm van geldscheppen. En als je er nu iets zinnigs over zegt, dan wordt zichtbaar waar je op doelt, en waarom en hoe, je helemaal gelijk hebt.

Fractioneel bankieren is een vorm van fraude, Hoewel het mag. Ik bedoel dat een lening juist verboden is, en dat om koopkracht verstoring (diefstal) te voorkomen. Dus als je bedoelt, dat ik bedoel, dat mijn maatregel dat juist bestrijdt, dan kan ik me vinden in wat je zegt, zo niet, dan niet.

Inderdaad. Maar waar het waterbed een model geeft, gaat de schuldeconomie over een voor jou inhoudelijk punt van relevantie en aandacht En zodra iets inhoudelijk wordt, is van belang, was mijn punt, om inhoud en effecten naar principes en abstracties te onderscheiden. 1. Een economie is een samenhangende groep van administratief verbonden uitwisselaars van goederen en diensten. 2. Samenhang is georganiseerd via munteenheid en belastingen en organisch samenwerkende lokale verbanden en markten. 3. Geld is het ruilmiddel dat wordt gebruikt om de economie te smeren, dat is meer liqu

Als je concreet gaat aanwijzen waar in het waterbed de zwakke delen zijn, heb je altijd gelijk, zelfs als je aanwijzing is dat het bed als geheel in een zwakke toestand is. Benodigd is daarom een niveau van waarneming en recht doen aan zowel de stimuli als de effectoren en receptoren. Het algoritme dat beschrijft hoe elke deuk terug de vorm van het bed zoekt, biedt absolute waarheid. Maar als beschrijving van de causale acties en reacties, is zij waardeloos. Want zij smokkelt en rekent naar een bekende uitkomst toe. Wiskunde brengt wel werkbare uitkomsten, maar geen toegenomen begrip van wat e

Het onderwerp is een abstractie, een stimulus. Ik zeg, ontdoe de stimulus van mystificatie en benoem nauwkeuriger aard en karakter van de stimulus. Lukt dat niet, dan is de stimulus niet wat je denkt. Logica is leidend. En wat je gelooft, en ook wat je systeemeisen zijn voor overtuiging en weten, bepaalt waar je naar zoekt, en ook waar je stopt met zoeken. En omdat de mens erg goed is in het verbeelden en spiegelen van de eigen overtuiging in zijn realiteit en waarneming, is de mens verplicht om van zijn overtuiging rekenschap en verantwoording af te leggen. Wat natuurlijk onzin is in een same

Waar de olifant domineert, al stampend over de brug, daar bewerkt de muis een onmerkbare trilling en een heel eigen perspectief. De stimulus is universeel, maar zij werkt zodanig anders uit voor de onderdelen, dat zelden de waarneming een zuivere weergave geeft van de effecten op de verschillende onderdelen. En winst komt pas waar elke these, wordt voorzien van een anti-these, en elke reactie van een pre-actie, en elke waarneming van een contra-waarneming, en elk lichaam van een anti-lichaam, en elke stem van een tegenstem, en elk verschijnsel een analoog evenwichtverschijnsel. Daar spreekt me

Kunnen we het slechts met zeer veel moeite oneens over zijn Wacht dan niet tot de nacht invalt en de duisternis heerst. En sluit de dag af in balans van zijn en weten. Want morgen begint alles weer opnieuw, van voren af aan. En wie weet zeker dat hij een nieuwe dag krijgt, met hetzelfde profiel en verloop? De ontmoeting van de grote en de kleine, maakt de kleine groot, en de grote klein, zegt de relativiteitsleer van ontmoetingen. En dat gaat fout waar een van beiden de eigen relativiteit overschat, nu onderschat genoemd.

Er is vast meer onder de zon.

Vast wel.

Werkend model Een werkend model is een schematische weergave van de werkelijkheid, waarin de effecten worden waargenomen van een wet of natuurverschijnsel, die geen andere wetten en natuurverschijnselen benodigen, dan zonder en voor dat model al golden. Wettig model In het bijzonder geldt een model niet als een wettig model, als het model zelf fungeert als verklaring van een wet of natuurverschijnsel, zonder dat die wet of die verklaring in het model werkzaam is. In dat geval is een model geen werkend model, maar een artist impression van een onbegrepen en nog niet verklaard ve

Ja, het voordeel van het spreken in termen van typologieën, is dat het overal over kan gaan en nooit ergens over gaat. Maar geef maar eens een voorbeeld van een miskend element, waardoor anomalieën optreden, die er duidelijk niet zouden zijn als het element was onderkend.

Correcte omgang vraagt daarom de vermeende en werkelijke anomalieën terug te brengen tot het elementaire niveau van abstracties, principes, en bouwstenen. Eenvoud is inderdaad het moeilijkst. Maar eenmaal onderkend, blijft het eenvoud tot in eeuwigheid. Dat is alles wat triviaal en vluchtig, als geen harde voorbeelden volgen met schokkende wetenswaardigheden. De realiteit is ondertussen wel, dat eenvoud geen hoog aanzien meer heeft, omdat immers het intellectuele en complexe zo onmetelijk onachterhaalbaar voorbij de primitieve voorstellingen is gevorderd.

Het is door het niet identificeren op het niveau van elementaire bouwstenen dat anomalieën gaan optreden, dat anomalieën optreden; welke anomalieën eenmaal elementair beschouwd, als sneeuwbergen in de zon verdwijnen. Alsof er nooit onregelmatigheden zijn geweest.

Inderdaad. Zoals je zegt. Wat tijdloos is moet redelijk afleidbaar zijn, of anders als adagium van algemene inzichten gelden.