Tomega

Contact- en oppervlaktedelen zorgen voor wrijving, die het slokgedeelte niet ondervindt, net zoals de strijkstok voor vertraging en absorptie zorgt, die contactloze overbrenging niet ondervindt. Maar of nu wel of niet een evenwicht optreedt in het proces, het feit blijft staan dat er iets definitiefs onomkeerbaar verloren gaat. En de kunst is om daar, in die definitieve verlorenheid, iets van evenwicht te winnen, dat mee gaat dat definitieve gat in. De diepte biedt daar geen diepgang, maar een voortdurend vervallen tot een hogere staat van verlorenheid. Diepgang is je draai vinden, waarin je h

Mooi dat men dat tegenwoordig zo duidt. Maar alle profeten doen zulke voorspellingen. Want wat heel goed gaat behoeft geen profetische bijsturing. De voorspeller is altijd in de machteloze situatie dat hij weet dat er een ramp te gebeuren staat waarvan anderen niet te overtuigen zijn. Want die anderen hebben een vrije keuze om ook iets positiever te denken. Wat men ook altijd doet, tenzij er een algeheel gevoel van crises en ontreddering bestaat. Maar dan zijn er ook evenveel profeten als meningen, en is er dus opnieuw geen waardevolle profeet te onderscheiden.

Dat jouw onderwerp wellicht niet het onderwerp van gesprek is, maakt het onderwerp niet anders. Dat mijn onderwerp niet is wat haar bezighield, maakt mijn onderwerp niet anders. De tekst spreekt van kwaad gedrag, en recht gaan staan daartegenover. Keek vanop een afstand hoe alles daar ontplofte. Maar zij was nooit de reden voor het breken van geloften. De winter was begonnen, ze hoorde dat het sneeuwt. Wat in stilte werd verzonnen, werd openlijk geschreeuwd. En ze kijkt recht in de spiegel ze heeft haar les geleerd. En ze denkt wel twee keer na met wie zij zich associeert. Want ooit zeiden ze

Geen idee wie het is of wat wat haar bezielt; ik kijk in de spiegel van haar tekst en oordeel naar wat ik zie.

Geen idee, heb ze nog nooit ontmoet Het is een abstractie. Wie in de spiegel kijkt ziet de waarheid. Maar wie ziet wat de geest er in legt, die ziet niet wat is, maar wat daar wil zijn. Die kijkt diep in de ogen, in plaats van naar wat is. Feitelijk loenst diegene dan. Maar zij zegt zelf dat ze recht kijkt in de spiegel. Dan hoef je daaraan niet te twijfelen, want ook zijzelf geeft een spiegeltekst waarin je recht kunt kijken, of scheel.

En ze kijkt recht in de spiegel, ze heeft haar les geleerd.

De dominee zegt, de weg is kort en breed en heerlijk, want zij bestaat uit het aannemen van Christus, die alle lasten draagt, en jou begrijpt zoals de geesten in jou je doen voelen dat je bent. Maar Christus zelf zegt, dat je eerst sterven moet en dan als je weer bent opgewekt, dat je dan ook actief je natuurlijke zelf moet afleggen, kruisigen, afsterven, loochenen. Want je bent nu eens anders lichaam, en de weg is in lemminggewillige volgzaamheid naar een hoogte en een kruis, waar hemelse schatten worden gespiegeld, maar aards bewijsbaar te zien slechts aardse doodse verlatenheid je wac

In een wereld waar lemmingen zich roeren als konijnen, groeit het inzicht dat de wereld naar waarheid wordt beheerst door het demonenlegioen. Want een lemming volgt getrouw gerichte volglijnen en een konijn hupst vrijelijk in het wilde weg. En elk volgt meer of minder oprecht integer iets meer of minder gewetenvols. Maar demonen zijn zeer specifiek gerichte wegbereidende en sfeerzettende identificeerbare gevoelswaarden, die zich niet laten vangen of identificeren als een bepaalde norm of fundamentele richting. Zodat zij soms terecht en vaak onterecht hun gevoelswaarden verzilverd krijgen lang

De afgeleide keus missen een raakpunt, en de determinant een pocket. Dan blijft de bal liggen en de koers van de keus in nevelen gehuld. Want die volgt uit de baan van de bal.

Een gewassen ziel ziet niet altijd alles scherp, maar weet zichzelf niettemin gelouterd in innerlijke beproeving en ontfermd zijn. Dat geeft niet altijd een heldere kijk op het leven, maar wel een zo ongelooflijke binding met het leven, dat we ons daaraan ook graag op de tast vastklampen, verzekerd met wat we hebben onderkend de oorspronkelijke koers en verbinding te zijn tot bron en toekomst van het leven. Wie leeft, zoekt het leven. Wie dood is zoekt ook geen leven en vindt ook slechts dat andere.

Kijk naar hoe jij reageert, en ontdek dat je geen partij bent. Je praat wel, maar je bent niet aanspreekbaar. Je valt over iets over jouw persoonlijke inbreng, maar je bent grof bot en onbeschoft over een ander. Je wilt graag debunken, maar je blinkt uit in nonsens. Zolang jij niets aan jezelf doet, is de realiteit dat een bot het gegarandeerd beter doet. Maar zelfs die is hier niet om het niveau op peil te houden. Want je kletst weer maar wat alsof je echt aan niemand je bijdragen hoeft te verantwoorden.

Tenzij dat wat de nul vertegenwoordigt een nultoestand is. Zoals de nulde macht. En het zal blijken dat de nul als som iets anders is, dan de nul als lege waarde van iets. Terwijl een lege waarde van iets, niet altijd wil zeggen dat dat iets er niet is. Energie bijvoorbeeld, kent een evenwicht, dat gaat fungeren als nulwaarde voor de ladingen op dat energieniveau. En denk ook aan nulvectoren. Terwijl de nulwaarde van energie zelfs vaste stof uiteen doet vallen. Dus kan het lange debat beslecht worden, want nul blijft niet altijd nul. Tenzij je onderscheiden definities hanteert voor onderscheid

Je eigen brug gaat nooit te ver. Het is dankzij de geometrie dat een brug is geslagen tussen logica en ons wereldbeeld, en het is door het ontbreken van een geometrisch sluitende voorstelling, dat de wetenschap van de brug is gestort en nu bungee-jumpend in het niets hangt te stuiteren, in euforie over het zo wonderlijk veranderlijk wereldbeeld. Dus, mag ik je toch uitnodigen om eens over je eigen brug te komen?

Zo bot als je aard is, beschouw je de aard van je medegasten. En waar een "als"-vraag berust op aannames uit eigen koker, daar biedt de "dan"'-redenering vooral een kijkje op aard, gezindheid en moraal van de inlegkundige onruststoker.

Wat je benoemt kun je bespreken en in verdiepen, maar wat je als verdieping op een voetstuk plaatst wordt een onaantastbare abstractie, en kan leiden tot een verwrongen kennis van en omgang met, wat was bedoeld om je er in te verdiepen.

1. De groepen waarvan jij spreekt bewijzen dat de Joodse claim op hun land oud en authentiek is en hun strijd geen zaak van revolutie, maar van een strijd om herstel in de oude toestand. Heel anders dan de Filistijnen die door hun gebrek aan identitietitswaarborging waren opgegaan in de volken rondom, en dus ook niet als volk of natie bestonden. En het waren niet de Joden as volk, maar groepen onder de Joden die hun vaderland, (dat door de Romeinen Palestina werd gedoopt) zochten te bevrijden van de Romeinse bezetters. Van Filistijnen was in he land dat toen Palestina genoemd ging worden, geen

Onverbeterlijke hardnekkigheid in het niet willen werken vanuit principes en abstracties en wetmatige verbindingen, kan worden veroorzaakt door een compleet verlies van zicht en begrip wat nu eigenlijk wel en wat niet kwalificeert als principe, abstractie, en wetmatigheid die kan/mag dienen als bouwsteen van denken. En terugvallen op, of werken vanuit, een niveau van stimuli getuigt zelfs niet van een behoefte of gevoelde noodzaak om iets meer te werken vanuit fundamenten van weten of althans tenminste vanuit systematisch logisch zingevend denken. Tenzij dan, zoals denkbaar is, je stimul

Zelden van zulk een intrinsiek eigenpotendzagend besluitvormingsmodel gehoord. Een hesluit hoort gegrond te zijn op iets vasts en zekers, waarbij waarschijnlijkheidsoverwegingen buiten vallen, en buitengesloten worden, die noem je dan het lot of je onzekere bestemming, of de macht van het bovennatuurlijke. Maar waar men onzekerheid vermengt met zekerheid, wordt de basis ondeugdelijk en geheel onzeker en potentieel emotioneel gevoed, en wordt je gezochte bestemming en horizon een losse flodder van hopelijk tenminste nog integere en goed bedoelende rommel. En dat verandert echt niet van karakter

Ook koffie en sinaasappelsap zijn stimuli, maar zolang je niet wenst te willen weten wat precies oorzaak en gevolg zijn, zul je je blijven verwonderen over de oneindige variaties in verwerking, bespreking, en beoordeling van de daaruit voorvloeiende wetmatigheden en de daarvan afwijkende maatschappelijke omgangsvormen en oplossingen.

Zeg het maar. Misschien dat we op deze manier terug tot het topic komen, waarvan jij zou kunnen beginnen te denken dat het een wonder is.

Ik kom graag in waarheid tegemoet. Maar waar waarheid waardeloos is en haat heerst, is elk woord teveel. En jouw reactie bevestigt dat.

Ga je gang. Verder dan dit, deze zin van jou, hoef ik niet te gaan.

Zeker, maar de natuur en het evenwicht en het systeem van orde (of chaos) is per een enkel moment. En dat is veelzeggend. Misschien. Jammer is dat jij kennelijk de draad in jouw draad kwijt bent, en zo klinkt het, er ook niet dan door een wonder toe geraken kunt.

Het is correct dat de joodse cultuur reeds 2000 jaar vanuit de joodse kant gezien in vrede en veiligheid werd gezocht. Er was geen geweld of revolutie en geen afscheidingsbeweging of landoccupatiestreven. Dus is inderdaad logisch om ze land in Europa toe te denken. Echter, dat is dan gelijk opnieuw een afzonderen en wegnemen uit de maatschappelijke context waarvan ze reeds deel uitmaakten, voor zover hun dat werd toegestaan. Ze zouden dus eerder recht hebben op woonwijken in binnensteden, zoals ze inderdaad ook reeds gedurende honderden jaren verdiend en verworven hadden. Maar dat

De behoefte om terug te gaan in de tijd ontbreekt helaas vaak, waar rust is gevonden in veronderstelde zekerheden. Nu even secuur zijn: elke beweging en elk systeem, is niet meer dan een optelsom van de energie van één concreet moment, dat is, en daardoor als vanzelf doorgegeven wordt naar een volgend moment. Daardoor is steeds alle energie iets van uitsluitend één moment. Maar dan wel met een lading, altijd drukkend tegen het moment daarna. De wet van behoud van energie dwingt te onderkennen dat het zo is, en niet anders. Aan dat ene moment bestaansrecht ontnemen, is alle energie en t