Tomega

Met deze uitleg maak je Jefta belachelijk, en overigens de tekst ook. Je legt er gedachten en redeneringen in die uit jouw voorstelling komen van hoe Jefta moet handelen en denken. Als er een hond was uitgegaan had hij die ook moeten brandofferen. Dat kan ook niet. Maar logisch is om bij zijn gelofte vervullen, die gelofte wettig te doen plaatsvinden. En dan is een offer van een hond anders dan een offer van een koe en anders dan een offer van een mensenleven. Daarvoor kent de wet lossingen. Zoals de tekst ook keurig beschrijft. Overigens beschrijft die tekst ook keurig hoe Jefta klem wordt ge

Precies. Maar niet zelfs. Nu wij door de Zoon kinderen van Abraham zijn, is relevant hoe het Ismaël vergaat. De dienstknecht kan genade winnen, en de zoon kan genade verliezen.

Je bent een kind van Abraham, of je bent dat niet. Abraham is niet veranderd. Alles van Abraham zegt daarom ook iets tot jou. Misschien anders, maar zeker niet zonder betekenis ook voor jou.

Dat was toen en het eerste geldt ook voor nu. Dan is een dier slachten toch echt van een andere orde lijkt me. En jouw blijdschap een beetje misplaatst. Sommigen wel, anderen niet. Als je moeite hebt om te delen wat je denkt, bespaar je dan een antwoord en dan praat ik wel met die sommigen. Wat biedt jouw indruk jou, of mij, als je aan de oppervlakte blijft hangen? Was Christus' leven wel of niet een martelgang, in jouw opinie?

Is het offer van Christus wel of niet een bloedoffer? Is de verzoening die Christus bracht wel of niet iets waar de mens aanspraak op wil maken? Is dat of een dergelijk offer dan wel of niet benodigd voor de redding van de huidige en toekomende mens? Wordt de mens daarop wel of niet geroepen om de weg van Christus na te volgen? Is dat wel of niet een martelgang voor het vlees? Geloof je dat wel of geloof je dat niet?

Vreemde rammel. Een dier wordt niet mishandeld voor of bij de slachting, terwijl Christus en allen die Hem volgen wel worden mishandeld en als geplaagde slachtlammeren lijdzaam doorgaan.. Hoe is een veranderde gedachte van God op dit punt, als gelukkig te beschouwen door jou?? Heb je wel eens bij jezelf, dat je struikelt over oppervlakkigheden? Is het niet zaak om eerst je pad te effenen alvorens je een aanloop neemt om in het diepere te springen?

Want God heeft de schepping zodanig liefgehad, dat Hij zijn Zoon Christus heeft gestuurd. Dat is niet relationeel? En dat sturen was niet binnen een liefdesverhouding? Pas op dat je niet dwaalt! Ook de 'verenigende liefde' zoals je dan benoemt, brengt weinig onderscheidends. Liefde offert iets van zichzelf op omwille van de begeerte om die ander te winnen. Als dat niet tweezijdig is, dan is het willen winnen dwaasheid en irrationeel en dus ook zonder nut en zonder versterking van de onderlinge band. Dan wordt de liefde en de inspanning om te winnen, niet beantwoord en dat brengt geen toen

Je begrijpt niet dat mijn godsbeeld irrelevant is. Bekijk het eens andersom, vanaf God. God identificeert zich met het meest zuivere en meest wettige en meest omvattende en meest liefdevolle en meest barmhartige en meest rechtvaardige en meest betrouwbare. Is dat nu mijn persoonlijk godsbeeld, of is dat een godsbeeld dat elke objectieve beschouwer zou hebben die een godsbeeld heeft? Of nog anders: is het niet frappanter dat de God die claimt de Levende God te zijn, net precies die eigenschappen claimt die de mens als goddelijk zou betitelen?? Is dat niet volkomen logisch? Voel je niet dat ook

Dat is slechts een deel. Er staat ook dat "de ijver hem vervulde". Als je weet wat dat betekent en hoe dat in het oude testament de toorn van God stilde, dan begrijp je meer. Dat ben ik met je eens. Want begeerte wordt door jou uitsluitend bestaandelijk begrepen. Maar wanneer je Gods bestaan ook reēel duidt en de begeerte naar God en Gods heiligheden ook bestaandelijk duidt, begrijp je meer. De eeuwige mens is meer dan een opgaan in een eenheid met God. Meer individueel van wezen en meer één van geest. Zonder dat individuele aspect, is liefde niet meer relationeel. Is liefde zonder rel

Dat vind ik met alle respect voor het heilige onderwerp, lariekoek. Als míjn liefde voor jou enkelvoudig is, kan jouw ego niet langer bestaan. Houd ik dan van jou? Jouw ego heeft in mijn liefde voor jou geen plaats. Voel je je nu begrepen? Of althans geliefd? Ik vrees dat dat wel meevalt.

Zeker. Zelfs met het diepste denken, komt de wetenschap niet verder dan brabbelende onzin uit te braken. Pas waar wetenschap begint vol onbegrip zo secuur en trouw mogelijk wettige verbanden te beschrijven, geraakt de wetenschap verder van z'n apropos en verder tot besef wat hetgeen buiten zijn macht en wezen is. Want al die planeten en het universum spiegelen ook de wijsheid en volmaakte wettigheid en almacht Gods.

Dat is overdrachtelijk, en ook overdrachtelijk niet een erg sluitende beschrijving. Want immers, heel het concept van straf en eeuwig lijden is erop gericht om het ego te breken. Dat breken is dus conceptueel niet anders in voorzien, dan met harde hand. Want de onverzoenlijkheid en de verharding en de duivel als geheel, is nergens geconcipieerd als bereidwillig om de betere keuzes te maken Bewijzen die woorden niet een bestaan, en wel een bestaan van een hogere graad van hardheid en wezen? Liefde is een kwetsbaar meervoudig begrip. Want liefde breekt met iets of offert iets of doe

Om de wijzen te beschamen, dat is om ook jou te beschamen. Wie beschaamt komt te staan, die ziet en ervaart en weet dat hij fout zit. Dus je zou je wel een beetje rekenschap ervan mogen geven, dat die tekst voorspellend is voor die daar genoemde en door jou zo geroemde wijzen. Verder is de wijsheid van de wetenschap die jij noemt, geen wijsheid van denken, maar slechts een beschrijvend verwonderd constateren van wat er is in de schepping. Paulus spreekt over de schepping en haar maker, en hij leert ook jou, dat je je behoorlijk kunt verkijken als je uitgaat van het oppervlakkige plaatje.

Er zijn wegen en middelen om te verbinden wat buiten bereik lijkt, en een middel is, dat God een verterend vuur is voor de mens. Dat is geen blasfemie, maar plaatsing in een reële verhouding en context. De mens die in de materie is, ervaart God die in wezen Geest is, als een verterend vuur. En daaruit weet je dan ook dat de heilige Geest die in de mens is, wel uit God is, maar niet God zelf is. Daarnaast is voor het bestaan van het onzichtbare niet altijd zicht vereist. Verder zijn er wel getuigenissen van contact met en zicht op God, dus dat dat niet kan, is een wat beperkte visie.

Je kunt aan niemand 100% bewijzen dat wetenschap slechts kennis is en geen geloof, daarom is wetenschap steeds onder de klem dat andere daarmee strijdige inzichten nog kunnen volgen. Dat daar voortdurend zaken worden geclaimd en gesteld definitief te zijn, is geloof. Wetenschap leert kennis van het gerijmde en het logische en het wettige. Geloof brengt verbinding met hetgeen volgt uit de verkregen kennis. Alvorens ons te verliezen in bevindelijkheden over wat volgt uit onze kennis, is het zaak om te doorgronden wat in onze kennis kennis is, en wat geloof. God is wettig en logisc

Geen toevluchtsoord en geen slagveld, maar een plaats van afzondering en voorbereiding en focus-verkrijging en afstemming en toerusting en beproeving. En dat wat in de woestijn wordt geroepen en beleden, is wat de plaats en de basis en de toekomst bewerkt van de roepende in de woestijn. Meestal verlangt de mens eerder terug naar de vleespotten van een oase in Egypte dan de toekomst verheerlijkt te zien in manna en een onbekende heerlijkheid.

De zoon die de vaders bevelen in de wind slaat, omdat hij zich niet wil laten dwingen, is geen zoon van de vader, maar een zoon van de tegenstander van de vader. En ook de zoon voor wie wat vader vraagt geen niveau van bevel en wens tot gehoorzaamheid is, is als uit de liefde gevallen, geen zoon van de vader. De vraag was niettemin heel eenvoudig, of God in het paradijs uitsluitend liefde vroeg of ook gehoorzaamheid. Het is een systeem van vrijwilligheid, of anders de dwang voor wie niet horen wil. Dat God je niet dwingt, wil niet zeggen dat je jezelf niet moet dwingen. Want ergens tussen God

"Gij zult van de vrucht van deze boom niet eten." Is dat eerder een belofte dan dwang? Of hangt dat af van hoe het bij de hoorder landt? En als de belofte dan straf en de dood is, waarom zou dan gehoorzamen onoprecht zijn? En hoe zou de vrijheid om jezelf de dood in te jagen, geen aansporing of dwang benodigen voor de klaarblijkelijke doodsverachters? Maar is het dan nog wel dwang, als iemand zich in vrijheid laat gezeggen en dwingen? Of is het daar eerder een tekort aan liefde voor de gestelde eis(er)? Of telt een aansporing of een wet met een straf niet als legitiem middel tot goed gedrag? M

Daarvoor kun je de Joden niet verantwoordelijk houden. Hoogstens voor de menselijke maat die ze hierbij meer toepasten, dan hun was opgedragen. Er waren reeds engelen, en er was reeds een paradijs en de wereld biedt in alle bescheidenheid een wereld aan diversiteiten, bijna zonder beperking in mogelijke variaties. Wat mis je aan compleetheid? Niets. Maar wat mist, is de geestelijke wil om dat alles te beschouwen als heilig, en om daarin slechts zuiverheid van denken en doen te wensen en te doen.

Het draagvermogen van een wolk heeft alles te maken met dichtheid van de wolk en met het gewicht van hetgeen moet worden gedragen, en met de aantrekkingskracht van de aarde. Dat jij je niet kunt voorstellen dat er verschil bestaat, is iets van jouw beperkte voorstellingen. Maar bij ijs weet je prima te onderscheiden in dun ijs en dik ijs. En ook daar is dat een zaak van toevallige dichtheid, gewicht, aantrekkingskracht en de inwendige omgevingsenergie. Wat jij aandraagt als ervaringsbewijs, bewijst daarom veel eerder dat er meer is tussen hemel en aarde, dan jij in je primitieve voostelling me

Ok, duidelijk.Dat wordt het dus erger en wereldlijker. Niet iets om de positieve kanten van te zien voor deze wereld.

Realisme helpt. Dat is ook normaal. Denken in termen van heilige vrije mensen, is een roze wolk gehalte die je niet eens op dit forum en in dit vrije land waar kunt maken. Is Rusland een normaaldenkend land? Zijn wijzelf bereid om vrede te sluiten boven onze liefde om met geweld vrede af te dwingen? Zijn ook de geïmporteerde conflicten opgelost nu er vrijheid geldt voor de vredezoekers? Heb je daar realistische gedachten over? Is dat een voorbeeld, dat bewijst dat haat legitiem is?

Israël bestaat uit oorspronkelijke Joden, die in de Europese cultuur opgenomen zijn of zouden moeten worden, in plaats van verdreven en vernietigd. Vanuit Europa verdient Israël daarom alle steun. Israël bestaat uit Europeanen die in een ghetto- gebied wonen waar ze nog meer door de bevolking worden gehaat dan onder nazi-Duitsland. De islam daarentegen is nog niet een volwassen godsdienst en cultuur geworden, en hakt in op andere culturen alsof ze geen recht en geen vrede ooit met hun wereldlijke omgeving hebben gehad, en alsof ze dat normatief zelfs niet willen en zoeken. De onderlinge afstan

Dus als nu uit de puinhopen van Israël een messias opstaat, zal die de aarde regeren samen met de christenen? En is dat dan een wereldlijke staat of Joodse staat of Christelijke staat?

Het komt er eigenlijk meer op neer dat niemand zich aan de wet kon houden, op 1 na. Het zijn systeemkenmerken van de samenleving van God en de mens. 1. God en de mens samen in Gods heerlijkheid. Daar was geen andere wet dan de liefde voor de schepping, en in die schepping de liefde voor God, die groter is dan de liefde voor de schepping. Met behulp van de boom van kennis van goed en kwaad, die het systeem inhoud gaf met een verleiding om God te helpen met meer begrip en kennis hoe de mens God kan liefhebben en dienen, en ook met een doodstraf als voor de verleiding werd bezweken. M