Tomega

Als A beweegt naar B en B beweegt naar A, dan is de een vrij van tijd, en de ander vrij van afstand. Dan heeft de een tijd over en de ander afstand. Of elk iets van beide. Dan kan de een versnellen en de ander vertragen. Dan kan de een korter worden en de ander trager. Met andere woorden, dan komt er een ander perspectief en een andere dimensie, en een andere wiskunde, en een ander evenwicht, dan in het geval dat A wordt verondersteld onafhankelijk van B te bewegen, welke laatste veronderstelling om redenen van absurditeit diskwalificeert, bij een notie en definitie van beweging als iets relat

Het is niet dat verticale groei niet wordt onderkend, maar wel dat de horizontale groei ook verticale elementen heeft, net zoals de verticale groei ook doorwerkt in horizontale componenten. Het is niet dat de verleden tijd losgelaten moet worden, maar wel dat de andere tijdcomponent ook een andere uitvalsbasis en doorwerking geeft, zodat gelijktijdigheid ineens iets ongelijktijdigs heeft.

Je kunt ook drama en speltheorie ondervinden bij het balancerend lopen op een brugleuning, in een poging de synthese te beschouwen als een bij voorbaat bekend gegeven. Toch biedt meer zingeving om het balancerend lopen onder te verdelen in de onderdelen die het geheel iets meer eenvoud en duiding geven, dan een mysterieus onzeker verschijnsel dat iets onbekends doet, dat toch reeds wordt bekend door degene met meer begrip. Maar is dat dan wel echt meer begrip? Dat hangt af van het onderwerp. Soms is het meer natuurlijk om een gevoelsmatige uitkomst te geloven, dan een theoretische maar

Rust zacht in de synthese, zoals je zacht kunt rusten in het geloof dat de zon elke dag opgaat en weer ondergaat. Dat is dan simpel en zeker waar, en toch een ernstig tekort doen aan je begrip van het grotere geheel, wat uiteraard alleen degene deert en boeit die gelooft dat er meer is onder de zon.

Je komt verder als je gelooft dat verder bestaat. En je wordt terug geworpen op berustend hopen op meer en beter, als je geloof is ingezakt en een terugwijkende beweging in je systeemdenken is de ingedaald. Zou Columbus daarvoor zijn bezweken, dan was hij oo 7/8 van de oversteek teruggevaren. Nooit aan te bevelen.

Het begint ernee, te ontsnappen aan termen als statistiek en synthese, om de eenvoudige reden dat dergelijke begrippen in zichzelf genoegen nemen met onverklaarde en niet causale maar wel samenhangende onderdelen. Terwijl het terugbrengen tot abstracties zoals bewegingen en hun oorzaken, nieuwe perspectieven biedt met verklaarbare en causaal samenhangende onderdelen. Statistiek is als een hakbijl voor de jungle, en synthese is als een kracht in een veld. De hakbijl behoeft nadere opvolging met een chirurgisch mesje, en een geconstateerde kracht behoeft anatomische opdeling tot de veroorzakende

Omdat stilstand een bijzondere vorm is van bewegen, vereist het concept van ceteris paribus altijd twee bewegingen, bij ontbreken waarvan we moeten vaststellen dat het model scheluw is.

Paraconsistente logica erkent dat niet alle tegenstrijdigheden fataal zijn, zolang je maar zorgvuldig onderscheid maakt tussen wat lokale inconsistenties zijn en wat structurele instortingen betekent. In filosofische zin zou je kunnen zeggen dat paraconsistente logica ons leert in subtiele nuances en verschillende referentiekaders te denken, derhalve het redelijk afleidbare paradoxale te accepteren zonder het analytische te veronachtzamen. Een gehandicapte erkent dat niet alle onoverkomenheden fataal zijn, zolang je maar zorgvuldig onderscheid maakt tussen de eigen beperkingen en de

Liefde voor het eigen vak en de eigen werkzaamheid geeft betrokkenheid en aanspreekbaarheid,. Maar waar die liefde ten diepste geen liefde voor het vak of de werkzaamheid betreft, maar eigenliefde en eigen positie en aanzien, daar valt de heilige wijn van betrokkenheid en aanspreekbaarheid uit gebroken vaten van onvermogen, door de mand, als stinkende rottigheden uit zich als volmaakt heilig voordoende vaten. Hoezo bij sociale vakken alleen? Het betreft heel de wetenschap, van wiskunde tot theologie. De verbeelding verandert ook heel de wetenschap voortdurend bij gelijkblijvende omstan

Filosofie is het nadenken over de abstracties die zingevend zijn verbonden met de realiteit van alledag. Vanzelfsprekend, is daar minder aandacht voor en betrokkenheid mee, als de alledaagse loop der dingen niet meer alledaags zijn en alle aandacht opeisen. Wat vanzelfsprekend leidt tot vervreemding en ontkoppeling en behoefte aan zingeving, die dat alledaagse dat niet meer alledaags was, minder centraal stelt. Vanzelfsprekend, is dat proces daarom iets van een hernieuwd plaatsen van wat is, binnen wat daarbuiten is. De mens speelt niet, maar de mens zoekt zinnige verbanden. En daar waar de me

Al draagt een aap een zuigeling, het is en blijft een zonderling,

In waarheid vinden we de kracht van eenvoud, de hoop, de verhoging en de ontmoeting. Ook al lijkt het nergens naar, de logica dwingt de geometrie tot ordening en zinnige duiding. En ook al heb je ergens de ballen verstand van, zolang je er nog door wordt geraakt, is er vallen, opstaan en weer doorgaan. De verbeelding brengt ons overal, fundamenten van onze opbouw weer terug tot onderscheid van de onderdelen. A en B, en hun onderlinge verschillen A' en B', die ons daarvoor nog bewonderend deden spreken van de enorme A en B 'samenhang'. Een perfect getal, is zijn plaats wa

Als wat jij synthese noemt, nu niets meer is dan een nog onbegrepen of zelfs geheel niet onderkend fenomeen, dan legt het praten over allerlei methoden, processen, of inzichten in de wijze waarop kennis wordt gewonnen of over het hoofd gezien, weinig gewicht op ons kennen en begrijpen van dat fenomeen. Doe je dat dan toch, dan is de vraag of je zoekt om een fenomeen te doorgronden, of dat je zoekt om een methode van voortschrijdend inzicht te vinden of te doorgronden. Iets als wetmatigheden en effecten van synthese heeft alleen waarde in concrete situaties. Dit zijn inhoudlo

Mozes en de profeten zijn voor de joden, en via de evangeliën en zendbrieven vormen ze de bijbel, een ontsluiting van de verlossing en de kennis daarvan voor alle gelovigen. Maar dat is zeker niet voor de wereld. Maar voor de gelovigen. Dat de bijbel voor de wereld zou zijn, is een wijd verspreide misvatting. Dat bijbelvertalingen steeds dichter naar de voor de wereld begrijpelijke taal toeschrijven, is daarom eerder een ontwrichten en betekenisloos stellen van de begrippen zoals de bijbel die leert. En daarom is een dergelijke omgang met de bijbel het werk van de tegenstander, een geest van

Ja, nee, er is meer. Een gelovige Zuid-Oost Aziatisch geïnspireerde intellectueel, gaat bij een hoger niveau van kennis bij zichzelf de verhoging inbrengen, en zal geneigd zijn om de nieuwe kennis vooral als winst te beschouwen voor zijn eigen inzicht in zijn eigen plaats in het kosmische waarvan hij afblijft. Dat is niet slecht, en een verhoogde staat van verwonderd zelfbegrip is ook benodigd, maar als voortschrijdend inzicht brengt hem dat niet zo snel op een beter begrip van de concrete zaak waarom het gaat. Maar een betere plaatsing van zijn denken over dat concrete dat voor hem kosmische,

Wat je zegt zeg je zelf.

Dat zie ik toch anders. Alles wat complex is, wordt verklaarbaar en verklaard en begrepen, en het complexe wordt beheersbaar. Maar het echte complexe waarvan de 20e eeuw getuigt, daarin wordt de voeling met de realiteit losgeweekt of losgeknipt. Denk aan de dimensies van Minkovski. Toegegeven, complexe getallen bestaan ook al sinds Euler met zijn geniale inzichten het verband beschreef tussen exponentiële en goniometrische functies. maar dat was nog altijd van een ander niveau dan de moderne wetenschap waarin de deuren naar de oneindig ingewikkelde complexiteit wijd open werden gezet door de w

Als de focus komt op logische en sluitende verklaringen, dan valt de wetenschap door de mand als samenraapsel van heel diepzinnige inzichten, dat terecht is gekomen in beheer van hoogstintelligente fantasten en integere goedwillende puzzelaars, die echter op hun beurt door de mand vallen als ze op de proef worden gesteld: hun wettische en geforceerd onderworpen omgang met hun vakgebied is sterker dan hun liefde voor de waarheid in hun eigen vakgebied. Van integere omgang met de eigen discipline komt het daar tot disciplinaire onderwerping. Zelfs de vrije geesten zijn onderworpen. Want de kwest

Ben je verbaasd? Is het dan geen toveren als ons heelal met lichtsnelheid uitdijt? Is het dan geen toveren dat we terug kunnen waarnemen tot aan de oerknal? Is het geen toveren hoe twee vectoren in een plat vlak een kracht loodrechtl bewerken? Is een ruimte krommen en een harde fysische meetlat doen krimpen, puur door er hard aan te denken, geen toveren? Kan ook een natuurkracht geen toverkunst worden, als het iets wonderlijks doet dat wij hebben voorspeld? Alles is gemaakt door God. God is Geest en een Kracht. Om die reden is in principe elke kracht die geen andere verklarin

Dat is inderdaad jouw eigen bijdrage. Met een formule die beschrijft dat de som van de delen even groot is als een van de delen. In die formule zit een kromming, een niet onderkend onderdeel waarvan wel het effect maar niet het onderdeel als element in de formule is opgenomen, waardoor de formule kan toveren. Iemand die de maan probeert te meten vanaf de Eiffeltoren komt clownesk over. Maar als hij met een meetlat op de maan gaat staan, komt ontzag en verwondering. Maar clownesk blijft het niettemin. En het verschil zit slechts in het naderbij komen. Dat vraagt serieuze aandacht van de

Speel geen slachtoffer. Jouw inbreng is in jouw handen.

Dit is eigenlijk een classroom exercitie voor eerstejaars bij de stelling dat de theorie van alles in handen is van iedereen, waarbij je samen een aantal formules benoemt en dan met elkaar bespreekt wat er rammelt. En dan kom je bij elke formule op ongerijmdheden. Ik noem hier F=m.a m1v1voor=m1v2na E=h.f v=f.λ L=1-v/c F=S/M+1 E=γmc2.

Een eenvoudig voorbeeld uit de Grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden: 1. Koning ontslaat en benoemt Minister 2. Minister legt verantwoording af voor wat de Koning doet 3. Parlement volgt of stuurt weg 4. Koning heroverweegt of ontslaat Minister of ontbindt Tweede Kamer (en als de Koning handelingsonbekwaam is, is daar ook de Raad van State nog) Wetenschappelijke formulering: 1. Parlement ontslaat en benoemt Minister, o.g.v. intern Reglement Tweede Kamer 2. Minister is verantwoordelijk voor ontslag en benoeming 3. Parlement volgt of stuurt weg 4. Koning staat onder c

Dat klopt. Wonderbaarlijk genoeg wordt een effect niet anders door er over te praten. En het wordt niet anders door er wetten bij te bedenken die incalculeren dat het effect er is. Maar het inzicht is, dat het niet vanzelf gaat. Het effect is niet zonder oorzaak en niet zonder gevolg. Mis je oorzaak en gevolg, dan kun je denken dat het effect komt omdat de formule laat zien dat het zo is. Maar dat is niet hoe de natuur werkt. Het twee spleten experiment splijt wel, maar verklaart niet waarom. De ultraviolet catastrofe is wel beheerst door Plancks denkvermogen, maar die verklaart niet waarom. D

Het is geen enkel probleem om luchtfietsend tussen werkelijkheid en verbeelding door te freewheelen, als je maar de moeite neemt om op het punt van aandacht ook even te landen en af te stappen. Het gaat om het bewijs te leveren dat de bestaande wetenschap evenveel neutrale energie daadwerkelijk genereert in de uitkomsten, als het tekort dat in de voorstellingen was waargenomen. Dat is een vorm van een synthese, die wordt gevonden met behulp van wiskunde en zodanig bovenmenselijke denkkracht, dat geen mens het daadwerkelijk begrijpen kan, en al dolgelukkig is als hij er mee kan rekenen