Mcmadtasty

Ik weet niet of dat iets zegt, zelf denk ik namelijk ook dat ik al een behoorlijke weg heb afgelegd, echter daarvoor heb ik wat ik dacht wat een gelukkig leven was achter me moeten laten,om opnieuw geluk te vinden.Naast dit geluk ervaar ik ook veel verdriet in wat ik zie in welke strijd mensen voeren en hoe ze dat doen. ook dat kan wat zeggen, maar ja ...... wat? Dat Jezus zichzelf gegeven heeft betwijfel ik. In mijn beleving heeft hij zich niet verzet, heeft hij de mens laten begaan. Zijn leven was van het begin tot het eind een manifestatie voor mij van een werkelijkheid zoals die

Ik ben nieuwsgierig, waarom denk je dit?

Een weg,waarin we alleen zijn, echter niet eenzaam, maar ons uiteindelijk zal verenigen?

Dat is dan jouw beeld van God. Volgens Genesis zijn wij echt niet als insecten maar het evenbeeld van God. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat we onszelf niet zo goed begrijpen als dat we denken en God niet begrijpen omdat we onszelf niet begrijpen

Hoe kom je dr bij, de brug van zijn neus is 3,14> en pi is 3,18>

Je moet er niets mee, je kunt er van alles mee.

Ik vindt het grappig dat je dit zegt en vervolgens zo ongeveer het beeld neerzet van de vader die ik voor mijn kinderen zou willen zijn in de rest van je verhaal. Wanneer ik een voorstelling van God zou proberen te maken, zou ik het waarschijnlijk op een zelfde manier doen als jou, echter ben ik me ervan bewust dat ik mijn referentiekader gebruik met wat ik begrijp van wat vader betekent. Dat ik naar menselijke eigenschappen ga refereren in wat voor mij een goede vader zijn inhoudt, wat dan dus maakt dat ik een beeltenis van God schep. Dit zeggende is het niet bedoeld als het is verkeerd wa

Zelf denk ik dat Ik god niet binnen een Godsdienst kan vinden. Dat wat ik binnen een godsdienst kan vinden is voor mij een beeltenis van god. Daarmee wil ik niet beweren dat god afwezig zou zijn binnen een Godsdienst. maar meer dat God er op een bepaalde manier gepresenteerd wordt wat mogelijk niet overeenkomt met dat wat God werkelijk is. Datzelfde geldt ook voor mijn eigen bevindingen. Ik ken de aanwezigheid van hogere macht wat ik op verschillende manieren ervaren heb. mijn weten is echter beperkt. Met mijn invulling dat het God zou zijn, zou ik wel eens iets anders kunnen definiëren al

Dit is een grote basis voor de zelfrealisatie van de distopia die er nu is, waar oorlogen en geweld uit voortvloeien.Het bepalen van goed en kwaad. maar zoals ik al eerder zei, de beleving van zo'n utopie heeft met een bewustzijnsverandering te maken die zich ergens anders dan in het denken manifesteert. met deze bewustzijnsverandering is de wereld ineens anders al je altijd ervaren hebt. De wereld verandert door het bewustzijn en de gedachte over ketters verdwijnt en dat wat eerder ketters waren wordt iets anders, waar er anders over geoordeeld en niet meer veroordelend kan word

Treffend is de overeenkomst met Levinas, mooi is het. De kwetsbaarheid en de weerloosheid van De Ander roepen ons rechtstreeks op. De mens in nood is imperatief en treft ons als een bevel, uit de hoogte. Het naakte Gelaat is geen opwekking van medelijden, maar komt mij tegemoet als een gebod, als een eis tot rechtvaardigheid. De machteloosheid zelf is een bevel tot hulpverlening. Zo legt De Ander beslag op mijn vrijheid en grijpt mij in de kern van mijn zelfontplooiing. Geconfronteerd met de nood en de weerloosheid van De Ander voel ik mij als een beschuldigde, iemand die ten onrech

Binnen mijn besef van werkelijkheid is er overvloed in alles zonder dat er een behoefte bestaat aan persoonlijk bezit, is er afwezigheid van het kwaad, bestaat er slechts vriendschap, staat iedereen gelijk in hiërarchische structuur, heeft iedereen een vrije wil, bestaat er geen reden te straffen. Er is een verandering binnen het ego als niet ik ben belangrijk maar al het andere is belangrijk, waardoor een ieder afzonderlijk individu door het geheel belangrijk wordt als "door jou wordt ik belangrijk". Wanneer je mijn berichten leest, zoals bijvoorbeeld in oorzaak van het li

Het schrijven zelf zal misschien nog aardig lukken, de effectieve realisatie nog een ander paar mouwen, meen ik. Met het herschrijven van mijn werkelijkheid, herschrijf ik de werkelijkheid in principe ook, want binnen het collectief van alle persoonlijk perspectieven verandert er iets Wat ik met de macht om de werkelijkheid te herschrijven bedoel is dat ik niet in staat ben het collectief van alle persoonlijke perspectieven te herschrijven

In onwetendheid, waarin ik binnen mijn onwetendheid tracht respect te hebben voor dat wat ik niet kan omvatten

Utopie is een literaire en filosofische term die men kan omschrijven als onmogelijke werkelijkheid, een ideale wereld die echter niet bereikt kan worden. Een utopie die gekenmerkt wordt door technologie is een technologische utopie. Het tegengestelde van een utopie is een dystopie of anti-utopie. Dystopie is een (denkbeeldige) samenleving met louter akelige kenmerken waarin men beslist niet zou willen leven. Een dystopie is daarmee het tegenovergestelde van een utopie die juist een bijzonder aangename samenleving voorstelt. Zo verteld wikipedia. Ik ben het echter niet helemaal met

God is zoals God is en aangezien ik niet weet wat God is, sterker nog, vermoedt dat ik niet in staat ben God te definiëeren is het enige eerlijke antwoord weet ik niet.

Het is maar wat je verlichting noemt. In gewicht voelt het als lood in de schoenen, in perspectief van het zien zijn er heel wat lampjes gaan branden

@Robert Frans In principe is het precies hetzelfde als iemand de verplichting op te leggen om te moeten leven. Het is iets wat een ieder uit vrije wil moet beslissen om in staat te zijn met zichzelf en de ander te kunnen leven. Er is geen wet die dit omvat. Hetzelfde geldt met wat doe je mensen aan wanneer je ze verbiedt te sterven als in wat doe je mensen aan wanneer je ze verplicht iemand te doden die niet langer wil leven. Wanneer ik niet langer zou willen leven zou ik dankbaar zijn wanneer iemand mij uit mijn lijden zou willen verlossen, verplichten dat iemand dit doet maakt dat ik hem of

Het niveau 4 waar ik me in herken is een omschrijving hoe ik als mens eigenlijk functioneer in een bewustzijnsniveau. Hoe ik mezelf en de wereld beleef. Macht en status zoals die bijvoorbeeld omschreven staan als egocentrische doelen zijn mij wereldvreemd in die zin van dat ik niet in staat ben om vanuit die doelen te handelen. Wanneer ik dt zou proberen ontstaat er een gewetenswroeging waardoor ik mezelf in het ongeluk stort. "Innerlijke conflicten worden effectief behandeld via ‘autopsychotherapie’. Het zelf is dan zowel psychiater als cliënt, zowel subject als object, om zo via grond

Waar ik mezelf in herken is: Niveau 4: Georganiseerde meerlagige desintegratie[bewerken] Waar op Niveau 3 het nastreven van de eigen waardenhiërarchie nog weinig consequent is en vele momenten van terugval vertoont, daar neemt het individu op Niveau 4 de eigen ontwikkeling op georganiseerde wijze in de hand. Innerlijke conflicten worden effectief behandeld via ‘autopsychotherapie’. Het zelf is dan zowel psychiater als cliënt, zowel subject als object, om zo via grondige communicatie tot resolutie van het conflict te komen. Waar nodig of veelbelovend gaat het individu over tot ‘educat

Hoe groot is het offer in waarin niets is wat je aangedaan wordt of opgelegd wordt maar waarvan jezelf vindt dat het het juiste is om te doen? Dat wat ik wil bereiken is dat ik dat wat ik anders zou doen wanneer ik het zou verbieden niet bereik.

door me niet tegen de wil van een ander te verzetten, het is zijn of haar vrije wil. Hoe kan ik naast zo iemand staan ipv er tegenover. Mijn handen zijn gebonden, het is geen keuze die aan mij is of een andere ik mag sterven of moet leven ten koste van alles. het is mijn pijn dat die andere ik die keuze maakt, waarin ik ervoor kies om die pijn aan te gaan en te laten bestaan en te voelen, in plaats van die pijn uit de weg te gaan en de andere ik met een nog grotere last op te zadelen dan deze ik al kan dragen.

Het is voor mij een van de vele gezichten van deze wereld die ik verafschuw. De manier waarop ik het schijf is voor mij de manier om het voor mezelf makkelijker te maken. Ik zou het ook kunnen schrijven als "wanneer ik zou willen sterven en men zou me dat verbieden", wanneer ik dat zou doen voel ik de ellende waarin die mensen zitten zoals ik dat al zo vaak gevoeld heb door iemand te groeten met In Lack'ech, ik ben een andere jij en jij bent een andere ik. Iets wat ik alleen nog doe wanneer het op mijn pad komt wanneer ik het nodig heb om keuzes te maken, hoe ik een keuze maak om mezelf en d

Persoonlijk vindt ik dat ik niet het recht heb te oordelen of iemand wel of niet mag sterven. Wanneer het de wil van de persoon is, heb ik dat te respecteren. Wanneer ik dit niet zou doen en het deze persoon zou willen verbieden,betekent dat dat ik hem of haar moet tegenhouden om het leven te beëindigen, waarmee ik niet alleen bepaal dat de persoon niet mag sterven, maar ook nog eens zijn of haar last ga verzwaren dat deze bij zijn moeilijke keuze ook nog eens tegengewerkt gaat worden door mij. Wanneer het een naaste is zal ik hem of haar belemmeren met mijn houding om persoonlijk afscheid

Het is eigenlijk kolder dat hierover discussie gevoerd wordt. Aan de ene kant zijn er mensen die niet willen leven, vanuit de gedachte "ik ben niet meer te helpen" maar niet mogen sterven en aan de andere kant zijn er mensen, vluchtelingen die willen leven maar nergens welkom zijn en die sterven vanuit de gedachte "we kunnen niet helpen" of "we willen niet helpen".

Deze kwam ik op facebook tegen http://www.natuurcollege.nl/inspiratie/130-open-brief-van-prinses-irene