TTC

De cirkelredenering van Descartes is een veronderstelde redenering van René Descartes die volgens een aantal commentatoren circulair is. Het gaat er dan om dat Descartes in zijn werk Meditaties aanvoert dat het criterium om iets zeker te weten bestaat uit de mogelijkheid om het op een heldere en onderscheiden manier gewaar te worden.

Uit een overkoepelende analyse van verschillende breinonderzoeken blijkt dat korter slapen waarschijnlijk toch niet leidt tot een krimpend brein.

In dat geval kunnen we verder met het volgende wereldconflict, schiet een eindje op.

Een esculaap is dan ook geen gewone aap, staat symbool voor veel meer.

Vernam dat God ook al eens als een brandend vuur wordt voorgesteld, interpretaties daarover wellicht gevarieerd.

Is dat misschien de reden waarom er een overvloed aan goden bestaat?

Interessanter lijkt om het over de inhoud te kunnen hebben, hoe oud zijn die geschriften?

Heraclitus meende dat strijd de vader der dingen is, misschien klopt het op die manier wel.

Waar bevindt God zich dan?

Zacht gezegd een dijk van een vraag.

Wie precies heeft ze daarin gevonden?

Zodra Salomo zijn gebed beëindigde, kwam er vuur uit de hemel dat het brandoffer en de slachtoffers verteerde, en de heerlijkheid van de Heer vulde de tempel. (2 kronieken 7:1)

Logica is de leer van het "strenge' betoog, misschien ligt daarin een onderschatte moeilijkheid?

Iets wat recent is geleerd kan bijvoorbeeld iets anders dat wij vroeger hebben geleerd weg- of onderdrukken. Men spreekt dan van retroactieve inhibitie. Ook het omgekeerde, proactieve inhibitie geheten, kan plaatsvinden. Iets wat vroeger is geleerd kan iets anders dat later is geleerd onderdrukken. Ten slotte is het mogelijk dat we iets vergeten omdat we het niet meer kunnen terugvinden. Het zit nog wel in het geheugen, maar we kunnen er niet meer bij. Terugvinden gaat makkelijker als we kunnen beschikken over een hulpmiddel of 'cue'. Zo kan een gezicht of een melodie ineens de herinnering ter

In reactie op de gedachte dat Jezus' voorhuid het enige deel van zijn lichaam was dat niet opgenomen werd in de hemel, wordt soms gespeculeerd over door hem op aarde achtergelaten melktanden, haren, nagels en het door hem vergoten bloed.

Aub, begin weer niet over die auto-onderdelen, dat is immers altijd hetzelfde.

Een blunder die onze minderwaardigheid voor levenslang garandeert, is denken dat christenen allemaal dezelfde taal spreken.

Overigens, wegens een aantal overprikkelingen in Spanje, komt Sinterklaas dit jaar uitzonderlijk iets vroeger. Verder zou naar het schijnt dat vaderlijke meer met kenmerken te maken hebben, anders zou God helemaal niet geslachtsloos kunnen zijn.

Heeft met die baard te maken, denk ik. Discursieve psychologie is ontstaan als een kritiek op methoden die gebruikelijk zijn in de sociale psychologie, zoals het interview en het experiment, waarin taal buiten haar natuurlijke context wordt bekeken en behandeld als directe weergave van de wereld om ons heen. Het uitgangspunt van discursieve psychologie is dat taal niet alleen beschrijft wat we zien, denken of voelen, maar dat zij ook gebruikt wordt om handelingen mee te verrichten.

Apart alleszins, alsof je de omgekeerde effectiviteit andersom wil laten blijken, verwarrend.

Meer dan waarschijnlijk een kwestie van oefenen, kunnen het ook eens proberen door Kronos en Chronos door elkaar heen te gebruiken.

Tja, en katalysatoren zijn auto-onderdelen, kennen dat verhaal.

Over wie dan wel?

Misschien dat we het synoptische vraagstuk nog eens kunnen overdoen, het is alweer zo lang geleden.

Kijk bijvoorbeeld naar de ontwikkeling van onze hersenen, een toename van complexiteit en integratie, waarbij iedere fase, ieder ontwikkelstadium, de voorgaande fasen omvat en overstijgt. Of zoals in de reeks quark, atoom, molecuul, complexe molecuul, eenvoudig organisme, meer complex organisme, neuraal organisme, reptielenbrein, limbisch systeem en neocortex. Een dergelijke reeks noemt men een holarchie.