TTC

Dat is wat er staat, het is immers nog steeds hetzelfde.

Klassieke remedies voor klassieke problemen wekt misschien dan wel het intuïtieve vermoeden dat er ook ergens een gulden middenweg moet bestaan, het zegt evolutionair gezien schijnbaar niet dat klassieke remedies klassieke problemen voorgoed uit het wereldbeeld kunnen laten verdwijnen.

In de psychologie is fatalisme vaak een punt van discussie, de meningen op z'n zachtst gezegd redelijk verdeeld. Fatalisme is niet te verwarren met andere termen.

Enigszins opzienbarend is het idee dat op geometrische simplificatie eigenlijk geen leeftijd te plakken valt, we vinden het immers al terug in de tekening van een kinderhand.

Net zoals het binnen geldgedreven contexten vaak taboe is om te vragen wat geld precies is, is het binnen mindfulnesskaders niet erg gewenst om te vragen hoeveel golven er precies zijn. Enigszins paradoxaal, omdat je toch denkt dat het past binnen de context, tegelijk misschien wel voeding geeft voor het gebruik van brugmetaforen.

Van al die dure woorden en de overvloed aan niches raak ik steeds meer in verwarring, als een moerassig kluwen dat me niet enkel een bevangen gevoel oplevert maar ook van uitgesloten kan worden.

Ja, dat staat in het begin, afhankelijk van hoe je er zelf naar kijkt.

Op deze eenvoudige manier kunnen we van zowat alles een mysterie maken, een vorm van codetaal die enkel maar kan begrepen worden wanneer we ook bereid zijn de context te beschouwen waarin die taal zich ontvouwt. Enigszins absurd gesteld, in dit willekeurige voorbeeld kunnen we vanaf hier het getal 60261 centraal stellen, een getal dat zonder context volstrekt betekenisloos blijft. Kortom, als denkexperiment kan dit misschien best wel eens interessant zijn, het pragmatische nut in termen van herstel, welbevinden en meer verbondenheid niet meer dan een groot vraagteken.

Ook in dat boek van Judith Walbaq vinden we dat haast kinderlijke terug, als spelen met blokjes.

Een theorie kan structureel helder zijn, er is niets dat belet ze onnadenkend te bestrijden.

Tweeënhalfdimensionaal, ook wel 2,5D of pseudo-3D genoemd, is een visueel perspectief waarbij een mix van twee- en driedimensionaal wordt toegepast. Het bevat grafische 2D-projecties en technieken die doen lijken alsof ze 3D zijn, maar dat in feite niet is omdat driedimensionale attributen ontbreken.

Binnen academische en technische contexten zit er vaak een soort professionele filter tussen de persoonlijke ervaring en het onderzoeksveld. Het is zeldzaam dat kwantumtheorie rechtstreeks wordt verbonden met psychologisch trauma, tenzij iemand zich bewust op dat grensvlak begeeft zoals bijvoorbeeld in neurowetenschappen, psychotraumatologie of filosofie van de geest.

Nieuwsgierigheid leidt soms tot het bijtijds bevreemdende neveneffect dat je te weten komt wat je nog niet weet, maar misschien wel al lang had kunnen weten.

Gegeven deze inzichten vanuit de kwantumwereld wordt het idee van grenzen verleggen een uiterst rekbaar begrip - misschien zelfs dermate verwarrend dat we er ook een beetje 'tureluurs' van kunnen worden. In die zin de vraag naar een pragmatischer invulling, eerder mensentaal dan, ondanks interessant voor wie beschouwen wil, geijkt vakjargon dat velen misschien meer afschrikt dan er een diepgaander betekenis in te bespeuren.

Zelfs bij het absolute nulpunt van -273,15°C is er nog zero point energy, maar dat is binnen onze alledaagse beslommeringen iets minder voelbaar.

Over hokjesdenken bestaan verschillende interpretaties, sommige hoor je zelden.

Een groot misverstand bij alexithymie is dat men denkt dat mensen die aan alexithymie lijden zich helemaal niet verbaal kunnen uiten en geen weet van hun gevoelens hebben.

Hypergevoelig betekent mi ook wanneer je nog maar net begint te leren wat psychologen trachten te vertellen in termen van hexaflexen, kernwaarden en memen, je op dat moment geen boodschap hebt aan mensen die je absoluut iets willen vertellen over deep democracy.

Logica wordt soms ook benoemd als 'strak' redeneren, maar dan zonder getallen.

Een vergelijkende studie van alle gangbare sprookjes lijkt me haast gekkenwerk, maar ben er vrijwel zeker van dat iemand het al wel eens gedaan heeft.

Voor niks verlegen ben je wanneer je naast haast onzichtbaar kleine luisjes een tandenstoker op mensenmaat legt, en dan vraagt om een olifant pootje lap te zetten.

Het idee van 'Gods lichaam' is complex en kan op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. De Bijbel biedt geen eenduidig antwoord, maar suggereert dat het lichaam een rol speelt in de relatie tussen God en de mens, zowel metaforisch als soms ook fysiek.

Leerstukken over geometrische simplificatie lijken zich veel vaker te positioneren in de onderste lagen van het ijsbergmodel, of die gebieden waar pipet en pincet gangbaar zijn. Op zichzelf niet zo'n geheim, maar vaak wel dermate hypergevoelig dat er in gebieden waar strijd de normaliteit vormt, amper dialoog over mogelijk is.

Enig nostalgisch verlangen rijst spontaan op bij het idee dat vroeger al die lichtjes aan het firmament nog poortjes naar de hemel waren, maar toen bestonden er ook nog geen drones.

Vooraleer je bij de buurman binnenstapt om het te willen hebben over constructies zoals 4Q8L5N5G4B4F6T4O3C3R, vraag beleefdheidshalve misschien ook even hoe het gesteld is met z'n nervus vagus. Ja, het is misschien een aparte manier om aan te geven dat het metier van zorg- en hulpverleners redelijk onderschat wordt, tegelijk quasi onmogelijk om snel even toe te lichten waarom. Wat eenvoud vermag, in alle rust en sereniteit, in veiligheid en vertrouwen, met pijn in het hart, keep it simple.