TTC

Ja, er zijn dan ook verschillende stimuli mogelijk om tot deze of gene conclusie te komen, soms zijn deze niet gekend.

Probabilistische meningspooling wordt vaak gebruikt in situaties waar onzekerheid groot is en meerdere experts of modellen verschillende inschattingen maken. Het doel is om die uiteenlopende kansverdelingen samen te voegen tot één gezamenlijke kansverdeling, die je als basis kan gebruiken voor fundamenteler besluitvorming.

Is terug te vinden in de aangeboden stimulus, onpersoonlijk van signature. Naast intro-, extra-, ambi- en omni- is otroversie de nieuwste variant binnen de centrale karaktertrekdimensie, in 2025 bedacht door de Amerikaanse psychiater Rami Kaminski. Kaminski beschreef otroverten als eeuwige buitenstaanders, die zich nooit voelen alsof ze specifiek tot deze of gene groep behoren.

Wetenschappelijk kan dat zo gezegd worden, we zullen het misschien snel vergeten wanneer er drones in onze tuin vallen. Humor kan ons redden, weet je nog over wat het precies ging?

Ja, en het zijn altijd dezelfde patronen, vandaag niet anders. Dan is er nog altijd beweging, zoals panta rhei suggereert. Misschien dat we op deze manier terug tot het topic komen, waarvan je zou kunnen beginnen denken dat het een wonder is.

Photovoice is een participatieve onderzoeksmethode waarbij onderzoekers met betrokkenen samenwerken aan een proces van kennisconstructie. De deelnemers aan een photovoiceonderzoek maken foto's over een onderzoeksthema en delen aan de hand daarvan hun verhalen.

Ja, zo kunnen we terug in de tijd keren om hetzelfde te ontdekken, bronkennis heeft immers niet de neiging om te veranderen. Dan zou je tijd en ruimte weggetoverd hebben, alles naar een punt dat op zichzelf ook niet bestaat. De variaties zijn diegene die we op een redelijke manier kunnen bevatten, ook diegenen die we nog niet kennen.

Ja, wat is het dat ons vragen laat stellen, en waarom? Panta Rhei. Dit kunnen we zowel op als naast de trein bespreken, het perspectief van waaruit gekeken worden kan een wereld van verschil betekenen.

Toegegeven, het is een beetje paradoxaal, op een trein kunnen we de wet van inertie ervaren, door er niets van te ervaren. En dat is ongeacht de richting waar die trein naartoe rijdt, het mag zelfs gewoon in cirkeltjes zijn.

Volgens C.G. Jung kan het onbewuste niet volledig worden geassimileerd, wat volgens hem ook de reden is waarom het individuatieproces een leven lang kan duren. Het individuatieproces lijkt bovendien niet voor alle mensen een noodzaak, zelfs niet eens een thema dat tot onderwerp van reflectie gemaakt wordt. Bijvoorbeeld dromen kunnen naar dit proces verwijzen, wat gekenmerkt wordt door een grote mate van introversie en een ontluikende of verhoogde interesse in het spirituele leven.

Misschien is het bij RFT niet zozeer kunst om er steeds meer referentiekaders aan toe te voegen, maar nu net op zoek te gaan naar diegene die we onderliggend als basis of grondslag legitiem kunnen waarderen. Of dat überhaupt ook mogelijk is en hoe hier op een vreedzame manier mee te leren omgaan, dat is een volgende kwestie.

Deductie is als een boek schrijven dat gaandeweg steeds minder woorden bevat.

Binnen de memetica worden die verschillende golven netjes onderscheiden, inclusief patroonsherkenning.

Denk dat we van geluk mogen spreken dat de aangeboden stimulus niet verandert, de variaties haast ontelbaar.

Het hoeft allemaal niet zo zwaarwichtig te zijn, zelfs mensen met een lichte vorm van spinale stenose kennen het Cassandra-syndroom.

Het voordeel van kunst is de vrijheid gelaagdheid te weerspiegelen op een manier zoals het zich ontvouwt op een gegeven moment in de tijd, zodat het voor de toeschouwer veel vaker ook een raadsel wordt om te ontcijferen wat de kunstenaar ermee bedoeld zou kunnen hebben.

Een MF-oefening is bijvoorbeeld een volledige halve dag besteden aan het willekeurig verzamelen van acroniemen, en ze dan analfabetisch rangschikken.

Kunsthistorisch kun je het kubisme zien als een soort intellectuele tegenbeweging op het expressieve, intuïtieve en kleurrijke fauvisme. Waar de fauvisten de nadruk legden op emotie, spontane penseelvoering en kleur als expressiemiddel, gingen de kubisten een heel andere richting uit.

Hoe het uiteindelijk is afgelopen met koningin Pasiphaë, kan ik zo direct niet terugvinden. De elementen van Foucault blijven van kracht, maar dat is slechts herhaling van wat reeds veel langer geweten is.

Ja, an sich is het wonderbaarlijk, en dat we daar niet meer aandacht voor hebben een andere kwestie.

Apart is de bedenking dat je voor sommige dingen beter traag van begrip kan zijn.

Als ik me de bedenking maak hoeveel niches er zijn waar ik geen kaas van gegeten heb, zal ik, in een poging om überhaupt een fractie te kunnen begrijpen van wat mensen onder elkaar delen, nog veel kaas mogen eten. Dit idee, zeker gezien de aanhoudende niet zelden conflicterende informatiestromen die me niet alleen overprikkelen maar ook overweldigen kunnen, ontmoedigt me, hypergevoelig.

Wat prof. dr. Marcel van der Assen benoemt, raakt eigenlijk aan een transparadoxale benadering. Dit is niet proberen om één van beide polen 'te winnen', maar de dynamiek tussen die polen onderzoeken. Dat is wezenlijk anders dan louter compromissen sluiten. Paradoxen hebben immers sterk de neiging om het denken te vernauwen tot 'of-of' categorieën, de sleutel is dan ‘en-en’ denken, of zelfs, gaandeweg dergelijke hersteltrajecten, het volledig herformuleren van de vraag zelf.

Met termen zoals mahāprajñāpāramitāśāstra kan zelfs ik me inbeelden dat verbindende communicatie aanzienlijk bemoeilijkt wordt, maar we kunnen niet ontkennen dat ze bestaan.

Net zoals een miniatuurmodel van een storm niet écht huizen wegvaagt, maar wél kan tonen hoe luchtstromen zich gedragen, functioneren perifere simulaties vaak als reflectiekamers of testvelden. Hun kracht ligt niet in onmiddellijke effecten, maar in het zichtbaar maken van mogelijke dynamieken zonder dat het systeem zelf volledig geraakt wordt.