TTC

Ben al vergeten waar het topic over gaat, zo simpel is het.

Pathologische twijfel is een extreme, dwangmatige vorm van twijfel die destructief is, leidt tot onvermogen om te beslissen en vaak verband houdt met OCS, waarbij men eindeloos redeneert om zekerheid te vinden, maar daardoor juist dieper in de cirkel van twijfel terechtkomt.

In de hedendaagse filosofie versplinteren waarheidstheorieën nog verder. Zo ontstond aan het begin van de 20e eeuw de pragmatische waarheidstheorie bij auteurs zoals Charles Sanders Peirce, William James en John Dewey.

Het kon niet uitblijven, nog meer schuim. Ja, de beginselen veranderen niet, dat maakt het bijzonder.

Ja, het is er altijd, maar ook geen idee waar het nu precies vandaan komt.

Of nu pas beginnen die metaforen hun betekenis te onthullen, en hoop als een tweesnijdend zwaard. Het is, cliché of doordacht, maar hoe je het bekijken wil.

Een dode metafoor is een stijlfiguur die door veelvuldig, herhaaldelijk en algemeen gebruik, of omdat hij verwijst naar een verouderde technologie of een vergeten gewoonte, zijn oorspronkelijke beeldspraak heeft verloren.

Eenmaal je weet waar het een afgeleide van is, is het simpel. Maar zo wordt het misschien poëzie, voeding voor de ziel.

Heb geen idee hoeveel boeken daarover al geschreven werden, het pardoeseffect kan er dan nog wel bij.

Ja, kunnen we het beter hebben over een paar honderd miljoen receptoren in het menselijke oog, dat is voor iedereen hetzelfde.

Logica is minder makkelijk dan het lijkt, veel daarvan heeft, denk ik, te maken met de bereidheid tot overdenking. En zo kunnen er ook kloven ontstaan, zelfs de onmogelijkheid tot dialoog en heel wat verwarring wanneer we, misschien zelfs geheel ongewild, in dergelijke processen betrokken raken.

Van al dat schuim kan je dronken worden, maar geen idee of je dat ook overstijgen kan.

Het betekent, denk ik, dat iemand kan zeggen dat je fout bent op basis van de premissen waar je mee vertrokken bent, het wil daarom niet zeggen dat je fout bent. Heel soms leidt het tot een topic over onderscheidingsvermogen, je kan je de hopeloosheid daarvan wel inbeelden neem ik aan. Simpel dus, het is niet meer dan een kwestie van aandacht en motivatie, geen verplichting.

Bij het gebruik van de term 'non sequitur' is het niet onbelangrijk om weten dat het er niet toe doet of het besluit juist is of niet, de redenering is in elk geval fout, omdat het besluit niet volgt uit de premissen.

Dat is waar de simplificatie van Filip Raes voor staat, het zegt niet dat gebeurtenissen stoppen.

Je kan een slaapdagboek bijhouden, meestal komt dat met een handleiding over hormonen.

Momenten van stilte en helderheid, onbespreekbaar tijdens de dag.

Drie cirkels op zich zeggen niets, de rest onvoorspelbaar.

Een chimaera is in de biologie een mengsel van twee soorten, hetzij als levend wezen ontstaan uit celmenging, hetzij als artefact wanneer paleontologen per ongeluk de resten van verschillende soorten combineren.

Het mag inmiddels duidelijk geworden zijn dat er nog schuim genoeg is, als een fait divers weliswaar.

Ja, van basiskennis kan je maar moeilijk verwachten dat het om de haverklap verandert, dat is een loopje nemen met de werkelijkheid.

Wat jongeren vandaag doen met afkortingen, emoji’s en contextuele hints lijkt sterk op dat wat Fenicische schrift ooit deed, of was.

Dat reverse engineering leidt tot basiskennis, behoeft principieel geen woorden.

Schaduwzijden en frivole zinspelingen, als voetnoten belangeloos kwijnend weg.

Een bonte waterbeer is dan weer lichtjes overdreven, het is bonte- of waterbeer.