TTC

Het is duidelijk, geen probleem.

Dus wel, dank.

Wellicht door de vele berichten dat het een beetje onduidelijk wordt, ben je nu wel of niet een homohater?

Naast de interpersoonlijke benadering werd vanuit het interactionisme door Gregory Bateson in 1936 het begrip schismogenese geïntroduceerd, een model ter verklaring van het creëren van verdeeldheid. Hij maakte daarbij onderscheid tussen symmetrisch en complementair gedrag, waarbij de eerste gelijkwaardig en de tweede ongelijkwaardig is.

De Sapir-Whorfhypothese, ook wel de hypothese van linguïstische relativiteit, stelt dat de specifieke taal die gesproken wordt van invloed is op de manier waarop over de werkelijkheid gedacht wordt.

Voor velen is het probleem van het bestaan van het kwaad het voornaamste bezwaar tegen een geloof in God, en zodoende een antigodsbewijs.

Het argument van inconsistente openbaringen, ook wel bekend als het verkeerde hel vermijden-probleem, is een antigodsbewijs. Het stelt dat een volmaakte godheid ervoor zou hebben gezorgd dat al zijn openbaringen aan de mensheid consistent zouden zijn, dus elkaar niet zouden tegenspreken of uitsluiten, en begrijpelijk zijn voor iedereen.

Klopt, alleen geld komt uit het niets, de rest koffiedik kijken.

Soms moet je maar denken dat God dwalen bedacht heeft om zichzelf te misleiden, en dat kunnen vergeten een mooi staaltje van creativiteit.

Zo zou je mogelijks kunnen uitkomen bij de onbewogen beweger, met nogal dubbelzinnige stellingen dat niemand iets ziet.

Het enige waarvan ik ooit dacht iets begrepen te hebben, begrijp ik niets meer van.

Daar zeg je wat, zo heeft wetenschap de hemel weggetoverd. Nog niet zo lang geleden was er immers nog de overtuiging dat elke ster een poort was naar de hemel, pardoes.

De batutut wordt verondersteld ongeveer 1 meter 80 lang te zijn, net zoals de gemiddelde mens nu. Het hele lichaam, met uitzondering van de knieholte, zou bedekt zijn met haar, waarvan de kleur kan variëren van zwart tot bruin en grijs. De batutut loopt vermoedelijk op twee benen en zou solitair of in een kleine groep leven. Ze worden verondersteld omnivoren te zijn en hun tijd grotendeels door te brengen met voedsel zoeken.

Het Zelf is de bron van dromen en wordt daarin vaak weergegeven als een autoritaire figuur die in staat is om de toekomst waar te nemen en als gids op te treden. Omdat het Zelf zich manifesteert in dromen kan men het leren kennen door zijn dromen te bestuderen. Volgens Jung is het Zelf door Oosterlingen, met hun rituele oefeningen zoals yogameditaties, gemakkelijker te doorgronden dan voor een Westerling.

Kunnen wellicht niets anders dan besluiten dat het des levens zo werkt, bijtijds dermate absurd dat het wonderbaarlijk wordt.

Men zegt dat humor ons kan redden, prachtig.

Ik krijg al stress van het idee dat ik m'n mandala niet voor de start van WOIII afgewerkt zal krijgen, laat staan dat ik me zou willen gaan bezighouden met raketwetenschap waar ik sowieso geen jota van begrijp.

Je zegt het, tenzij hier en daar een vluchtige verwijzing, is dat fundament wel ver zoek.

Nu je dat zo expliciet schrijft, lijkt er iets vergeten te zijn geweest.

Het probleem van het solipsisme duikt regelmatig op in de geschiedenis van de westerse filosofie. Het is in de eerste plaats een probleem in de kennistheorie en de metafysica. Solipsisme lijkt innerlijk consistent en logisch, maar lijkt niet falsifieerbaar of te bewijzen.

Op voorhand kunnen we niet weten dat voortschrijdend herstelonderzoek ook kan leiden tot verschillende graden van toenemende complexiteit, met als paradox dat syntheses schijnbaar heel simpel lijken.

Keurig opgestelde schema's over draagkracht en draaglast, zeggen nog niets over de inhoud van die last.

Zelfs al is dat met mondjesmaat en stapje voor stapje, maar stilaan wordt toch een beetje helder waarom psychologen me altijd goedbedoelend overladen met een haast ondoordringbare variëteit aan groeimodellen die ik onmogelijk verteren kan. Daarentegen is de kracht van eenvoud en kleine dingen veel leuker, dat biedt hoop.

Geen idee, vergeten kan verschillende oorzaken hebben, net zoals informatie een ruim begrip.

Elaboratie of bewerking is een begrip in de psychologie dat verwijst naar een diepe verwerking van informatie. Dit komt neer op koppelen van nieuwe informatie aan reeds verworven kennis die is opgeslagen in het langetermijngeheugen. Door informatie te elaboreren verlaagt men de kans op vergeten.