TTC

Niemand zal beweren dat het niet verwarrend kan zijn, halsstarrig tribalisme is een heel andere zaak.

Gekend is het gezegde dat zelfs foutieve interpunctie van Jezus een ketter kan maken. En dan hebben we het even niet over de ongenuanceerdheid in de beoordeling van andere strekkingen. Het ongeloof wordt getart wanneer je sommige analyses of veronderstellingen leest, haast schrikbarend. Door contradicties in lineaire zin enerzijds, het gemis aan gelaagdheid anderzijds. En probeer er vooral geen andere elementen aan toe te voegen, kan je misschien beter gezellig bij de buurman scrabbelen.

Ik vrees dat je zelfs zonder de Bijbel te lezen veel anomalieën kan opmerken, louter op basis van observatie.

Toegegeven, van Tippet-de-witchet zou je in eerste instantie kunnen denken dat het om een stripfiguur gaat.

Ja, zo gaat het, meer helderheid behoeft het niet.

Afschuwelijk is het, mensonwaardig.

Is niks vreemds aan, je kan dat verkorten. Dit maakt het makkelijker om er een geometrisch patroon in te herkennen, ook in het symbolisme vinden we immers die gedeelde grondslag terug.

Toch maar weer manipuleren wat er staat, hoe simpel kan het zijn?

Misschien dat straks het besef daagt dat er een gedeelde grondslag bestaat, wat dan weer in alle talen ontkend zal willen worden.

Klopt niet wat je stelt, dit is eenvoudig afleidbaar van deze redenering => 613 → 6 + 1 + 3 = 10 → 1 + 0 = 1. Het zou in de omgekeerde richting puur toeval zijn dat je van 1 tot 613 komt, en dan hebben we het nog niet over waar in deze redenering het getal 613 vandaan komt. Ergo, raaskal maar rustig verder, het enige voordeel is dat het voor anderen leerzaam is, goed nieuws dus.

Zonder reïncarnatie is de zoeker het gezochte, anders zou je niet niets kunnen zijn.

Een oxymoron wordt vaak aangewend voor retorische, poëtische of andere esthetische doeleinden. Dat is een verschil met de contradictio in terminis, waarbij de spreker zichzelf aantoonbaar tegenspreekt en dus een ondeugdelijk argument hanteert.

Er zijn verschillende vormen van crawling, in een bijzonder geval zelfs met het schoudergewricht in hyperextensie.

Als je wil ontkomen aan economie, politiek of dat wat soms onder religie gecatalogeerd wordt, ben je wellicht op zoek naar een eiland dat niet bestaat.

Ervaring leert dat wanneer je prompt nachtegalengezang hoort, je niet onmiddellijk hoeft te denken dat de hemel is opengebroken. Heb het niet van horen vertellen, het geluid kwam uit m'n laptop, op tabblad 37 is er spontaan een clip beginnen afspelen.

Sommige zinnen lijken van die aard dat ze tegelijk niets en iets zeggen, alsof het raadseltjes zijn die onopgelost blijven tot we bereid zijn er nader onderzoek naar te doen. Andersom gelezen, misschien kunnen ze ook maar pas geformuleerd worden na een dergelijk onderzoek, wat taal, zoniet gebrabbel, soms tot een mysterie maakt.

Misschien komen we nog uit bij dat fenomeen Wu Wei, of het idee dat niets verschijnt in iets. Het kan er wel bij, laat Hopper de jongleur van dienst zijn.

Kan je ook tekenen?

Je bent tegen Steiner, of is er plots een andere wind komen waaien misschien? Het zegt niets over waar of onwaar, veel meer over hoe je hier aan het kronkelen bent.

Vergeet af en toe niet iets over naastenliefde te schrijven, dan valt het minder op.

Heel misschien dat we gaandeweg ook steeds diepgaander kunnen leren begrijpen waarom een mandala niet zomaar een tekeningetje is, maar ook waarom dat zo snel van de tafel geveegd kan worden. Idealiter kan je er misschien nog iets ludieks van maken, zodat je bij een volgende poging je rijstkorreltjes toch maar beter vastniet.

Straks komt de aap uit de mouw, blijkt dat pardoes Hopper te zijn.

Hoe bedoel je dit precies?

Wil je het als normale mens gewoon maar hebben over een geit die in de wei staat, beginnen anderen over Zeus die aan de borst hing.

De moraal is dat hyperfocus voor de betrokkene misschien wel kan leiden tot een aantal verhelderende inzichten, maar geen manier vindt om er expressie aan te geven. Tenzij, zoals in het voorbeeld gesimuleerd, een schijnbaar ongeordend geheel aan ‘vegen en vormen’, zonder bijkomende toelichting. Tegelijk, in hoeverre daartoe enige interesse bestaat, het impliceert van de toeschouwer ook een vorm van hyperfocus om tot de kern van een gegeven ‘kunstwerk’ door te dringen. In termen van procesfilosofie zijn dat twee verschillende dingen, zodat des levens veel ‘kunstwerken’ in een wolk van mysterie