Figulus

Helemaal niet. Ze heeft het idee van mij afgekeken en er vervolgens patent op aangevraagd. Maar ik heb schijt aan dat patent.

Geen hoofdbedekking is ook fijn: een kaalgeschoren kop met baard. Voor als ik me heel direct wil voelen, ketst ook alles lekker op af.

Ik ben meer van de petjes. En daar heb ik maar 1 soort van: de briljante baseballcap Feiten & info “Wat weten we echt?” Soms zet ik een muts op, dan voel ik me wat emotioneler en intuïtiever.

Niet veel geld om handen hebben heeft zijn voordelen! Ik doe dit al geruime tijd en het is even wennen, maar prima te doen. Men beweert wel eens dat mensen in de bijstand minder lang leven. Daar wil ik wel een balletje over opgooien, gaan we die over 40 jaar vangen...

Hij is terug en pakt het anders aan. Gelukkig op de winnaar gewed, scheelt weer wat centen.

De AI in een humanoïde robot bedenkt en plant bewegingen, leert van fouten en kan improviseren binnen zijn programma. De geest ontbreekt: de robot “wil” niets zelf, het heeft geen motivatie of subjectieve ervaring. Met andere woorden: AI = de hersenen die rekenen en plannen Geest = datgene dat werkelijk voelt en keuzes beleeft Het is alsof je een meesterchoreograaf in een computer stopt: de dans wordt perfect uitgevoerd, maar de computer “voelt” de muziek niet. Vergeet de reacties op deze video maar die uiteraard weer eens vreselijk emotief van aard zijn. Ze zijn nog ver weg v

In mijn overdenking kwam naar voren dat de erfzonde weliswaar een toestand beschrijft waarvoor de mens zelf niet gekozen heeft, maar dat dit de persoonlijke verantwoordelijkheid niet opheft. De mens kan zijn gebrokenheid niet eigenhandig herstellen, maar blijft wel aanspreekbaar op zijn reactie daarop. Werkelijke verantwoordelijkheid ligt dan niet in zelfredzaamheid, maar juist in het besef van afhankelijkheid: de vrije keuze om zich tot God te wenden en het herstel uit handen te geven. Zoals iemand die aan het verdrinken is en gered moet worden. De verdrinkende kan het vaste land niet op

Me vorige hond wou maar niet dood. Die sleepte zich ook zo voort op de voorpoten. Nog een soort van rolstoel geprobeerd... wou ie daarmee zijn hok in. Dat ging niet. Ik kon geen afscheid nemen van die hond, maar dat kan net zo goed mishandeling zijn. Een goede eigenaar rekt geen leed omdat hij aan zichzelf denkt. Deze hond heeft mazzel met zijn voorganger en wordt op tijd door mij afgemaakt. Zoals die hond mij heeft beschermd op momenten, zo zal ik hem beschermen. Al moet er een Sneako met grote bek bij dood.

Het wordt tijd voor drie honden! "Sneako" "Mohammed" en "Allah" zal ik ze noemen. Het is goed om bij het kiezen van hondennamen stil te staan, vooral als je meerdere honden hebt, want de namen moeten duidelijk klinken en makkelijk zijn om te roepen, zodat je hond je kan herkennen. Goed africhten op ongewenste intimiteiten, daarop mag gereageerd worden met bijten. Misschien dat de vierde een teefje wordt met de naam "Aisha". Daar ben ik nog niet over uit, want die krijgt het waarschijnlijk te druk met gedekt worden.

Het bestaan van het land Israël maakt de Bijbelse profetieën over naties die Israël aanvallen praktisch uitvoerbaar, los van of men het land politiek wil erkennen of niet.

De Bijbel biedt een diep inzicht in de relatie tussen macht, leiderschap en menselijke beperkingen. Centraal staat de erkenning dat absolute macht alleen bij God behoort. Als Schepper is Hij de enige die macht kan hanteren zonder corrumperend effect. Elke poging van mensen om absolute macht te concentreren leidt historisch en theologisch tot misbruik, omdat menselijke gebrokenheid, eigenbelang en beperkte kennis altijd een rol spelen. De verhalen van Babel, de koningen van Israël, en de wereldmachten in Openbaring illustreren dit principe herhaaldelijk. Centralisatie van macht is het kern

Heel simplistisch en zelfverheven. Romantiseren van kinderen om te vluchten voor de realiteit. Wat een stupide oplossing. Bijzonder kinderachtig.

Het stuiptrekken van een stikkende en stervende wereld, meer is er niet aan de hand.

Kijk aan, het zwarte gaatje schijt weer volumes. Inhoudelijk uiteraard geen zak toe te voegen. Lul maar verder in je eentje.

De vraag of een toekomstige AGI zichzelf zou kunnen onderhouden blijft een fundamenteel en onvermijdelijk punt van zorg voor ontwikkelaars van AI. Huidige AI-systemen zijn volledig afhankelijk van menselijke infrastructuur: ze hebben servers, stroom, updates en back-ups nodig. Zodra de hardware faalt of de stroom wegvalt, stopt het functioneren. Maar een AGI die in staat zou zijn zichzelf te kopiëren, eigen back-ups te beheren en zelfstandig essentiële bronnen zoals energie, data en hardware veilig te stellen, zou deze afhankelijkheid grotendeels kunnen overstijgen. Voor ontwikkelaars vor

In de moderne discussie over kunstmatige intelligentie (AI) rijst vaak de vraag of AI op den duur een singulariteit kan bereiken. Met singulariteit wordt bedoeld een punt waarop AI zich zodanig snel en autonoom kan verbeteren dat menselijke controle en begrip grotendeels wegvallen. Hoewel dit theoretisch mogelijk is, zijn er meerdere obstakels die dit scenario op korte termijn onwaarschijnlijk maken. Cruciale voorwaarden zijn de ontwikkeling van een algemene kunstmatige intelligentie (AGI), het vermogen tot autonome zelfverbetering, toegang tot enorme rekenkracht en voortdurende data, en het m

Olifanten verliezen hun geduld en ontaarden in musth. Engelen blijven geduldig zonder een gevaar te vormen.

Och heden, wordt er ook eentje wakker. Zeker op je (bruine) piemel getrapt.

Stel je een wereld voor waarin kunstmatige intelligentie en robots vrijwel al het werk verrichten. Fabrieken draaien zonder handen, supermarkten vullen zichzelf aan, medische zorg en onderwijs worden geleverd door efficiënte systemen, logistiek, infrastructuur en bouw functioneren feilloos dmv o.a. 3D-printers. De samenleving produceert overvloedig—genoeg voedsel, kleding, energie en onderdak voor iedereen. Op het eerste gezicht lijkt dit een utopie: geen armoede, geen honger, geen noodzaak tot werk. Toch onthult de menselijke natuur een hardnekkig dilemma. Productie zonder kopers is econ

Dat gezeik over mensenrechten terwijl ze geen enkel recht van spreken hebben! Waar is Gods recht? Daar hebben we het niet over. Wat telt is subjectiviteit en daarom heeft niemand gelijk, of iedereen, maar in elk geval de sterkste. De sterkste mens kan in de stront zakken wat mij betreft. Ik heb een heel fijn mesje waar de strot van de sterkste zo mee doorgesneden kan worden om mijn recht als sterkste te laten gelden.

7000 doden... Volgens de mensenrechtenorganisaties. Wat mij betreft organiseren die eerst eens hun eigen kontgat dat gelul levert. Dat getal kan meerdere keren over de kop. De wereld bemoeit zich met het Iraanse regime, ondanks dat niemand de volledige waarheid in handen heeft. Landen en actoren handelen vaak uit strategische belangen: ze letten op veiligheid, regionale invloed of economische motieven zoals olie. Tegelijkertijd spelen ideologische en morele overwegingen een rol; sommigen voelen zich verplicht op te komen voor mensenrechten of vrijheid, ook al is het effect van hun ingrijp

In het labyrint van het leven volgen emoties altijd het verstand. Ze ontstaan pas wanneer we rationeel zien wat er is gebeurd en wat onze rol daarin is. Wie stront aan de schoenen heeft, voelt pas frustratie, schaamte of verdriet zodra hij inziet dat hij zelf verantwoordelijk is voor de stront op zijn pad. Evenzo blijft de zon verborgen totdat schuld wordt erkend en verantwoordelijkheid wordt genomen; pas dan breekt het licht door en wordt het pad helder. Emotie is geen vijand van de logica, maar een gevolg ervan: een signaal dat het verstand zijn werk doet. Het zesde zintuig is niets mee

Bij jou misschien, maar de zon kan schijnen achter wolken en zodoende weinig warmte bieden. De held is machtig, maar niet immuun voor stront aan de schoenen. En zolang die stront blijft, blijft het leven zwaar en troebel, ook al is de held dapper en de situatie overwonnen. De zon schijnt niet totdat er schuld wordt beleden. Zelfs helden als Theseus kunnen struikelen; moed en kracht beschermen niet tegen nalatigheid of onoplettendheid. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet per ongeluk gefaald, maar is zelf verantwoordelijk voor de stront die hij meedraagt. Zo blijft de zon verborgen zola

Als je weet dat iemand op het randje van wanhoop balanceert, dan is zorgvuldigheid extra belangrijk. Verantwoordelijkheid door nalatigheid is een pijnlijke aangelegenheid. Beter werd hij werkelijk gespietst op de hoorns van de minotaur. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet opgelet en is zelf verantwoordelijk voor de smeerzooi. Wie weet dat er stront ligt, moet kijken waar hij loopt.