Tomega

Genadevol is wegnemen zonder pijn. Liefde is geen Man aan het kruis, maar juist om dat te voorkomen. Adam had die taak en roeping. Dat de mens nog leeft, heeft dus een reden,, namelijk dat de mens God kan en heeft geschaad, en met een doel, namelijk om van het leven te leren dat het slechts een glimp is van een heerlijkheid die de mens niet kan bereiken en zelfs niet zien, tenzij hij gelooft dat dit zo niet de bedoeling was en ook niet het eindstation. Stervende baby's leren de mens ten eerste dat zelfs de onschuld en heerlijkheid van een frisgeborene geen uitredding biedt uit de klem van elle

Bespaar jezelf een punthoofd, het constructivisme - afgaande op je antwoord- is niet je sterkste kant en ik wed dat Aristoteles en Gödel niet jouw zelfreferentie in een gouden band zouden plaatsen. Dat levert gewoon meer chaos op dan orde, hoewel ontegenzeggelijk de bespiegelingen inspirerend zijn. Het probleem zit in complexiteit. Wie daarin de vlucht neemt, die ontsnapt daarmee aan sluitende verklaringen en blijft eenzaam en alleen in een trein en postulaat der vooruitgang, die horizonnen biedt die de verbeelding in positieve zin tarten, maar die het station van zingeving, communicatie en er

Ja, en de vraag die je dan zelfspiegelend overhoudt, is welk deel constructivisme was en welk deel toch meer suprematisme. Tatlin zou wellicht anders oordelen dan jij. Maar dat is misschien meer een kwestie van gevoel.

Abstractie is niets mis mee mits dan maar de moeite wordt gedaan om de abstractie in te zetten voor iets constructiefs. Ik met lego ben meer dan Malevitsj. Dat meer waardering voor Malevitsj is, is meer een kwestie van tijdgeest, en van het eenvoudige dat ik in de kern plagiaat pleeg met een legoblokje. Maar dat was dan ook voor mij geen punt. En als ik iets constructiefs ermee doe en bijvoorbeeld pi in legoblokjes sluitend beschrijf, ben ik ook in waardering meer. Dus eigenlijk ben ik niet zo onder de indruk van jouw inbreng over constructief en halstarrig streng vereenvoudigen.

De weg van of naar de waarheid heeft geen stimulus nodig noch enig onderzoeksterrein. Want elke stap en elk woord dient als basis en als te beoordelen uitkomst van onderzoek. Problemen treden echter op waar de onderzoeker geen noodzaak voelt of moeite doet om elke stap en elk woord te zuiveren en te synchroniseren. Daardoor wordt het onderzochte meerkoppig en de onderzoeker minder zinnig. Horizonversmelting is dan een begrip die niet thuis hoort in de hermeneutiek en wel in de rommelpotterij die culturele antropologie wordt genoemd. Voor de hermeneutiek past mijns inziens beter om horizonversm

Kunst is dan wel om niet te blijven hangen in het verwonderend beschouwen van het schier onmogelijke, maar om te bedenken wat het is dat we hebben gemist, dat onze zinnen buiten de platgetreden paden worden getrokken. Want een schilderij of muziekstuk of algoritme heeft gemeenschappelijk met een eeuwige draad, dat het in staat wordt bevonden om te raken en los te maken wat zich net buiten de lineaire voorstelling bevindt. Hoewel dat lineaire in zichzelf staat als een rots, en wel zodanig dat ook de verlossing daarvan bij tijden er een is van steniging: een steen voor een aanstoot. De kuns

Hoewel ook ik niet kan overzien hoe het verleden als heden geldt in de toekomst, heb jij zelf bewezen bij het formuleren van tijdloosheid van bewegingen, dat de tijd nog altijd een onbegrepen fenomeen is. Als de tijd omnipresent is en de mens is een punt, dan is de tijd voor de mens van voorbijgaande aard. Maar voor de tijd is de mens slechts een beschrijvende beweging in een ruimte. Wat het van hogere orde en begrip maakt, is dat die vanuit omnipresentie beschouwde beweging van de mens, een lijn trekt, zoals een penseel een lijn trekt op een schildersdoek. Dat is een onzinnige gedachte, omdat

De wet die God Zelf eigenhandig kraste in stenen tafelen, verliest glans waarde en zingeving in handen van de besturende mens. En zelfs het gerucht van een norm van diezelfde wet gehoord uit de mond van een verlorene, bewerkt glans en waarde en zingeving in handen van de zichzelf zuiverende mens. Daarom is niet normatief om alle menselijke en goddelijke activiteit te verzamelen, maar om te doorzien wat wel en wat niet uit God is. En waar dat eenmaal wordt doorzien, valt weg wat goeds de slechte mens verzamelt, en wordt gewonnen wat slechts de goede mens verzamelt. Daarin is de waarheid.

Jammer alleen waar context en interpretatie heersen over de sleutels. Daar worden sleutels passend op vele sloten, en betekenissen bloeien als bloemrijke boeketten van dieper begrip. Daar wordt noodzaak van eenvoud als een prangende pers tot puinruimen, hoewel de behoefte daaraan steeds kleiner wordt. Want het puin wordt geadoreerd en de pers draagt daar juist bij aan veelzijdige schakeringen van geestelijk geachte rijkdom. Tot die schijnbare geestelijke rijkdom met haar werken wordt verpletterd als door een onvermijdbare natuurramp. Toch zijn daar ankers en bootjes en opvarenden op een koers

Wat jij leest in deze zin, zie ik niet. Het staat er niet, durf ik te stellen, maar het lijkt me beter dat jij onderbouwt wat jij stelt. Want er staat dit: Hij heeft de aarde niet geschapen met het doel om leeg te zijn, maar hij heeft haar geformeerd met het doel dat men daarop zou wonen. Wat jij in de tekst veranderen wil, dat staat er niet geschreven, Kun je toelichten waarom je het eerste zo leest? Want wat jij er in leest, maakt dat jij ergens anders wilt gaan veranderen. Dat klinkt gewoon niet zo heel erg respectvol tegenover de auteur van de tekst.

.

Dat is precies de exacte omschrijving van wat ik zeg (nu voor de derde of vierde keer): drogargument beroep op autoriteit. De muis herhaalt voor de vijfde keer dat door zijn stampen de brug zal bezwijken, maar vergat even dat de olifant liever in de porseleinkast was dan bij de muis op de brug. Het argument kan volkomen los staan van het onderwerp, waardoor het argument als argument van het onderwerp, geen onderwerp is, maar vulsel, vuilsel, of zelfs ruïnering.

Ik ben blij dat is opgevallen dat iets storend is en verdrietig dat je wel helicopters laat opstijgen, maar zelf geen landingsplaats hebt. Waarom is God van gedachten veranderd? De bijbel verklaart waarom. En wat zeg jij over deze door jou als mooi geclassificeerde vraag? En zo geef je zelf een schoolvoorbeeld van wat ik over je heb gezegd. En je ruïne-boodschap landt op je eigen hoofd. Vind ik verdrietig. Doe er wat mee. Bouw een landingsplaats.

Toch wel, dat is namelijk nu juist waar een discussie over gaat. Het woord heeft eeuwig leven. Maar de menselijke geest verandert elk woord, tot iets ongehoords. Terwijl dat nu juist de drogreden 'beroep op autoriteit' is, zoals ik al heb aangegeven. Het heeft dus weinig zin om dat steeds maar te blijven herhalen. Het gaat er niet om of de waarheid wordt bevonden in de woorden van de sterke sprekers. Maar het gaat er om dat jouw woorden zich niet kunnen meten met hun woorden. Het schieten met propjes op een brachiosaurus, biedt geen uitkomsten waar de pro

Ook dat is een drogreden: Het ene volgt niet het andere. Geschapen is een term dat aangeeft dat het in het verleden ooit is gekomen. Of het gepoept is gevormd of spontaan ontstaan of gemaakt is irrelevant. Als je blijft hangen op het niveau van de woorden die concepten benoemen, zul je nooit tot het bespreken van concepten komen. Het leven wordt bewezen door nieuw leven dat daadwerkelijk nieuw ontstaat en opnieuw identificeerbaar als individu. Toch weet alles en iedereen dat ook jij een aardje hebt naar je vaartje. Dus bewijst dat gegeven van het heden, dat er iets wordt doorge

Je redeneert wat snellig. Ik bestrijd wat jij zegt. Hoe dat is, is niet relevant. Relevant is dat degenen die jij bestrijdt vele eeuwen hebben overbrugd, en daarmee duidelijk weerbaarder en overtuigender zijn bevonden onder de mensen dan wat jij over hen brengt. Wil je je meten aan de groten, wees dan zelf om te beginnen groots. Wie de winden van leer en weleer meent te kunnen weerstaan, dient zich eerst af te vragen of het hem niet altijd al voor de wind was gegaan.

Leven schept leven, dat daarmee bewijst, elke keer weer opnieuw, dat leven ergens geschapen is. Vruchtbaarheid is dus een volstrekt eenduidige en logische zaak van aandacht voor alles wat leeft. Want het bewijst aan het heden, hoe verleden en toekomst met zekerheid aan het heden verbonden zijn. Daarmee is de vergankelijkheid van het heden, gekoppeld aan het verstreken verleden en de nog ongerepte toekomst, waardoor die vergankelijkheid duidelijk wordt gerelativeerd en geplaatst in een breder verband van aard en zaad en de beperktheid in het heden aan kennis en begrip, van wat was en van wat ko

Dat is een drogargument: Beroep op autoriteit. Wat je daarna schrijft is nou typisch één van de vele visies die mensen op deze materie hebben. Je blijft doen wat ik nu zojuist net zeg dat je doet. Dat jij nu nog een mening kunt hebben over degenen van zoveel eeuwen geleden, bewijst genoegzaam hun plaats en positie, terwijl wat jij schrijft een post later alweer wordt afgefakkeld. Het gaat hier nu om jouw visie, die vooral getuigt van jouw doordacht denken. Wat jij doet, kun je niet één op één toerekenen aan anderen, hoezeer dat ook verweven kan zijn met hoe je denkt. Maa

Het probleem van de mens is dat hij er niet aan wil, wat hem wel wordt aangezegd. De bijbel is helemaal geen geloofsboek, maar een feitenboek. En het is op grond van de beschreven feiten, dat de mens gaat inzien en geloven, wat de mens ten diepste wel weet, namelijk dat God de leiding heeft, en aan de mens leven wil geven. Johannes 3:11-12 Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Wij spreken, wat Wij weten, en getuigen, wat Wij gezien hebben; en gijlieden neemt Onze getuigenis niet aan. Indien Ik ulieden de aardse dingen gezegd heb, en gij niet gelooft, hoe zult gij geloven, indien Ik

Al de teksten die je aanhaalt zijn door mensen geschreven, en door mensen is er de status 'goddelijk' aan gegeven. Wat er dus feitelijk is gebeurd: mensen zijn andere teksten gaan schrijven. Je titel zou dus moeten zijn: Waarom zijn mensen andere teksten gaan schrijven over het eeuwig leven van zichzelf. Welnu, het antwoord daarop is eenvoudig: mensen hebben daarover al sinds mensenheugenis een meningsverschil. Hoe zouden jullie selectief of aangepast schrijven toedichten aan hen die met meer macht en gezag de eeuwen trotseerden dan jij, terwijl je zelf aangepast en sel

Ja, en dat vind ik arrogant. Hoe meer visies hoe meer vreugd! Als je de visie niet aanhangt om niet onder maar boven het water te ademen, ben je in het diepe ten dode opgeschreven, hoewel je nog even leeft zolang je denkt en doet. Is dat arrogantie, of is dat een visie? Of is dat besef en het delen van iets van de realiteit? Zalig zij, die zien waar ze staan of vallen, en het leven zoeken waar dat te vinden is. Een natuurlijke drenkeling hapt naar leven en grijpt naar vastigheden. Een dwaas verdrinkt en meent daarin zijn geboorte te ondergaan. Een gelovige kijkt en ziet en

En wetteloosheid zondaars. En liefde voor de wet wettige overdenkingen en bewegingen. Kun je je voorstellen dat er geen misstanden en afwijkingen kunnen voorkomen bij een bepaalde insteek of focus? Maar nooit is zuiver of wettig of wijs om misgaan en misvatting te gebruiken als argument en wrikstok om de goede en wettige moraal omver te halen. Niet het goede is slecht, maar de slechterik die het goede lastert.

Met deze uitleg maak je Jefta belachelijk, en overigens de tekst ook. Je legt er gedachten en redeneringen in die uit jouw voorstelling komen van hoe Jefta moet handelen en denken. Als er een hond was uitgegaan had hij die ook moeten brandofferen. Dat kan ook niet. Maar logisch is om bij zijn gelofte vervullen, die gelofte wettig te doen plaatsvinden. En dan is een offer van een hond anders dan een offer van een koe en anders dan een offer van een mensenleven. Daarvoor kent de wet lossingen. Zoals de tekst ook keurig beschrijft. Overigens beschrijft die tekst ook keurig hoe Jefta klem wordt ge

Precies. Maar niet zelfs. Nu wij door de Zoon kinderen van Abraham zijn, is relevant hoe het Ismaël vergaat. De dienstknecht kan genade winnen, en de zoon kan genade verliezen.

Je bent een kind van Abraham, of je bent dat niet. Abraham is niet veranderd. Alles van Abraham zegt daarom ook iets tot jou. Misschien anders, maar zeker niet zonder betekenis ook voor jou.