Tomega

De mens leert. Als jij die waarden hoog hebt staan, dan dien je die waarden zo nodig met je leven. In dat principe staat ook de overheid die het leven neemt of beperkt, dat die waarden vernietigt. De moraal gaat derhalve over keven en over dood. De overheid gaat over de moraal. En God gaat over de overheid. En dat is mooi, want God identificeert zich met recht, waarheid, zuiverheid en vredig. Dus ook de overheid wordt hier gebonden. Maar niet door de revolutionairen. Maar door God.

Foei, wees eens wat empathischer. Ga eens heel even uit van de theoretische mogelijkheid dat te tegenspreker niet onredelijk is. En dat te meer als het jou nog een raadsel is waar het over gaat. Jij krijgt koude rillingen bij mij. Ik zeg daarom in antwoord daarop dat koude rillingen iets is voor moraallozen. Dat is voor bij moraallozen. Maar jij krijgt rillingen bij uitingen van hoge moraal. Dat is jouw gebrek. Waar je ziet en leest dat een hoge moraal wordt geëist, is de vraag voor jou en een punt van overweging wat jij in jouw platgeslagen en afgestompte moraal kunt hebben gemi

Dat lijkt misschien zo, en dat is misschien zo voor individuen, maar naar de norm is dat incorrect. De mens moet keten,dat waarheid, recht, en moraal van een hogere orde zijn, dan de mens is. En als principe omarmt ook iedereen dat, wat blijkt uit verzet tegen grif geweld tot oorlogen om een hogere moraal te verdedigen. Daar is niet eigen welzijn en het langer leven de norm, maar de bescherming van de hogere moraal. Daar is het eigen belang ondergeschikt geworden aan het algemeen belang. Wil je dan zinvol spreken over wat een hogere macht wel of niet kan of mag of zal doen, dan zul je eer

Jij schrijft: "Oh, wow, ik ben minder empathisch en menselijk?" als reactie op "Mensen zonder een dergelijk geloof, zijn ongevoelig voor dergelijke emotionele gevoelens". Wat zou jij hier zelf concluderen? Wat ik zeg klopt. Het geloof wordt niet bepaald door de gelovige, maar door de leer. En wat jij zegt dat Afgoderij een term is waarmee een gelovige alles betitelt aan geloof wat niet overeenkomt met zijn eigen geloof, dat klopt duidelijk niet. Iedereen kan van alles verzinnen, maar de waarheid trekt zich daar helemaal niets van aan. Die blijft zichzelf. Elke beslissing weegt

Wat is a priori gegeven?

Een vuurpijl brengt een wilde scheut van nieuw zicht aan een verder ordelijke sterrenhemel. Maar niet voor de klok waar de vuurpijl tegenaan wordt geschoten. Nog steeds overweldigend, en onverminderd campanuleus. Maar onmiskenbaar duidingsvol voor iedereen die weet waar de klepel hangt. Klokkenist, blijf bij je klepel, luidt het gezegde dan ook niet. Maar wel, dat gescheurde klokken niet klaar luiden, beduidend dat de boodschap pas overkomt als de grondbeginselen helder zijn.

Dat is het incorrect. Afgoderij is niet een woord van een gelovige. Het is een woord van degenen met meer zicht op hoe het werkelijk zit, dan de gelovige. Het gouden kalf was geen afgodendienst voor het volk. Maar voor God. Besef, dat ook de term gelovige niet afhangt van welk geloof je aanhangt, maar slechts wat in het leven voor jou doorslaggevend is voor wat jij beschouwt als waarheid. Jij bent daarom evengoed, en misschien wel meer, gelovig dan wat/wie jij een gelovige noemt. Het volk Israël spaarde menselijkerwijs nog wel eens levens waar daar geen toestemming voor was gegeve

Als jij slechts 10 procent van mij begrijpt, is jouw bijdrage vooral dat jij weinig begrijpt. En dat onderbouw je dan ook vlot door te stellen dat jij weet dat 90% van de mensheid mij niet snapt bij mijn bijdragen. Zou hier niet wat meer bescheidenheid van jouw kant sieren, alvorens je stelt waar het bij wie om gaat? Oh, wow, ik ben minder empathisch en menselijk? Het principe dat de mens zich verbindt aan zaken waar de mens warm voor loopt, aan heilig ervaren zaken, waar hij zijn levensbeslissingen afhankelijk aan stelt, is een principe waar jij ook mee werkt. Dat

Elk gesproken woord is communicatie van de geesten achter de woorden, en als zodanig zijn woorden niet de charmantste verpakkingsmiddelen van de geest. Toch is elk woord in potentie communicatie van hetgeen een geest tot de hoorder te zeggen heeft. De een ervaart voordeel, de ander nadeel, en in het grote raamwerk lijken het losse uitingen van onbetekenendheid. Want zowel sprekers als hoorders schieten gemakkelijk te kort.

Jouw woorden. Ik hoop dat de kinderen in jouw omgeving veilig zijn. De Nederlandse taal is dat niet.

Duidelijk. En ook duidelijk verbonden met de zonde als oorzaak. Verlossing biedt even duidelijk bevrijding van de straf op de zonde. Geen bevrijding van de vloek trouwens. En ook niet van de plicht om niet te zondigen. Er is daarom geen nut voor de mens om te werken, anders dan voor kost en leven van de dag. En juist daarom is de mens geheel vrij om niets te doen. Want immers, de mens kan tot veertig dagen zonder eten, en dat lijden brengt hem dichter tot eenwording in de geest met God. Want de mens zal niet leven van brood alleen. Als het goed is. De enige werkzaamheid die nut

Sarcasme sorteert vaak meer onbegrip bij de ontvanger, dan dat het communiceert vanaf de zender.

Het ruitjespapier is niet zozeer simpel, maar eenvoudig. De ruit is een principe. Beweging is ruitjesoverschrijdend. De lijn legt het verband vast. Eenvoud siert de bewegende mens. Het eenvoudige bouwt van fundament tot luchtkastelen. Het simpele is niet hetzelfde als het eenvoudige. Het simpele is geest, dat kiest geen eenvoud, maar krast maar wat basaals. Totdat het zich verbindt met eenvoud, en de weg gaat die de eenvoud brengt. Dan wordt eenvoud veelvoud, en het simpele wordt afgelegd.

Het gouden kalf, is als een heilige koe, waar de mens warm voor loopt, en heiligt en zijn leven en levensbeslissingen afhankelijk aan stelt. Dat is in zichzelf al een geloof. Mensen zonder een dergelijk geloof, zijn ongevoelig voor dergelijke emotionele gevoelens, en zij zouden op de schaal van menszijn ook minder gevoelig of empathisch of menselijk worden bevonden. Afgoderijen zijn afwijkingen van de eigen heilige levensbepalende principes, en als zodanig kwalificeren alle mensen die doen waarvan ze zelf gezworen zouden hebben (of intens verlangd), dat nooit te zullen doen. Wie een derge

Ruitjespapier heeft voor op een labyrinth, dat het niet dwingt in een bepaalde richting. Abstracties hebben voor op een labyrinth dat ze dwingen in een bepaald format. Een labyrint heeft voor op alles, dat afwijkende uitkomsten onmogelijk zijn. Dat voordeel wordt evenwel vaker gezien als onverteerbaar nadeel. Een labyrinth van abstracties treedt slechts op waar de behoefte of noodzaak van abstracties is vastgelegd, maar geen ervaring is met het aan ruitjespapier toevertrouwen van de onderkende abstracties. Klassiek is de vlucht in abstracte labyrinten, omdat de geest van vrijheid schreeuwt om

Een dergelijke aanpak leidt tot een kader binnen hetwelk onmiddelijk opvalt wat rechtlijnig is, en ook wat afwijkt van wezenlijke abstracties als evenwicht, parallellen, en symmetrie, welke aanpak vanzelfsprekend vooral rijkdom brengt, als ook elk ruitje wordt beschouwd als een elementair punt van waarheid in rechtlijnigheid. Maar ook waar het ruitjesblad zich vooral kenmerkt door onsamenhangend gebrabbel, biedt het kaderen, categoriseren en etiketteren nut voor de handige gebruiker. Het ruitjesblad brengt dan ruimte en rust en samenhang op een plaats zonder ruimte rust en samenhang.

Om te komen tot nut en werking van dat model moeten ook de meer elegante ruiten worden gebroken. Dat is echter geen bagatelle, waar het gebruik is om de eigen ruiten in te gooien, en alle gebrokenheden eerder entropie leren in platte chaos, dan systemen en kaleidoscopische wonderlijkheden. Terwijl ook het breken zelf, vraagt om onderscheid van lengte en duur, en van balans en zorgvuldig gekozen breekpunten. Niet dat die breekpunten er anders van wirden, maar wel ons begrip, waar ze zich bevinden. Abstracties brengen niets dan chaos, tenzij de abstractie het pad wordt van de argeloze voorzichti

Vergeet je visie, wordt opnieuw geborgd en begin te lezen wat er staat. Wie zijn leven zal verliezen omdat hij dat heeft gezet tot de dienst van Christus, wordt gered. Maar wie zelf-lediging ondergaat, die heeft zijn huis leeg en versierd en de onreine geesten zijn uitgegaan. Dat wordt opgevuld door geesten die zich daartoe aangetrokken voelen. Mattheüs 12 vers 45. Daarom is niet alleen nodig om jezelf te vernieuwen, maar ook is nodig om jezelf als een pasgeboren baby te doen groeien en leiden in de waarheid van de heilige Geest. Dat is geen mystiek, maar dat is de veronderstel

Er is nogal een verschil tussen niet vermenselijken, en niets buiten zichzelf kunnen liefhebben of hebben. In abstractie is God het licht en Christus de kandelaar die het licht toebedeelt in en over de mensen. Dat kan in principe ook zonder kandelaar, maar daar is het de mens snel teveel en te machtig. Die abstractie leert ons dat ook de duisternis kan worden verlicht. En dezelfde abstractie leert ons dat als hetgeen wordt verlicht niet ook zelf gaat ontbranden, datgene altijd een koude kant houdt en goeddeels in de duisternis is. Dus, ergens zie ik vanuit deze abstractie bezien wel een o

Ik weet dat niet zo van Eddington. Vertel maar. Voor mij is hij meer de promotor van Einsteins sceptisch ontvangen theorieën. Waarvan akte. Er is altijd een lichte druk en verleiding om het ongedachte of ongeziene een plekje te geven in het metafysische. De kunst is om het onbegrepene te duiden in abstracties die zelf niet meer onbegrepen zijn, en ook niet ondenkbaar, en ook niet onnatuurlijk en ook niet onwettig. De modellen moeten bestaan, en de verbeelding moet logisch samenhangend zijn. Metafysica, is het domein van wat buiten is, maar binnen wordt gelaten omdat het bestaanbaar den

Dat stel je, maar je onderbouwt het niet. Denk je dan dat omdat God alleen liefde is, buiten Hem niets is voor hem om lief te kunnen of willen hebben? Jezus zegt dat over zichzelf, omdat hij de Geest van de Vader heeft, en als enige ook uit de Geest van de Vader is. Het is dus de Vader die ruimte krijgt en inwoning. Jezus zegt ook, dat de liefde en geestelijke verbondenheid ook breder doorgetrokken kan worden dan de eenheid van de Vader en Hem. En hij institueert een sacrament, die van het dopen met de heilige Geest. Niet alleen als beeld en gedachtenis, maar als geestelijke real

God is geest, en is daarom niet gelijk aan mens en materie. Toch is de roeping en het doel dat God alles zal zijn in allen. Dat maakt niet alles geest, maar dat maakt alles wel geestelijk. Hoe zeg jij dan dat God niets kan liefhebben buiten zichzelf? Kan iemand zijn maaksel niet liefhebben? Of zijn kind? Op welke gronden en uit welke grondslag spreek je, dat je dit zegt? Of ben je moslim, dat je de drie-eenheid of de vader-zoon relatie of de rol veranderingen aangrijpt als argument dat dat nooit door dezelfde maker gedaan kan worden, omdat die maker beloofd zou hebben zich slechts o

Was het dan water met ketchup, toen, daar in de olijfhof? Is de mens niet gemaakt naar het beeld van God, met mogelijkheid van emotie, berouw, ijver, naijver, lust, en ga maar door? Is dan niet het deelnemen aan materie een zaak van de geest onderwerpen aan hoedanigheid en wetten die daartoe behoren? Is de geest dan ongevoelig en onbekwaam om te kiezen? Nee, maar de mens en ook God zijn gehouden om gevoel te overheersen. Want het gevoel is geest, en dat volgt naar haar aard geesten van komen en gaan. Maar de ziel wordt uitgenodigd om de geesten die er zijn, los te laten en om deze in te ruilen

Beklemmend is oorlog die algemeen wordt aangekondigd en ervaren als vrede. Beklemmend is vrouwe justitia blind voor het recht maar met scherpe ogen voor detail van maatschappelijke verwarring tot diepe verborgenheden van een psyche. Beklemmend zijn opgeklapte bruggen naar de hemel ten behoeve van bruggenbouw elders. Beklemmend is een parlement dat nietszeggend leiding claimt. Beklemmend is journalistiek die aandacht en lofprijzing zoekt. De beklemmingen zijn overal, maar niet voor de wolven onder ons. Zij genieten vrijheid. Angst als onderwerp leidt af van het onderwerp, en brengt iets in van

Ook een leeg stadium is zo vol dat alle informatie overal in het lege stadion is. Is er een rijstkorrel, dan is het niet opmerken verwijtbaar als een gebrek van niet kijken, of niet zoeken wat er met zekerheid wel is. Want het fenomeen getuigt van een groter fenomeen, namelijk dat rijstkorrel en waarnemer discreet zijn, met elkaar verbonden door een enkele zwaartelijn van tijd die zich dwars in hun relatieve midden bevindt. Nu is niet alles zichtbaar wat zich als een verdwijnpunt aan de horizon bevindt, maar het staat een ieder vrij om zich in de leegte te begeven naar plaats en perspectief va