Hopper

Dezelfde Jezus die zei: "Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede"? (Lucas 22:42). Het drukt Jezus' totale overgave aan God uit. Maar ja, sommigen geloven dat Jezus God is.....

De uitdrukking "de zoeker is het gezochte" stamt uit de non-dualistische filosofie (Advaita Vedanta) en de oosterse mystiek. Het idee is dat jij in wezen al bent waarnaar je op zoek bent (vrede, geluk of bewustzijn), waardoor het zoeken zelf een illusie is. Leraren zoals Ramana Maharshi en moderne spirituele auteurs hebben dit populair gemaakt. Deze Indiase filosofie leert dat afgescheidenheid een illusie is. Wat je zoekt buiten jezelf (zoals heelheid of rust) is jouw eigen ware aard. Het oosterse sprookje eindigt met het geloof dat je bewustzijn bent. Vandaar dat "de zoeker is het gez

Het snijdt wel hout (ik lust geen worst), maar jij begrijpt het niet. Jij kent de liefde des Vaders niet. En dat komt omdat jij nog altijd je begeerte op de wereld hebt. Dat is mij meer dan helder. Dus zolang zul jij ook beproefd worden.

Goed is niet goed genoeg voor God, want goed is een tegenstelling van slecht. Goed is alleen goed wat zichzelf geeft. Waarmee het de mens duidelijk wordt dat 'hebben' geen tegenstelling is van 'zijn'. 'Hebben' is een corruptie van de geest. De geest der wereld die de toekomst wil 'hebben'. (Zie de reincarnatie-gelovigen alhier)

De geestelijke mens is het einde van iedere onzekerheid.

Dat is voor de simpelen, die zo anderen als emotioneel-onvolwassen kunnen wegzetten. Het is onwetendheid.

De verhouding tussen denken en voelen, (rationaliteit en affectiviteit) kan geweten worden. De ratio wordt gedragen door affectieve beweging. Hoe daar aan te ontkomen is de hamvraag, want de mens zit opgesloten in de ratio-affectie verhouding. En omdat deze verhouding op de wereld gericht is, is de mens een gevangene van zijn eigen denkbeelden welke voortkomen uit affecten welke voortkomen uit de zelf-illusie. Kenmerken van de ratio-affectie verhouding: - Zelfgericht: Ze draaien om hoe jij over jezelf denkt en hoe anderen jou zien. - Gevoelig voor krenking: Reageren direct o

Er is alleen vrije wil als illusie welke de natuurlijke mens "het idee" geeft dat hij los is van God. In de geestelijke realiteit bestaat er niet zoiets als "mijn wil". Eens kijken wat Steiner er over zegt. (Bron wiki) Met dit soort geklets kan ik niks. Het denken en het handelen zijn met elkaar verbonden. De mens kan vast stellen dat "het willen" voort komt uit het denken. Voorts kan de mens onderzoeken waar de drijfveren van het denken vandaan komen. En daar komen we weer uit bij de eerste opmerking van mij in deze draad. Doorgaans komt het denken (en daarmee he

Wat al die "leraren" gemeen hebben is dat ze beweren dat er een weg is en dat zij die weten. Vervolgens komen dan de leerlingen en die papegaaien de materie na. Maar zo is de praktijk niet in het christelijk geloof. Christus rept zelf al van de brede weg die velen gaan en die naar de ondergang leidt. En het kleine restant gaat de smalle weg en moet ook nog eens de nauwe doorgang zien door te komen. Waar het om gaat is of God jou die genade schenkt of je überhaupt al de smalle weg op mag gaan. Linksom of rechtsom: het gaan van de (smalle) weg is nooit de verdienste van de mens , maar

Het leek mij ook al onwaarschijnlijk dat Steiner het geestzelf gekend zou hebben. Toch heeft hij het er over: https://vrijeschoolpedagogie.com/2023/05/02/vrijeschool-rudolf-steiner-over-het-geestzelf-ga-53/ Steiner heeft zo her en der wat terminologie bij elkaar geshopt. Geestelijke gewaarwording wordt hier door Steiner intuïtie genoemd (dat is het dus niet). En ook een term als dit: Het geestzelf is nooit in ontwikkeling, het kan ook niet 'mijn' zijn. Bewustzijn kent ook geen fase's. Steiner was een beetje zoals TTC, een beetje in allerle

In het Koninkrijk Gods zijn geen slechte zaken van de wereld. Lukas 17:21 En men zal niet zeggen: Ziet hier, of ziet daar, want, ziet, het Koninkrijk Gods is binnen ulieden. In de wereld regeert Satan met personeel zoals Netanyahu, Trump, Poetin enz. Voor de gelovige is de verdrukking der wereld slechts tijdelijk, het Koninkrijk is eeuwig. Daarmee is de gelovige immuun voor het tijdelijke. Want de volgeling van Christus kent het geestzelf, zoals hiervoor genoemd. Het geestzelf is niet in de wereld. Het geestzelf is de kern van de geestelijke mens, welke zich van niemand on

In de voetwassing zoals Christus die ons heeft voor geleefd, ga ik uit van het wezen van de ander, dat is de daadwerkelijke act van naastenliefde. Doordat ik de ander als uitnemender acht dan mijzelf, verhuist het richtinggevend centrum van het bewustzijn van mijzelf naar de ander. Door een daadwerkelijk meeleven en meevoelen (i.t.t. empathie wat middels het voorstellingsvermogen werkt) met de ander kom ik tot een vorm van naastenliefde zoals Christus bedoeld heeft. In deze daadwerkelijk beleefde naastenliefde word ik ook het geestzelf gewaar zoals Steiner die heeft beschreven in

Christus is er ook voor jou.

Ja, stel je eens voor dat iedereen vreedzaam in Christus rust en de liefde van de Vader over zich heen laat komen. Dat kunnen we niet hebben natuurlijk, dan worden ze bij het journaal werkloos. Geen oorlog meer om mede te delen, alleen maar lieve mensen. Je laat je wel erg kennen, BerJan.

"Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed: Ik heb de wereld overwonnen", zegt Christus. (Johannes 16:33) In de navolging kunnen we ook de wereld overwinnen. Dan maak je je niet meer zo druk om de wereld, want daar is de verdrukking. Wie in Christus zijn vrede vindt is immuun voor de wereld en zijn ellende.

Dag Hammarskjöld roert in "Merkstenen" ook het thema eenzaamheid aan. Hij zegt hierover: "Naarmate een mens ouder wordt en de dood dichterbij komt, wordt de last van die diepe, innerlijke alleen-zijn vaak niet lichter, maar juist intenser en moeilijker te dragen". Daarom hoor je ook meer over eenzame ouderen dan eenzame jongeren. Hij vraagt zich af: "Nee, maar wordt zij niet door de dood pas overwonnen? " De dood is een spiegel voor onze innerlijke, geestelijke reis schrijft hij. Het is in dit spanningsveld dat Dag Hammarskjöld over ‘de dood’ spreekt. Wij kunnen alleen in God tot l

Dat is een dooddoener, de mens kent niet "alle omstandigheden". Dergelijke beweringen doen vanuit een comfortabele positie , dat kan iedereen. De mens dient beproeft te worden en het leven doet dat. Zie ook de de gelijkenis van de vijf wijze en vijf dwaze meisjes. De dwaze meisjes namen geen olie mee en wilden de olie van de andere meisjes. Maar zo werkt het niet voor God. De innerlijke rust dient ergens op gebaseerd te zijn . Vers 12 en 13 van Mattheüs 25 bevatten dan ook een waarschuwing: Voorwaar zeg ik u: Ik ken u niet. De mens dient gekend te worden door Christus en de m

In de persoonlijke dagboekaantekeningen van Dag Hammarskjöld staat de natuurlijke mens voor de egocentrische, op zichzelf gerichte mens. Volgens Hammarskjöld wordt deze mens gedreven door een wensnatuur, verwachtingen en eigenbelang, en is hij niet in staat om de diepere, goddelijke werkelijkheid te bevatten. - Gevangen in eigen verlangen: De natuurlijke mens wil het leven en de toekomst naar zijn hand zetten en vult de tijd met eisen en hopen. - Blinde vlek voor het eeuwige nu: Door zijn continue drang naar bezit, bevestiging of resultaat mist hij de verbinding met het stille he

Wat Dag Hammarskjöld gemeen heeft met Sören Kierkegaard is dat het beiden levenskunstenaars waren. En zij waren zelf het "kunstwerk". Daarbij gaat het niet om wat je doet, maar hoe je het doet. Met welke intentie. In Genesis 3:9 vraagt God aan Adam waar hij is? Dat vroeg God niet omdat hij Adam niet kon vinden, Adam verstopte zich voor God want hij was naakt. De betekenis daarvan is of jij je bloot durft te geven voor God? Durf jij jezelf als "kunstwerk" aan God te laten zien? Of schaam je jezelf en verstop je je voor God? In dat laatste geval weet je diep van binnen dat je

De mens kijkt de wereld in en meet zichzelf af aan die wereld. In dat afmeten positioneert hij zichzelf als goed of kwaad. En aan de hand daarvan beoordeelt hij goed en kwaad: kennis hebbende van goed en kwaad. De mens die zichzelf terugneemt en alle krachten -behoudens de zintuigelijke waarneming- aan de ziel schenkt komt tot een andere conclusie. In de wereld woont het kwaad, de mens die "verinnert" die laat openbaren wat zich voordoet. Ook eventueel lijden, zoals Christus ons heeft geleerd. Dan betreedt de mens de innerlijke weg en laat het oordelen over goed en kwaad aan andere

Nederigheid is in even sterke mate de tegenhanger van zelfvernedering als van zelfverheffing. Nederigheid wil zeggen: zichzelf niet vergelijken. Rustend in zijn eigen werkelijkheid, is het ik niet beter en niet slechter, niet groter en niet kleiner - dan iets of iemand anders. Het ik is - niets, maar tegelijk één met alles. In die zin betekent nederigheid. totale wegcijfering van jezelf. In deze ootmoedige wegcijfering niets zijn en toch uit de kracht van de opdracht geheel de zwaarte en autoriteit van de opdracht belichamen - dat is de levenshouding van de geroepene. Ten overstaan van mensen,

Het is de geest der wereld welke "grijpend" is, het wil "grijpen" in de wereld. (1 Korinthiërs 2:12) Zoals dit draadje gegrepen wordt door TTC voor de eigen behoeftes. Een aanschouwend voorbeeld, het staat precies diametraal op de bedoeling van deze draad. Het is de kloof tussen ervaring (het innerlijke) en het zintuigelijk waarneembare. Waardoor de illusie ontstaat dat het uiterlijk waarneembare los van God staat. Een geestelijke mens echter gebruikt zijn zintuigen alleen om de wereld waar te nemen en de resterende krachten komen ten goede aan de ziel. Zodat wij niet meer ge

Het duurt ook nooit lang voordat TTC weer een topic verstoort met al zijn copy paste en bij elkaar geharkte spirituele rommel uit allerlei andere godsdiensten......

Daar heb ik geen verstand van. Dit onderwerp gaat over wat de mens op de reis in het innerlijk tegenkomt en (op)merkt. Uiteraard is het gebaseerd op het Evangelie, Voor Dag Hammarskjöld was God een centrale, diepe werkelijkheid. https://www.theologie.nl/dag-hammarskjold-de-innerlijke-reis-als-een-weg-naar-gemeenschap/?srsltid=AfmBOopfF6w_XHfFxHEt6MfbTGAaraErtg2x9x8hcSLD2lV-AxKPAvlw Geen enkel misverstand, bij Dag Hammarskjöld staan we niet zelf centraal, maar God staat centraal. En geen Pratyahara, wat dat ook moge zijn. Dit onderwerp is dan ook niet aan jou bestee

Dat is reeds geschreven, de mens vertrekt uit de hem bekende wereld , dat is de zintuigelijk waarneembare wereld. Dus dan is het simpel: de zintuigen nemen de wereld waar en de mens beperkt zich daartoe. Niet als een oefening, maar als een levenshouding. Alle resterende krachten komen dan toe aan de ziel, wat dat ook moge zijn. Maar de mens gaat dat niet allemaal zitten in te vullen. Het is keuzeloos.