TTC

De technische fiche voor een paradigmashift kunnen systeemwetenschappers je heel geanimeerd meegeven, het wekt misschien zelfs warme gevoelens op maar dat wil niet zeggen dat er ook geen protest tegenin zal gebracht worden. En wie er totaal geen kennis over heeft kan er niet over oordelen, zich misschien zelfs de vraag stellen waar een aantal zich nu zo’n zorgen over maakt. Binnen het kader van de GGZ wordt het nog anders.

Ik vrees soms dat de GGZ nog met een probleempje zit, het uit zich in het uitsluiten van dat waarvan men zegt het te willen insluiten. Technisch gezien gaat het om het toelaten van informatie dat simultaan ook het eigen referentiekader verruimd of hersteld, in de zin van terug in herinnering brengen van wat vergeten is geweest. Het onbegrip jegens diverse klanten schuilt dus niet in het ontbreken aan kennis of informatie maar in de cognitieve acceptatie en de deskundige verwerking hiervan. Maar of het nu de taak is van psychisch kwetsbare mensen om dat aan experten uit te leggen, twijfelachtig

Als alles energie is dan kunnen we ons de vraag stellen hoe we die energie aanwenden, met welke methode, tot welk doel en het resultaat. Als we dit praktisch vertalen of omzetten in een denkexperiment dan wordt het levendiger. Bijvoorbeeld, stel dat we alle Brexit-energie gebruikt zouden hebben voor het oprichten van herstelacademies, zouden we dan nog moeten smeken voor subsidies?

Het zijn constructies waar je toch even tijd voor nodig hebt om ze te bevatten, het immanent maken wat van reeds in ons gelegen is maakt dat we tot expressie kunnen brengen wat onze intuïtie vertelt. Het is een soort logica die voor de ene misschien vanzelfsprekend is, voor de andere onbegrijpelijk.

Een gevallen engel, in verwarring om zich heen slaand en dan ook niet meer wetend waar het nu weer over ging.

Het paard en het water, straks nog even op Jezus en God roepen wellicht, het past op alles om er vanaf te komen.

Een herstelonderzoek laat toe om alles in vraag te stellen om zodoende meer inzicht te verwerven in een aantal ziektebeelden, het begrip waan heeft nu m’n bijzondere aandacht getrokken. Per definitie, het is (1) een denkbeeld dat niet overeenstemt met algemeen geaccepteerde overtuigingen en (2) de klant is hier met logisch redeneren niet vanaf te brengen. Voor lotgenoten of gelijkgestemden is dit bijzonder goed nieuws, ontnuchterend het resultaat en de gevolgtrekkingen op basis van logisch redeneren. Zeg dat wel, vandaag kunnen we bij Albert Heyn onze wedergeboorten ontvangen, bij aan

Toch weer goed bezig, werk je voor een politieke partij misschien?

Ken je dat, wat de leugen ook is, de waarheid achterhaalt ze wel? En je kan een paard naar het water brengen maar niet verplichten om te drinken, dat kennen ervaringswerkers in de GGZ ook. Maar wat zouden we nu dan wel drinken dat anders is dan waartoe niemand verplicht kan worden? De puzzel begint te vallen op een manier dat je misschien niet zou verwachten voor je aan je herstelonderzoek begon, niet? Een doorbraak?

Als waan betekent een niet met algemeen geaccepteerde opvattingen overeenkomend denkbeeld waarvan de patiënt niet af te brengen is met logisch redeneren dan wordt herstelonderzoek pas echt interessant, net zoals luisteren naar de klant. En zo dringen we steeds dieper tot de kern van de zaak, rationeel doordacht, hoopvol maar niets mals.

We hebben gedaan wat we konden maar het mocht tot niets baten, niet omdat het niet allemaal beschreven werd maar misschien wel omdat het niet relevant leek. Het pad naar echtheid impliceert dan ook een zoektocht naar wie of wat we al zijn, waarbij de verwarring en twijfel pas toeslaat bij de vraag wie of wat vergeten is wat heel die tijd al is.

Waan, derde orde impulsen en paradigmashift, we blijven hopen dat GGZ-hulpverleners tijdig opmerken wat het in werkelijkheid betekent, ter preventie van iets anders dat men misschien zelf zal uitgelokt hebben maar nooit verwacht heeft.

Als we de combinatie maken van het Elaboration Likelihood Model en het Dunning-Krugereffect dan komen we al een heel eind om ook onbewust stigma te verklaren, paradoxaal genoeg kan dit transparant gemaakt worden door nu net heel eenvoudige oefeningen. Het is dan ook op deze manier dat we kunnen concluderen dat we onze kinderlijke creativiteit best niet kunnen onderschatten, net zoals onze kinderen niet.

Ben je gek, het hoeft helemaal niet over de inhoud te gaan, dat zou te schokkend kunnen worden.

Nee, er is immers niets mogelijk in praktijk, alles wordt kapot gemaakt. Heb er werkelijk geen idee over, noch inspraak. Maar misschien gaat er ooit een GGZ-expert zich de vraag stellen waar die epistemologische obstakels nu precies over gaan, het zou immers goed kunnen dat het in kleine dingen zit die we abusievelijk niet de aandacht schenken die ze verdienen. Sowieso kunnen we onmogelijk ontkennen dat we veel dooddoeners gebruiken om naar hetzelfde te verwijzen, misschien niet eens ten gronde bewust van de diepgang van wat ze willen zeggen.

Het panarchistische denken vind ik vooral interessant omdat het conflicten uitsluit, dit is vergelijkbaar met grensverleggend denken waarbij obstakels tijdelijk geparkeerd kunnen worden. Interferentie wordt dan tot een minimum herleid zodat herstel sneller kan verlopen, en dat zoals ieder dat voor zich in gedachten heeft. Het ene wereldbeeld stoort dan het andere niet en iedereen is vrij om zich aan te sluiten aan het wereldbeeld dat de voorkeur geniet. Dit is de theorie, naar innerlijke beleving kan je dit best niet onderschatten, het gaat dan ook over een proces, niet slechts teksten om de t

Voor m’n SWOT-analyses maak ik een onderscheid tussen wat technisch denkbaar is en wat realistisch haalbaar is, tegelijk zeggend dat onze realiteit veranderlijk is naargelang onze manier van denken. Om dezelfde reden is er al een consensus nodig over wat we willen begrijpen onder herstel, als een eerste stap om vervolgens ook in de richting van dat doel te gaan denken. Ergo, een aantal ervaringswerkers in de GGZ kunnen hun ideeën misschien wel hebben over wat ze bedoelen met herstel, als de GGZ dat anders ziet dan kan je veel beter bij Albert Heyn een familiepak stigma gaan kopen. Op deze mani

Als ik een systeem naar m’n hand zou willen zetten dan zou ik het zo regelen dat iedereen zich bezig houdt met de doelstellingen en neveneffecten van dat wat ik zelf zo heb geconfigureerd, en als het dreigt mis te lopen dan profileer ik me als de redder in nood zodat ik het systeem volledig onder controle kan blijven houden. En als ik dat niet zou willen dan zou ik iets anders doen, in de eerste plaats de configuratie aan de bron aanpassen zodat ook de doelstellingen en neveneffecten anders worden. De gevolgen zouden wel eens megalomaan kunnen genoemd worden, ik zal dan ook de hulp nodig hebbe

De oefening interesseert je niet, zo gaat het al jaren.

Hoe we kunnen zien dat het systeem een loopje neemt met de mensheid? Dat is eenvoudig, heel onze economie kunnen we voorstellen middels een integrale verkeersvergelijking, hierop passen we de richtlijnen van de GGZ toe. Het is dus niet zo dat ervaringswerkers in de GGZ de richtlijnen van de GGZ niet waarderen of het werk GGZ-experten niet respecteren, het gaat ons om het resultaat wanneer we dat nu net wel doen. Maar dan, waar kan je dan nog terecht?

Aan het eind van de rit kom je misschien terug tot wat je aanvankelijk dacht, bij de eenvoud die om 1000+1 redenen niet begrepen wordt. Systeemdenken, empathie en een aantal specialisaties lijkt dan ook een ideale combinatie om de rest van je leven machteloos te staan kijken naar hoe het systeem een loopje neemt met de mensheid, zij het elke dag door onszelf bekrachtigt door de manier hoe daarover gedacht wordt. Het bewijs is dan wel eenvoudig te leveren maar niet ontvankelijk verklaard door de GGZ, zelfs onthaald op manieren die nu net je onderzoeksresultaten keer op keer bevestigen. Ervaring

Steeds meer kennis verwerven over de gevolgen van een monetaire reset heeft enkel maar nut als daar ook meer ontvankelijkheid voor gevonden zou worden, in het andere geval wordt je je bewust van een wereld die strijd levert tegen problemen die eigenlijk al lang opgelost zijn. Herstel wordt dan misschien een nachtmerrie, zelfs al had je zelf misschien wel het idee op goede weg te zijn.

Binnen de verschillende wereldbeelden die zich kunnen ontvouwen is het een ding om een niveau te overstijgen, het is nog een ander om alles naar behoren te kaderen en vol enthousiasme terug te keren om dan misschien nooit meer boven water te komen. Niemand zal het opgemerkt hebben, hoe hoopvol je ooit ook was.

Het Reverse Debt System was maar om te lachen, het zou betekend kunnen hebben dat de schuldrelatie ontbonden kon worden zodat schuldeisers en schuldenaars volledig onafhankelijk van elkaar benaderd kunnen worden. Voor een beter begrip had het kunnen volstaan een andere denkpiste te volgen maar dat kon volgens de GGZ niet, het is dan ook bij een idee gebleven. In het nieuwe paradigma is deze kwestie echter niet meer aan de orde, simpelweg omdat het probleem niet bestaat. Lukt het met de oefening?

Wat ik bijzonder heb gevonden in dit leven is dat we bergen verklaringen kunnen geven waarom iets niet zou lukken om dan te berusten in het feit dat het niet lukt, met in het verlengde een even grote berg aan sociale alternatieven die in achterkamertjes in schuiven belanden. Bizar is de observatie, net zoals het op die manier niet zo moeilijk is om Einstein te begrijpen, het is dan ook geen raketwetenschap maar een kwestie van bewustwording.