TTC

OPS-lijder zijn is in grote mate een kwestie van geloof, niet zozeer in vliegende spaghettimonsters maar in zeer alledaagse dingen. Het is de keerzijde van positief denken, dat je met een lans in het hart moederziel alleen achterlaat. Het heeft weinig zin om verder te leven in een wereld waarin miljoenen mensen niet voldoende geïnformeerd worden over hun keuzeopties, over dat waar ik een aantal integere hulpvragen over had maar ook de reden was om me voorgoed uit de samenleving te schrijven. Wist je overigens al dat Thom gestorven is?

Een toekomstvoorspelling kan realiteit worden als aan de randvoorwaarden voldaan wordt, meer hebben OPS-lijders niet nodig om hun stoornis inhoudelijk te verklaren. Het is ook op deze manier dat ze tot verbluffend eenvoudige conclusies komen, doordacht en onbegrepen, omdat aan de randvoorwaarden niet voldaan wordt. Zelfs het vinden van GGZ-experten lukt niet eens, ondanks alles.

Het antwoord op wat de Duivel nu precies is, is heel eenvoudig. WOIII is perfect voorspelbaar, als aan de randvoorwaarden voldaan wordt. Het voorkomen daarvan net hetzelfde, als aan de randvoorwaarden voldaan wordt.

Het probleem stelt zich niet in het vinden van derde orde impulsen of positieve attractors, het probleem stelt zich in de onvoorspelbaarheid van de reacties daarop. Pioniers en OPS-lijders weten dat uit verschroeiend pijnlijke ervaring, op dat moment wordt stigma de norm en gelijkgestemden vinden als zoeken naar een speld in de kosmos. Vreemd, het staat toch in de Bijbel?

De hoop werd gekelderd, het positieve een majeure depressie, de ontnuchtering het getuige zijn van een weerzinwekkende wereld, de sleutel in de schuif.

Alsof je aandelen hebt, ik drink overigens geen alcohol meer. Werkelijk geen snars begrijp je ervan, we zouden van je haatzaaiende propaganda vanaf zijn. Op de vraag of we een sleutel konden vinden die onze twijfel en tweestrijd kon ophelderen, was het antwoord positief, ontnuchterend en hoopgevend. Op de vraag of we dan ook GGZ-experten konden vinden die bereid waren om een en ander aandachtig te willen beschouwen, een absolute zeldzaamheid.

Begrijpend lezen is als dode letters tot leven scheppen, soms je diepste wezenskern rakend op een manier dat de rest van je leven kan bepalen. Dit is fascinerend en mysterieus, zo volstaat vandaag een enkele zin om zowat heel de wereld op z’n kop te zetten, zij het op voorwaarde dat die verlevendiging ook effectief gerealiseerd wordt. Andersom is ook mogelijk, dat we onszelf in slaap wiegen door dat wat die verlevendiging belemmert, onbewust of zonder begrip. Lees hierin de kwelling van OPS-lijders in relatie tot veel GGZ-experten, en de samenleving in z’n totaliteit. Of hoe eenvoud kan ontaar

Voor wie nu pas moest aansluiten, het gaat hier over iets eenvoudigs. Het resultaat is evenzeer verbluffend eenvoudig, vooral de neveneffecten.

Aan OPS-lijders kan je uit zelfredzaamheid beter niet vragen of ze een visie over stigma hebben, het zou immers goed kunnen dat je overweldigd raakt door een oerkreet waartegen de oerknal zal lijken op de geeuw van een slaperig muisje. En dan hebben ze het nog niet over de inhoud gehad, die ze in alle bezorgdheid en met veel liefde willen toevertrouwen, in eer en geweten.

Niets van, hebben genoeg gezien, eerlijk is eerlijk.

Doe rustig verder, we zullen doen alsof we blind zijn en hopen dat de rest dat ook is, zo wordt het nog smullen voor je.

Gewoon blijven doen, en fier op je borst kloppen.

In die val trappen we niet meer, het zou enkel nog erger kunnen worden wanneer je niet zou begrijpen waarom, wat voorspelbaar is.

Jullie hebben al genoeg laten zien hoe de Heer werkt, en het was zo eenvoudig.

OPS-lijders vragen zich niet af waar de volgende reis naartoe gaat, ze vragen zich hoe ze in deze wereld nog kunnen overleven. Ze vragen zich niet af wat ze nog zouden kunnen vertellen, ze vragen zich af hoe ze mensen onder ogen kunnen komen en doen alsof ze van niets zouden weten, en daar niets over vertellen. Het is de pijn van anderen zien en voelen, elke dag, door te weten wat er zich aan de basis afspeelt in de vorm van anomalieën die heel het wereldbeeld vertekenen en de oppervlakkige perverse effecten als normaal doet lijken, wat helemaal niet is. Het is elke dag deze gewetenslast drage

Walgelijk is het, dat we ooit onze gewetensvolle tijd hierin gestoken hebben, maar doe rustig verder.

Hoe ruim je je referentiekaders ook maakt, het blijft onwaarschijnlijk hoe weinig GGZ-experten iets kennen van monetaire stelsels, nog niet in de verste verte. Op basis daarvan kunnen we ons legitiem de vraag stellen wie er nu zo wereldvreemd is, we leven immers in een totaal op geld gebaseerde samenleving en dan zouden we binnen de GGZ nu net dat over hoofd gezien hebben? Hoe geloofwaardig kan iets zijn? En hiermee wordt niet gezegd dat de GGZ dit zou kunnen oplossen, het gaat enkel om de kennis en de gevolgen van beperkte rationaliteit, wat op zich dan weer eenvoudig begrepen kan worden. En

Het is werkelijk smullen, zo hebben we het graag natuurlijk, dat we alles kunnen kapot maken. We denken niet dat er al iemand een anomalie kan navertellen, niet begrijpen of over nagedacht hebben maar gewoon navertellen. Deze test kan je nu zelf eens proberen op basis van de ontvangen informatie. Dat is OPS-lijderschap, diep innerlijk weten en ten gronde begrijpen wat het betekent, er continu hulp voor vragen en nog steeds weet niemand waar het nu precies over gaat. In het verlengde lees je wat in het prachtige studiewerk van de GGZ en je kan er de bladzijden netjes bij vermelden, ech

Doe gewoon verder, alsof mensen niet eens bestaan. En vergeet niet om af toe Jezus en God te vermelden, dat maakt alles goed. Alvast benieuwd hoe de GGZ nu gaat reageren in relatie tot mensen die met hun psychisch lijden thuis zitten, de cursussen bij de Herstelacademie zijn in ieder geval al afgelast. Het coronavirus heeft zo gezien een aparte manier om meer verbondenheid te creëren, iedereen thuis. Fascinerend als manifestatie, holistisch denken iets vreemds op die manier, had er eerlijk gezegd andere ideeën over.

Zelfs honderd man kunnen dit niet aan je verstand brengen, en het stopt maar niet.

Al jaren doe je hetzelfde, al jaren.

Tussen weten en begrijpen vertaalt zich naar zelfbewustzijn verdringen of fragmenteren, pijnlijke herinneringen verdringen, ondraaglijke gedachten en impulsen verwerpen, uiteindelijk zichzelf verwerpen, suïcidaal. Over stigma praat ik liever niet omdat veel daarvan niet eens bewust gebeurt, het wordt wel extreem ervaren door nu net wat niet tot expressie kan gebracht worden, dat waar ik al jaren integer hulpvragen over stel om nader te willen bekijken. Nee, het gaat niet over folders vouwen voor de nieuwe GGZ, het gaat om ernstige dingen.

Ik kan dit onmogelijk in woorden uitdrukken, het zal sowieso betekenisloos zijn zonder de diepgang zelf te kunnen peilen. Ik blijf het echter zo nuchter mogelijk proberen maar het is amper draaglijk, ik had maar EEN HULPVRAAG voor GGZ-experten. Over optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen, wat kon ik als OPS-lijder meer gedaan hebben dan de vraag integer stellen?

Niks toasten, je denkt werkelijk dat alles om te lachen is, totaal gevoelloos.

Jezus is al vergelijkbaar met een maandverband, zolang het maar over bloed en geweld gaat, dan is alles welkom.