TTC

Hoeft niet complex te zijn, zelfs zo simpel dat het tijdloos voorbij gaat.

Tijdscomplexiteit is een maat voor de relatieve hoeveelheid tijd die een algoritme nodig heeft om te eindigen, zijn werk te doen. Ruimtecomplexiteit is een maat voor de relatieve hoeveelheid geheugen die een algoritme tijdens zijn looptijd verbruikt. Over wat je buitenspel plaatst, hoor je niemand iets zeggen.

Ja, dat verhaal over hoe we simpel moeilijk kunnen maken, zodat je ondertussen verder kan met je ding. Met draaitabellen in excel kan je bijvoorbeeld filteren, kolommen of rijen verbergen kan ook. Ja, wonderbaarlijk is het, haast kinderlijk. Verder zegt abstractie niets over die Y, kan plus of min zijn. Of wil je ons enkel wat misleiden misschien, kan ook.

De snapshottherapie is nog heel andere materie, kan je mee door muren lopen.

Bixie is een fabeldier, sommigen zien in die paarden ook een correlaat met andere geschriften, heel apart allemaal.

Bixie is tevens de naam die men geeft aan een vrij nieuwe soort van wedstrijd-rijden op paarden, speciaal om de jeugd voor te bereiden op de echte wedstrijden.

Vreemd genoeg, hoe simpel het ook begint, hoe moeilijk het blijkt om een aantal paradoxen op een redelijke manier te ontwarren. Maar meestal gebeurt dit niet zodat met regelmaat het systeem instort, schijnbaar omdat we dat simpele buitenspel hebben geplaatst. Maar dat is slechts een premisse of veronderstelling, waarover we pas enige zekerheid kunnen verwerven middels onderzoek, op basis van redelijke argumentatie, niet meer, niet minder.

Bij dat simpele kunnen we alvast opmerken dat het in zekere zin voorafgaat aan de manier hoe we hiermee omspringen, zodat ook helder kan gemaakt worden hoe verschillende aspiraties tot een kluwen kan verworden. Op deze manier scheppen we in grote mate onze eigen problemen, tegelijk reeds opgelost door een andere manier van denken te overwegen. Ja, misschien wel, als met de auto leren rijden, met een hoopvolle blik op de toekomst.

Bizar genoeg, in volledige tegenstelling tot complex komen we hiermee op het spoor van het simpele, alsof we terug in de tijd kunnen keren tot een punt waarin verleden, heden en toekomst in zekere zin samenvallen. Misschien niet zozeer letterlijk te nemen dan wel deze perceptie uitlokkend, omdat dat simpele onveranderlijk blijkt.

Eenmaal duidelijk kunnen we ook veel alternatieven bedenken die dezelfde grondslag als beginsel kennen, wat het waarneembaar maakt dat we door deze of gene omstandigheden dat beginsel ook kunnen vergeten.

Begrijpelijk is dat, en dat in hoeverre die optie al overwogen wil worden, niet iedereen op hetzelfde moment reverse engineering toepast. Wat afleidbaar is echter een heel andere zaak, omdat naar z'n essentie herleiden ons spontaan ook terugvoert naar die kennis die ten grondslag ligt aan het onderwerp van studie.

Heel misschien komen we finaal uit bij datgene waar we mee vertrokken zijn, maar dan veel beknopter.

Het is weer wat, sommige attractoren bestaan uit verschillende elementen, vreemd eigenlijk.

Kan me niet meer herinneren wat Hegel hierover zei, maar wellicht kunnen we dat wel als tijdloos waarderen.

Zo af en toe geven ze blijk van empathie, maar die vlieger is er eentje die in het niets valt bij het buitenspel plaatsen van dat wat als vanzelfsprekend geacht kan worden.

Het is inderdaad allemaal voor de fun, er is immers ook niets dat zegt dat valutaoorlogen het wereldbeeld vertroebelen.

Denk dat Hopper zal zeggen dat fundamentele kennis variabel inzetbaar is, zodat delen daarvan onderbelicht kunnen raken ondanks alle kennis die daarover bestaat. Bijgevolg kunnen er patronen opgemerkt worden die eigen zijn aan specifieke spelvormen, echter niet van toepassing binnen andere spelvormen. Deze dynamieken werden in het verleden door veel meer mensen opgemerkt, het empathische hart beroerend van zij die er oog voor hebben en op een vreedzame manier trachten mee om te gaan.

Straks ga je nog beweren dat Hopper Aristoteles heeft uitgevonden, terwijl hij nu net alle cognitieve inhoud tracht te elimineren.

In die zin lijkt de positieve desintegratie theorie haast ijzingwekkend accuraat, tegelijk een verklaring biedend voor het waarom een aantal vooral hulpvragen stelt met preventieve inslag, het goede en het slechte nieuws. Kortom, niet het gemis aan hoop of relevant studiewerk is hier debet aan de hachelijke positie van het betrokken zelf, noch het gemis aan effectieve ggz-adviezen, onbegrip misschien des te meer. En dat is nu eenmaal pijnlijk, het zelf marginaliserend op een manier die niemand toegewenst wordt, haast ondraaglijk en hartverscheurend.

Ja, op deze manier worden tot acht verschillende golven onderscheiden, elke golf kent andere karakteristieken.

Er is geen piek, er zijn meerdere virtuele ruimten waarbinnen simulaties toegelaten worden. In het andere geval hadden we ook niet kunnen spreken over verschillende referentiekaders, staat allemaal netjes beschreven in relevant studiewerk nochtans.

Heb je ondertussen opgemerkt dat heel die berg al weg is, het lijkt wel een mirakel.

Binnen het 3D-4D-5D-complex zien we dat heel wat metaforen vrij eenvoudig helder kunnen gemaakt worden, als eigen aan processen van ontluikende visielogica maar veel minder gekend binnen die sfeer die aan transformatie onderhevig is. Op deze manier zien we de wereld naar een tweesprong evolueren, waarvan we slechts kunnen hopen op zo min mogelijk averij, geen garantie.

Die leerstukjes over paraconsistente logica passen op een A4'tje, en krijgt pas betekenis bij concrete voorbeelden.

We zullen nog even wachten tot de andere kant van de realiteit tot de wereld wordt toegelaten, je weet immers maar nooit. Wat was de voornaam van Jezus nu alweer?