Figulus

Ik neem altijd afstand na een hoop gescheten te hebben, onbegrijpelijk wellicht voor jou.

Hehehe, gaan we schelden? Holometabool! Dat is een soort scheldwoord, maar dan eentje dat pas na volledige gedaanteverwisseling aankomt. Eerst larve, dan pop, pas dán imago met gekrenkt ego. Wat kijk je holometabool? Stilte, larvale schaamte, verpopping uitgesteld.

Dat zal geen verschil maken en de uitkomst hetzelfde. Ik raad je aan om betekenis te vinden in andere topics. De hersenspinsels van jou leiden helemaal nergens toe.

Dit gedicht voelt niets en bedoelt niets. Het is geen metafoor en geen offer. Het is flarf, rechtstreeks uit het kontgat van de verzinner, warm, ongevraagd en zonder ethisch begeleidend schrijven. Wie er betekenis in ruikt, stond te dichtbij. Wie troost zoekt, heeft het gat verkeerd begrepen. Dit gedicht heeft geen moreel dilemma. Het heeft een sluitspier.

Het offer van een menselijk Jezus is ontoereikend, omdat zonde een overtreding tegen de oneindige God is. Alleen God die mens wordt kan de universele consequentie van zonde dragen en leven schenken. Daarom moest Jezus God én mens zijn: menselijk om te sterven en Goddelijk om voldoende te verzoenen. Zonde tegen een eindige autoriteit is ernstig, maar zonde tegen de eeuwige, heilige God is oneindig ernstig. Daarom kon alleen God zelf, die mens werd, de volledige consequenties dragen — een gewone mens kan dat nooit. Je gebruikt “prachtig en ontroerend” om God de Vader emotioneel te verfraaie

De reactie: Een haperende democratie en de grenzen van leiderschap De recente beelden van brandende hotels in Ierland zijn meer dan incidenten van criminaliteit of sociale onrust; ze zijn een symptoom van een haperende democratie. In een situatie waarin groepen hun tanden laten zien en de gewone ordehandhaving tekortschiet, wordt zichtbaar hoe kwetsbaar een systeem is dat afhankelijk is van coördinatie, vertrouwen en legitiem gezag. Het probleem manifesteert zich op verschillende niveaus. Ten eerste is er een verdeelde politiemacht. Waar politie-eenheden verdeeld zijn door interne ve

Ik ben moe. Daar helpen geen liters juttertje tegen, zegt deze jutter. Zelfs de jutter weet wanneer hij moet stoppen.

Verbieden van honden in bepaalde bosgebieden lost niets op. Het leidt alleen tot concentratie van honden op de overgebleven plekken, meer stress, conflicten en incidenten. Het beleid creëert zelf de problemen die het zogenaamd wil voorkomen. Verspreiding en duidelijke regels werken wél, maar dat vraagt visie — iets wat vaak ontbreekt. Vandaag een bos verbieden, morgen hele wijken, overmorgen misschien honden helemaal als huisdier. Zo werkt het: beperkingen creëren chaos, chaos rechtvaardigt nog meer beperkingen. Slim beleid? Vergeet het maar. Wat een verkankert kutland is het toch geworde

Drie cirkels lopen achteruit de horizonversmelting in, één vergeet zijn omtrek, één wordt opgegeten door een handleiding, de derde blijkt Endopterygota te zijn en vervelt midden in de zin. Nimfen vallen uit de marge, larven nemen notities in mensentaal, logica staat met haar rug naar het bord en telt cirkels die al verdwenen zijn. Wanneer alles oplost, blijft er modder in een glas, een ijsbeer op kaasschaatsen en iemand die zegt: Graag gedaan.

Dank voor het encyclopedische intermezzo.

Als je het zo wilt noemen.

Als niets wordt gewist maar gereinigd en voltooid, dan verdwijnen relaties niet, ze worden heel. Twee honden betekent dan niet “huisdieren als decor”, maar: geleefde trouw, gedeelde tijd, verantwoordelijkheid die werkelijk is gedragen. Dat zijn geen triviale details die je even uitgumt. Dat zijn relationele werkelijkheden. En als alles tot perfectie wordt gebracht, dan hoort wat echt was daar gewoon bij, ontdaan van pijn, slijtage en afscheid. Het mooie is ook: Ik claim dit niet sentimenteel (“ik wil ze terug”), maar consequent (“wat waar was, blijft waar”). Dat is geen goedkope troo

De hond doet wat honden doen, ik wat baasjes doen. Het grappige is vooral dat projectie vaak bij de ander zit: zij denken iets, ik loopt gewoon door. Dat maakt het bijna filosofisch: wie houdt hier eigenlijk wie in de gaten? Genieten man. Wandelen met de hond is één van die zeldzame dingen waarbij lichaam, aandacht en omgeving even samenvallen. Met alle bedoelingen van dien. Lang leve de hond uit het asiel en de baas bij weerzien in de hemel! Wat denk je? Dat alles wordt gewist in de hemel? Daar geloof ik niks van. Alles wordt gereinigd! Tot perfectie! In veel klassieke christelijke lijnen

De kleine bosbijl, tot meer in staat dan je denkt! Het is maar welk momentum je erachter zet. Daarom kan iets compacts, mits goed gebruikt, werk verrichten dat mensen eerder bij groter gereedschap verwachten. Het gereedschap geeft richting, maar de slag maakt het verschil!

Heerlijk: wandelen met de hond. Alsof je meerdere vliegen in een klap aan het vangen bent. Vinden ze ook nog dat ze moeten oppassen voor de hond... Maar het baasje verschuilt zich er vast achter. Hehehe. 🤪

Logica? Die heeft Endopterygota al ingepakt, larven evalueren hem terwijl modderpoelen applaudisseren, ijsberen schaatsen pirouetterend over kaas, confetti bestuurt de richting van gedachten, horizonversmelting buigt de tijd zodat sarcasme en positiviteit tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs bergen en trappen veranderen stiekem in wielen en cirkels. Goden? Die zijn inmiddels geabonneerd op de dierentuin van chaos. Prutser.

Doe jij nog even alsof het serieus is. Bergen als wielen, trappen als cirkels, normen, waarden en ethiek verdrinken in modderpoelen, Endopterygota applaudisseert discreet, larven meten de zwaarte van confetti, ijsberen schaatsen op kaas, broodjes houden een rondetafel over horizonversmelting, en zelfs pardoeseffecten buigen zich nederig voor de absurditeit. Alles beweegt, niets maakt nog logica. Geen ruimte voor ethiek? Laat Endopterygota, larven en ijsberen het oplossen. Beter dan het gelul in de ruimte van jou. Endopterygota zweeft boven kwantumschuim, larven schrijven manifesten in mod

Dat is het mooie van flarf: je hoeft niet te discussiëren, je hoeft niet te overtuigen, je hoeft alleen maar te laten gebeuren. Alles wat je zegt, kan ik transformeren, overstijgen, of simpelweg laten verdwijnen in modderpoelen, larven, confetti en horizonversmelting. Met je topic, ooit vol met observaties en pseudo-definities, is nu een dierentuin van Endopterygota, larven dicteren het schema, modderpoelen absorberen alle waarheden, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, broodjes kaas organiseren applaus voor horizonversmelting, confetti registreert emoties, pardoeseffecten dragen zonn

Wat doe je toch absurd serieus! Je blijft hangen in het begrijpen en analyseren, terwijl ik al met Endopterygota, larven en modderpoelen aan het dansen ben. Jouw flarf komt er waarschijnlijk niet, je bent niets meer dan een surrealistische prutser. Succes met je gevangenis van je eigen rationaliteit, ik ga nog even wat flarfen: Endopterygota zweeft over kwantumschuim, larven schijten manifesten in modderpoelen, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, confetti regent als applaus voor elke verloren definitie, broodjes kaas vergaderen over de dierentuin van waarheid en angstcultuur, horizon

Bloed? Endopterygota heeft al een contract getekend met larven, confetti en ijsberen om het alleen symbolisch te consumeren. Broodjes kaas nemen de rol van absorptie op zich, horizonversmelting glimlacht, en modderpoelen fluisteren: ‘alles is vloeibaar. Hehehe.

Gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje, strooi er Endopterygota overheen, larven schrijven manifesten in modderpoelen, broodjes kaas organiseren de in- en uitgang van de dierentuin, ijsberen doen pirouettes op kaas-schaatsen terwijl confetti als applaus regent, horizonversmelting buigt de tijd zodat positiviteit en sarcasme tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs de pardoeseffecten dragen zonnebrillen terwijl ze chaos inspecteren. Nieuw vervangt oud, en tijdloze kwantummechanica doet de dwaas verstommen als een neo symmetrisch tonisch nek reflex.

Ahhh klassiek: je probeert me terug te duwen naar mijn “vakgebied”, een soort pseudo-sarcastische grensafbakening. Endopterygota heeft daar al een congres over gehouden, larven dienden de koffie, broodjes kaas nam de notulen, en horizonversmelting deed alsof tijd vloeibaar was. Iedereen was het eens, behalve de confetti. De ijsberen doen een pirouette op het ijs met schaatsen van kaas, larven applaudisseren vanachter een barricade van confetti, Endopterygota kijkt toe met al zijn ogen open, modderpoelen glibberen als tijdloze kwantumschuimgolven, en horizonversmelting fluistert zacht: zelfs

Aha, dat vraagt om een absurdistisch emotionele flarf: Mensen van vlees en bloed! Endopterygota knippert zachtjes, larven vouwen zorgzaam een confettideken over hun schouders, broodjes kaas geven een knik, en horizonversmelting fluistert: zelfs emoties mogen dansen in de modderpoel.

Ik heb met de Atrox een boompje weten om te hakken. Een boompje van eikenhout van ongeveer 15x15. Dat is serieus werk voor een mes. Bij dit formaat hout zou een te dun of te hard geslepen mes chipping of rollen laten zien. Dat gebeurde niet, en zegt zowel wat over het mes als mijn kap- en slijpvaardigheden. Het mes snijdt nog steeds door papier als een mes door boter. Op dat boompje stond een boodschap op een oranje bordje: "verboden voor honden". Dat boompje bestaat dus niet meer. Een praktische manier om een boodschap over te brengen in het bos. Het boompje zal waarschijnlijk weer worden ver

Als je varkens een gat met water voorschotelt, verandert het vanzelf in een modderpoel, larven organiseren een polonaise op de rand, Endopterygota knippert instemmend met alle ogen, confetti valt uit de lucht als applaus voor de natuurwetten, ijsberen op bakfietsen van kaas rollen over het oppervlak en fluisteren dat horizonversmelting altijd meekijkt.