Figulus

Kijk aan, het zwarte gaatje schijt weer volumes. Inhoudelijk uiteraard geen zak toe te voegen. Lul maar verder in je eentje.

De vraag of een toekomstige AGI zichzelf zou kunnen onderhouden blijft een fundamenteel en onvermijdelijk punt van zorg voor ontwikkelaars van AI. Huidige AI-systemen zijn volledig afhankelijk van menselijke infrastructuur: ze hebben servers, stroom, updates en back-ups nodig. Zodra de hardware faalt of de stroom wegvalt, stopt het functioneren. Maar een AGI die in staat zou zijn zichzelf te kopiëren, eigen back-ups te beheren en zelfstandig essentiële bronnen zoals energie, data en hardware veilig te stellen, zou deze afhankelijkheid grotendeels kunnen overstijgen. Voor ontwikkelaars vor

In de moderne discussie over kunstmatige intelligentie (AI) rijst vaak de vraag of AI op den duur een singulariteit kan bereiken. Met singulariteit wordt bedoeld een punt waarop AI zich zodanig snel en autonoom kan verbeteren dat menselijke controle en begrip grotendeels wegvallen. Hoewel dit theoretisch mogelijk is, zijn er meerdere obstakels die dit scenario op korte termijn onwaarschijnlijk maken. Cruciale voorwaarden zijn de ontwikkeling van een algemene kunstmatige intelligentie (AGI), het vermogen tot autonome zelfverbetering, toegang tot enorme rekenkracht en voortdurende data, en het m

Olifanten verliezen hun geduld en ontaarden in musth. Engelen blijven geduldig zonder een gevaar te vormen.

Och heden, wordt er ook eentje wakker. Zeker op je (bruine) piemel getrapt.

Stel je een wereld voor waarin kunstmatige intelligentie en robots vrijwel al het werk verrichten. Fabrieken draaien zonder handen, supermarkten vullen zichzelf aan, medische zorg en onderwijs worden geleverd door efficiënte systemen, logistiek, infrastructuur en bouw functioneren feilloos dmv o.a. 3D-printers. De samenleving produceert overvloedig—genoeg voedsel, kleding, energie en onderdak voor iedereen. Op het eerste gezicht lijkt dit een utopie: geen armoede, geen honger, geen noodzaak tot werk. Toch onthult de menselijke natuur een hardnekkig dilemma. Productie zonder kopers is econ

Dat gezeik over mensenrechten terwijl ze geen enkel recht van spreken hebben! Waar is Gods recht? Daar hebben we het niet over. Wat telt is subjectiviteit en daarom heeft niemand gelijk, of iedereen, maar in elk geval de sterkste. De sterkste mens kan in de stront zakken wat mij betreft. Ik heb een heel fijn mesje waar de strot van de sterkste zo mee doorgesneden kan worden om mijn recht als sterkste te laten gelden.

7000 doden... Volgens de mensenrechtenorganisaties. Wat mij betreft organiseren die eerst eens hun eigen kontgat dat gelul levert. Dat getal kan meerdere keren over de kop. De wereld bemoeit zich met het Iraanse regime, ondanks dat niemand de volledige waarheid in handen heeft. Landen en actoren handelen vaak uit strategische belangen: ze letten op veiligheid, regionale invloed of economische motieven zoals olie. Tegelijkertijd spelen ideologische en morele overwegingen een rol; sommigen voelen zich verplicht op te komen voor mensenrechten of vrijheid, ook al is het effect van hun ingrijp

In het labyrint van het leven volgen emoties altijd het verstand. Ze ontstaan pas wanneer we rationeel zien wat er is gebeurd en wat onze rol daarin is. Wie stront aan de schoenen heeft, voelt pas frustratie, schaamte of verdriet zodra hij inziet dat hij zelf verantwoordelijk is voor de stront op zijn pad. Evenzo blijft de zon verborgen totdat schuld wordt erkend en verantwoordelijkheid wordt genomen; pas dan breekt het licht door en wordt het pad helder. Emotie is geen vijand van de logica, maar een gevolg ervan: een signaal dat het verstand zijn werk doet. Het zesde zintuig is niets mee

Bij jou misschien, maar de zon kan schijnen achter wolken en zodoende weinig warmte bieden. De held is machtig, maar niet immuun voor stront aan de schoenen. En zolang die stront blijft, blijft het leven zwaar en troebel, ook al is de held dapper en de situatie overwonnen. De zon schijnt niet totdat er schuld wordt beleden. Zelfs helden als Theseus kunnen struikelen; moed en kracht beschermen niet tegen nalatigheid of onoplettendheid. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet per ongeluk gefaald, maar is zelf verantwoordelijk voor de stront die hij meedraagt. Zo blijft de zon verborgen zola

Als je weet dat iemand op het randje van wanhoop balanceert, dan is zorgvuldigheid extra belangrijk. Verantwoordelijkheid door nalatigheid is een pijnlijke aangelegenheid. Beter werd hij werkelijk gespietst op de hoorns van de minotaur. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet opgelet en is zelf verantwoordelijk voor de smeerzooi. Wie weet dat er stront ligt, moet kijken waar hij loopt.

Het wrange van het verhaal is dat vader en zoon uiteindelijk een vergelijkbaar lot ondergaan. Aegeus stort zich in zee uit wanhoop wanneer hij de zwarte zeilen ziet en denkt dat zijn zoon gestorven is. Jaren later eindigt ook Theseus niet in glorie, maar in eenzaamheid: op Skyros wordt hij door Lycomedes van een rots geduwd en te pletter gestort. Beiden sterven door een val, beiden door menselijke motieven — misverstand, wantrouwen, machtsdrang — niet door goddelijke tussenkomst of een heroïsch gevecht. Dat geeft het verhaal een sombere symmetrie. De held die het monster versloeg, ontkomt

Een tragisch verhaal met een hele banale fout, niks kosmisch gewoon slordigheid. De roes van de overwinning en de geur van een nieuwe kut deed hem de das om. De grote prutser had waakzaam moeten blijven ipv de slappe lul uithangen. Het grootste gevaar zit niet altijd in het gevecht, maar in wat je doet als je denkt dat het voorbij is.

De Heilige Geest daalt niet neer in Jezus alsof er iets in zijn innerlijke constitutie wordt toegevoegd, maar op Jezus, als zichtbaar teken van aanwijzing en bevestiging. De beweging is niet naar binnen, maar van boven naar Hem toe, zodat voor de omstanders duidelijk wordt wie Hij is. Dat sluit aan bij Johannes’ bedoeling: de doop is geen innerlijke verandering of initiatie van Jezus, maar een openbaringsmoment. De Geest functioneert hier niet als een innerlijk principe dat Jezus tot Christus maakt, maar als de Geest van de Vader die Hem aanwijst, legitimeert en openbaart als degene die H

De voortdurende verhoging van de AOW‑leeftijd is geen losstaand beleidsdetail, maar een symptoom van een dieper liggend probleem. Onze samenleving is structureel ingericht op groei: meer welvaart, meer zekerheid, meer consumptie en meer levensverwachting — zonder fundamenteel te willen accepteren dat aan dit alles grenzen zitten. Wat ooit vooruitgang was, dreigt nu te veranderen in een zeepbel die steeds verder wordt opgeblazen, met het risico dat zij uiteindelijk knapt. De logica van ‘meer’ Het idee dat we langer moeten doorwerken omdat we langer leven, klinkt rationeel en zelfs onv

In Nederland heeft de medische en psychiatrische behandeling van homoseksualiteit een lange geschiedenis gekend, zelfs nadat de wet de strafbaarheid grotendeels had opgeheven. In de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw werd homoseksualiteit vooral gezien als een morele zwakheid, een zedelijke afwijking of een geestelijke stoornis. Behandelingen waren vaak psychiatrisch of religieus van aard, zoals gesprekken met een arts of predikant, soms in combinatie met maatschappelijke druk om te “herstellen”. Vanaf de jaren 1930 tot 1960 werden psychiatrische instellingen en universiteiten actief b

Tolerantie is historisch nooit bedoeld als morele erkenning. Bij denkers als John Locke en later Voltaire betekende tolerantie iets negatiefs in technische zin: niet ingrijpen, niet vervolgen, laten bestaan. Het was geen goedkeuring, maar een zelfbeperking van macht. Ik verdraag wat ik afkeur, juist omdat ik niet almachtig wil zijn. Wat vandaag wordt afgewezen, is dat deze klassieke betekenis is verschoven. Tolerantie lijkt te zijn verworden tot erkenning — “dit is even goed” — en zelfs tot affirmatie: “dit moet zichtbaar zijn, gevierd en bevestigd worden”. Dat is een categorie-fout, waarin ve

Ik eis tolerantie, geen morele heropvoeding. Wat ik afwijs, hoef ik niet te vieren. En mijn afwijzing maakt mij geen vijand van de samenleving. Veel mensen ervaren vandaag niet: “Je mag anders leven” maar: “Je móét het normaal vinden, en zwijgen als je dat niet doet.” Dat voelt als morele herprogrammering, niet als vrijheid. Punt. Jouw vrijheid gaat niet ten koste van de mijne. Wat vroeger als afwijking gold, wordt nu niet alleen getolereerd maar normatief opgelegd. En dat voelt voor mij grensoverschrijdend. Waag het eens om mij aan te spreken op gedrag... Met je verkankerde peni

Net de evangelische gemeente. Daar gebeuren ook vaak dingen stomtoevallig. “Het kwam zomaar op mijn pad, precies op het juiste moment”. Ben je melancholisch? Een eeuwige puber?

Ik laat me niet regeren door een homo die over links gaat. Je wil de EU in de kont kruipen? Typisch homofiel gedachtengoed... Bah! Stelletje anus- en penissnijdende viezeriken. Die normalisatie kan je in je kont steken. En met de rest die er op heeft gestemd. Krijg de chlamydia, gonorroe, genitale wratten, herpes, hiv en syfilis maar. Ik moet blijkbaar bescherming aantrekken.

Johannes denkt hier precies de andere kant op. Voor hem is de doop van Jezus geen moment waarop er iets nieuws in Hem komt, maar een moment waarop openbaar wordt wie Hij altijd al was. Wanneer Johannes de Doper zegt: “Hij op wie gij de Geest ziet neerdalen, die is het”, bedoelt hij niet dat de Geest iemand anders in Jezus binnenbrengt, maar dat door het neerdalen van de Geest zichtbaar wordt wie Jezus in wezen is. Het gaat dus niet om: nu wordt Hij Christus, maar om: nu wordt Hij als Christus geopenbaard. Dat verklaart ook waarom de proloog niet zegt: “het Woord kwam bij Jezus”, maar: “het Woo

De causa efficiens van het geloofsleven is de Heilige Geest. Een gemeenschap/kerk kan het geloof helpen onderhouden, maar zij kan het niet veroorzaken; dat doet alleen de Geest. Heel fijn ook voor christenen die in gevangenissen zijn opgesloten. Zo kan een gemeenschap zonder Geest sociaal warm zijn, maar theologisch leeg; terwijl een gelovige zonder gemeenschap geestelijk levend kan zijn. Het is niet het kooltje dat in het vuur moet blijven, maar het vuur dat het kooltje moet raken.

Waarschijnlijk net zo bekend als jij bent met de Fiqh.

Het woord “joden” komt 134 keer voor in Mein Kampf, het woord “jood” 303 keer. Dit is exclusief codetaal, metaforen en ideologische substituten zoals “internationale financiële macht”, “rasvreemde elementen”, “cultuurondermijners”, “marxistische agitatoren” en “wereldsamenzwering. Worden die semantisch meegerekend, dan gaat het niet meer om honderden verwijzingen, maar om een dominante ideologische aanwezigheid. Het boek kan inhoudelijk niet functioneren zonder “de jood” in expliciete of verhulde vorm. We hebben hier dus óf te maken met een structureel obsessief gefixeerde ideologie, óf m

Grappig. Dat is precies de denkstructuur die Mein Kampf hanteert. Behoefte aan morele symmetrie (“zie je wel, zij zijn ook fout”) en expliciete ontmenselijking (“dit boek is gevaarlijk, dus dit volk ook”). Heb je soms les gehad van Hitler?