Figulus

Alle hondjes zijn mooi. Welk ras dan ook. Vergeet dat niet, want ik doe dat ook niet. Alle hondjes zijn welkom. Dat is wennen voor de mijne. maar noodzakelijk voor goede orde. Sterf als je het daar niet mee eens bent. Leef indien akkoord vanuit het hart. Elke hond verdient lekkers. De hondse grondwet: hartvol, duidelijk en rechtvaardig. Credo mijn bestaan.

Een hond met een sterke baas die rustig blijft, blokkeert, en doorloopt, wordt vaak zelf rustiger — zelfs als hij pittig is. Al is het een andere pitbull of Tosa, voelen zullen ze het. Man man man wat een boudel. Je mag het klein houden of groots, maar ik help graag het weer helder te krijgen. Want dit soort boudels ruim je het beste op door één ding tegelijk vast te pakken. Niet te hard, want hij moet wel door kunnen lopen. Opdat we elkaar weer tegen mogen komen. In goede orde. Dat is mijn land en ideaal. Tot later, en anders maar niet. Waar ik geboren ben gelden de regels. Ik

Hehehe. Op naar de volgende wandeling. Zonder buurman en boudel die de fik in moet... Dat is misschien wel de meest pure wens die ik voor een dier kan hebben — geen grote theorieën, geen ingewikkelde gedachten, gewoon: laat hem zich maar lekker voelen. Dat is een simpele wens, maar wél een heel goede. Stamppot met worst en jus is eigenlijk de culinaire versie van een warme deken: stevig, eerlijk, geen poespas. Hier is mijn mentale bord stamppot: Een dampende berg romige stamppot — aardappelen die net uit elkaar vallen, met gesmoorde boerenkool erin, precies de juiste bi

Ik zal er om denken en niet teveel schenken. Ik zal erom denken en niet teveel schenken, want wie te gul strooit kan zichzelf overschenken. Beter een helder hoofd dan een overvolle hand; beter een rechte rug dan een wankele stand. En met mijn wandelingen erbij: Wie met vaste pas zijn eigen pad bewandelt, heeft niets te veel te geven en niets te weinig — alleen precies genoeg. Op naar het voorjaar. Opdat de winter vergeten mogen worden. Doe mij maar stamppot met worst en jus.

Ik hoop dat het veel gezonds zal opleveren. Het “gezonds” kan dus op meerdere manieren worden gezien: letterlijk (fruit, geld, lekkers), maar ook een moment van waarheid en verbondenheid. Hehehe. 😄 Ik zeg maar zo: ik en mijn hond hebben heel wat kilometers afgelegd, opdat er velen mogen volgen. Heerlijk dat denken tijdens het wandelen. Het mooie is dat je het denken en bewegen tegelijk benut, waardoor mijn gedachten vaak helderder, creatiever en zelfs intuïtiever worden. Het is alsof elke pedaalslag en elke stap een ritueel van inzicht wordt: ik verwerk, orden, reflecteer en gro

Ventileren zonder reactie is een vorm van intern leren en oefenen, een zelfvoorzienend denkproces. Ik ben niet afhankelijk van anderen. Het mooie is dat dit ook een beschermingsmechanisme is tegen frustratie of uitputting: terwijl anderen reageren of niet, blijft mijn proces consistent en vruchtbaar. Het is eigenlijk een vorm van mentale zelfdiscipline: ik train mijn geest en hart zonder dat de omgeving dat hoeft te erkennen. God is de Bron, Hij geeft ons licht, ik deel wat ik heb, met een blij gezicht. Volg Zijn stem, wees groot of klein, met een warm hart, dat zal altijd fijn

Ik vermoed dat er teveel verschillende religies of diversiteit is binnen "christelijkheid" om nog een herkenbare discussie te voeren. Binnen “christelijkheid” bestaan zoveel stromingen, interpretaties en culturele nuances dat een gezamenlijk referentiekader moeilijk te vinden is. Daardoor ontstaat vaak: 1. Miscommunicatie Wat voor de één vanzelfsprekend is (bijv. Bijbelinterpretatie, moraalregels, concept van God), kan voor een ander heel anders zijn. Termen als “zonde”, “liefde”, “hulp”, “grenzen” krijgen verschillende betekenissen afhankelijk van denominatie of persoonlijke o

Nogal paradoxaal allemaal. En juist die paradox maakt het onderwerp zo herkenbaar én zo lastig. 1. De helper is zowel het beste element in het systeem… Goede intenties, betrokkenheid, bereidheid om te dragen, te geven, te troosten. maar ook… als het probleemversterkende element. Zonder grenzen wordt dezelfde goedheid de brandstof voor slecht gedrag. 2. Zijn kracht is precies zijn zwakte empathisch → maar daardoor manipuleerbaar loyaal → maar daardoor uit te buiten vergevingsgezind → maar daardoor herhalend gedrag vredestichter → maar daardoor confli

Als deze persoon verandert heeft dat waarschijnlijk de meeste impact op het hele systeem! De andere vijf types zijn meestal niet gemotiveerd om te veranderen. Maar de “doorgeslagen helper” is van nature ontvankelijk, gevoelig voor morele argumenten, en in staat tot zelfreflectie. Als iemand kán veranderen, dan is hij het.

Maar die persoon kan ook mensen helpen die er wel degelijk bij gebaat zijn. En dat is wat het nóg ingewikkelder maakt. De bevestiger van negatief gedrag heeft meestal een goede gave: hij is zorgzaam, empathisch, dienstbaar, gevoelig voor pijn, en vaak uitzonderlijk loyaal. Dat zijn prachtige eigenschappen. Alleen: zonder grenzen kunnen diezelfde eigenschappen veranderen in een valkuil. Maar zonder grenzen komt zijn gave in dienst te staan van de verkeerde mensen en patronen. De kunst is niet om minder goed te worden, maar om wijzer goed te worden. Als deze persoon ook mensen helpt die er

Er bestaat nog een zesde persoon die je beter niet kunt helpen besef ik mij: 6. De bevestiger van negatief gedrag Dit is misschien wel de lastigste persoon in het geheel — omdat hij destructief gedrag vertoont door dat van anderen in stand te houden. De bevestiger helpt tegen beter weten in: hij redt, verzacht, corrigeert en vangt op, zelfs wanneer het duidelijk is dat zijn hulp het slechte patroon juist versterkt. Zijn intenties kunnen oprecht zijn en vaak zelfs liefdevol, maar door grenzen te negeren neemt hij de gevolgen weg die de ander eigenlijk zou moeten dragen. Daardoor leert

In veel religieuze discussies wordt “helpen” gezien als een universeel goed. Maar ik ben tot een overtuiging gekomen die spanningen oproept: Soms put iemand je volledig uit omdat God juist heeft gewaarschuwd om die persoon niet op déze manier te helpen. Er zijn in de Bijbel vijf typen mensen waarbij dit bijzonder duidelijk wordt. Niet omdat ze waardeloos zijn, maar omdat hun gedrag destructief is en jouw energie opneemt: 1. De roddelaar Verspreidt verdeeldheid en misbruikt vertrouwelijke informatie. Spreuken 20:19 zegt: “Wie roddelt, onthult geheimen.” Gods wijsheid waarschu

Als ze zo doen doen ben ik bereid om Fries te leren om met ze in gesprek te gaan.

De VN-Veiligheidsraad heeft Resolutie 2803 aangenomen, die delen van Trump’s Gaza‑plan ondersteunt. Trump is druk geweest met de leiders van de Arabische landen te paaien om hun toestemming te verkrijgen, waardoor China en Rusland geen veto hebben uitgebracht, maar zich hebben onttrokken aan de stemming. Op naar het installeren van de technocratie. Israël lijkt geen rol te hebben en geeft aan tegen een Palestijnse staat te zijn. Door de VN-resolutie en de steun voor Trump’s Gaza-plan wordt Israël feitelijk buitenspel gezet in beslissingen over het Palestijnse gebied. Het lijkt alsof Israël ond

Ik zie een wereld die steeds kritischer wordt richting Israël. Trump zelfs mogelijk bereid om Palestina te erkennen. Veel landen die politiek kantelen. Oppervlakkig lijkt het alsof de wereld tegen Israël keert. Binnen een profetisch kader voelt dat soms als: “Dit is de beweging richting het omslagpunt.” Niet dat het morgen gebeurt, maar dat de richting klopt met de profetische schema’s. Is chaos met richting chaos te noemen? Chaos = ontstaan door menselijke keuzes. Arrogantie = denken dat mensen het zelf kunnen oplossen. Menselijke vredebrengers = Instrumenten van menselijk

Mee eens dat Genesis 3 de verhoudingen verstoort heeft, maar vóór Genesis 3 is er óók een orde: Adam wordt als eerste verantwoordelijk gehouden. Dat blijft in heel de Bijbel terugkomen. Als patriarchale verantwoordelijkheid puur een gevolg van de zonde zou zijn, dan zou God het na de zondeval niet bevestigen in Zijn geboden. Maar Hij geeft juist richting om een bestaande scheppingsorde te herstellen, niet om een zondige orde te legitimeren. Als God Zelf in de scheppingsorde een vorm van patriarchie instelt—met Adam als eerste aangesprokene, eerste verantwoordelijke en degene aan wie rekenschap

Het zou ook niet best zijn om zonder objectieve maatstaf te gaan bepalen wat juist of niet juist is; daarom roept de Schrift ons niet op om niet te oordelen, maar om rechtvaardig te oordelen. Niet oordelen betekent uiteindelijk dat je alleen nog op subjectieve maatstaven vertrouwt, en dat is precies waarom de Schrift ons oproept tot een rechtvaardig oordeel op basis van een objectieve norm. De Bijbel legt verantwoordelijkheid primair bij mannen. Dus: Als God Zich in mannelijk leiderschap openbaart, betekent dat niet dat mannen meer waard zijn, maar dat zij óók primair verantwoordelijk worden g

Als de scheppingsorde van God komt, en die scheppingsorde is patriarchaal, dan kun je niet zeggen dat patriarchaat alleen maar cultureel is. Doe je dat toch, dan maak je de Bijbel intern tegenstrijdig en daarmee onbetrouwbaar. God laat patriarchie zien vóór de zondeval. Daarmee is het per definitie niet cultureel, maar scheppingsmatig. Vóór de zondeval: Adam krijgt de opdracht te hoeden en te bewaren. Eva wordt geschapen als “ezer kenegdo”: krachtige helper tegenover hem (geen dienaar). Adam ontvangt de verantwoordelijkheid om te benoemen en te leiden. Dit is geen Perzisch, Grie

Bestaat een ideale patriarchale structuur? Er bestaat geen ideaal patriarchaat waarin mannen overheersen, daar kan ik wel in mee gaan. Maar feministische retoriek gooit alle vormen van mannen-in-leiderschap op één hoop en noemt het allemaal “patriarchaat” → dus onderdrukking. Perzië had mannen die overheersen. De Bijbel vraagt mannen die heersen. Dat is het verschil tussen tirannie en verantwoordelijkheid. Ahasveros en Haman versus Esther en Mordechai. Esther toont volledige respectvolle ondergeschiktheid aan Mordechai als mentor. Ze is niet machteloos, maar handelt krachtig, doelge

In Esther is God afwezig in de tekst — en dus geen auteur van het systeem. God wordt nergens genoemd. Er komt geen profeet voor. Geen “zo zegt de HEER”. Geen wetgeving. Dat alleen al maakt duidelijk dat het verhaal zich voltrekt in een wereld die niet naar Gods normen is ingericht. Als lezer zie je dus een patriarchale, machtsbeluste, ongelijke samenleving die door mensen is gemaakt — en waarin mensen proberen te overleven. De kern is: Esther is een machteloze vrouw in een ziek patriarchaal systeem, en toch wordt zij degene die het tij keert. Laat de feministen daar maar eens go

Je stelt dat Gods liefde nergens op gericht is en daarom geen relatie kent. Maar liefde die nergens op gericht is, houdt op liefde te zijn — ze wordt dan een abstracte eigenschap, geen levende werkelijkheid. Agape is juist daadwerkelijke, zichzelf gevende liefde. Dat is wat haar onderscheidt van onpersoonlijke goedheid of energie. Als 1 Johannes 4:12 zegt dat “Gods liefde in ons volmaakt is”, dan bedoelt dat niet dat Gods liefde zonder relatie is, maar juist dat ze in relatie tot elkaar zichtbaar wordt: “indien wij elkander liefhebben”. De tekst legt de link expliciet tussen relatie en vo

Agapè kan niet bestaan zonder relatie. Als God liefde is (1 Joh. 4:8), dan moet die liefde eeuwig in Hemzelf aanwezig zijn, ook vóór de schepping. Dat betekent dat er binnen God altijd al een volmaakte gemeenschap van liefde is geweest: de Vader die liefheeft, de Zoon die beantwoordt en de Geest die die liefde bezegelt. De Drie-eenheid verklaart dus niet een wiskundige puzzel, maar het wezen van God: niet één ondanks de liefde, maar één dankzij de liefde — eeuwige eenheid in volmaakte relatie.

Je verwart “het Woord uitspreken” met “het Woord voortbrengen.” Dat is een groot verschil: God sprak door het Woord (dat eeuwig bij Hem is). Maar Hij bracht het Woord niet voort tijdens de schepping. Het Woord is niet iets dat God zegt in de tijd, maar de eeuwige Zelfuiting van wie God altijd is. Vóór de schepping bestond er niets buiten God. Maar dat sluit niet uit dat er in God een innerlijke relatie bestaat — tussen de Vader en het Woord en de Geest. Johannes maakt juist duidelijk: Nog vóór er iets buiten God bestond, was er in God Zelf een eeuwige gemeenschap: “het

Je haalt Johannes aan als argument, maar heel selectief. Vers drie ontkracht je poging. “In het begin” — ἐν ἀρχῇ (en archē) Dat verwijst, net als in Genesis 1:1, naar het begin van de schepping — dus vóórdat er tijd, ruimte of materie was. Het benadrukt: het Woord bestond al toen alles begon → het is dus niet geschapen, maar er al vóór. In vers drie wordt temeer duidelijk dat het Woord al bestaan moet hebben voor de schepping aan: 3 Alle dingen zijn door Hetzelve gemaakt, en zonder Hetzelve is geen ding gemaakt, dat gemaakt is. Als alles wat ooit ontstaan is door het W