Figulus

De moderne testudo; een hybride tussen defensief en offensief.

“Het is net als de koningin die vroeger ‘wij’ zei”, verschuift de context ineens van een bijbels-joodse oudheid naar een middeleeuwse Europese hofcultuur. Dat is een andere tijd, andere taal, andere religieuze context, andere politieke structuren. Het heeft niets te maken met hoe Hebreeuws functioneerde in de tijd van de Tenach. Ze zeggen vaak: “Alles moet in Joodse context gelezen worden.” Maar als die context geen ondersteuning biedt, grijpen ze ineens naar middeleeuwse Europese monarchie...

En dat is precies waarom het in brede kring niet serieus genomen wordt. Wat je zegt is: “Ons boek hoeft niet objectief, toetsbaar, of academisch betrouwbaar te zijn. Het moet alleen ons eigen standpunt ondersteunen.” Je doet wetenschappelijk wanneer het indruk maakt, en spiritueel wanneer echte wetenschap je tegenspreekt. Dat heet geen onderzoek, dat heet marketing.

Zo werkt het juist wél. Iedere goede onderzoeker vermeldt zijn bronnen controleerbaar — met auteurs, titels, uitgevers, data, vindplaatsen. Een naslagwerk dat wél beweert op ‘honderden bronnen’ te steunen, maar geen enkele primaire bron openlijk en volledig citeert, werkt precies als een gesloten systeem: het vraagt blind vertrouwen in de organisatie zelf. Het Inzichtboek is niet peer-reviewed, niet academisch, en wordt alleen geproduceerd door en voor Jehovah’s Getuigen. Buiten de organisatie wordt het nauwelijks serieus genomen als wetenschappelijke bron. Dat is geen onderzoek, dat is

Je noemt ‘honderden bronnen’, maar je noemt er geen één. Een beroep op autoriteit is geen argument. Bovendien: geen enkele Jood, geen rabbinale traditie en geen Oudtestamentisch geleerde leert dat de Messias een engel is of dat de Geest een onpersoonlijke kracht is. Dus jouw beroep op ‘gezaghebbende deskundigen’ is leeg zolang je niet één concrete bron noemt die jouw stelling ondersteunt. Als die ‘honderden bronnen’ hetzelfde niveau hebben als die van buurman de beunhaas op zolder, dan kan ik wel raden hoe ‘gezaghebbend’ ze zijn. En nog steeds blijft de vraag open: Als alles vanuit J

Nee, die mag blijven zitten in de zak. Net zulke nonsens als Sinterklaas zelf.

Je mag de werkelijkheid graag omdraaien is mij inmiddels wel duidelijk. Mensen kunnen moreel verwerpelijke dingen aan God toeschrijven, waar jij bij uitstek een voorbeeld van bent. Maar moreel verwerpelijk handelen en God-zijn sluiten elkaar conceptueel uit.

En dat staan ze dan stoer te vertellen nu ze op de vlucht slaan uit de tunnels, met de staart tussen de benen ipv handen vol voedsel. Dat pipo de clown staakt het vuren steek je het beste waar de zon niet schijnt.

Alsof Hitler zo uniek is. Zodra je preventief doden rechtvaardigt op basis van toekomstige misdaden, geldt dat niet alleen voor Hitler maar voor iedereen. Dan is Hitler geen uitzondering, maar slechts een bekend voorbeeld. En de laatste knoopt zich maar op. Een baby kan nog geen verantwoordelijkheid dragen voor zijn toekomstige daden. Daarom is het preventief doden van een baby moreel problematisch, ongeacht wat hij later zal doen.

Moord is per definitie het onrechtmatig doden van een mens. Als God bestaat en moreel ultiem gezag is, kan zijn handelen niet ‘onrechtmatig’ zijn, dus is ‘God vermoordt baby’s’ een categoriefout. Moord, gedefinieerd als het onrechtmatig toe-eigenen van andermans leven, is een categorie die alleen op menselijke handelingen toepasbaar is. Het is semantisch incoherent om dit op God te projecteren, aangezien alle leven van Hem is.

Nee natuurlijk niet meneer de uil. Oo... Dat wordt een stortvloed aan Iranese vluchtelingen. Hopelijk kunnen ze allemaal een lekkere stoofpot koken. Naar het schijnt kunnen ze dat heel goed.

Ik ook niet. Waarom zegt Jezus dan niet gewoon die naam? Jezus gebruikt vrijwel altijd “Vader”, spreekt in relationele termen, niet magische of technische. Dat past bij zijn boodschap: God is niet iemand die je aanroept via de juiste klank, maar iemand tot wie je je verhoudt. Ik ben niet anders gewend dan "papa" tegen mijn vader te zeggen, ik noem hem nooit bij zijn voornaam. Dat is niet wegens gebrek aan kennis of identificatievermogen.

Zoals Paulus de boskabouter zich ook van die terminologie mag bedienen. Maar zoals elk boswezen betaamt, is ieder verantwoordelijk voor zijn eigen snede.

Een absolute karikatuur gepushed door woke beleid. Het overgrote merendeel van de vrouwen die een "donker paadje" op rijden overkomt helemaal niets. Behalve misschien een giechelbui over wat had kunnen zijn. En voor het hele kleine beetje dat werkelijk wordt lastiggevallen betreft het altijd gefrustreerde plattelandsjongeren die hun handen niet thuis kunnen houden. Echt typisch boer zoekt vrouw scenario, dat beleef je enkel bij de boer, niet bij een azc...

Het gaat niet om een gesloten hart, maar om consistentie. Iedereen — inclusief jij — verwerpt claims die zij onwaarschijnlijk, incoherent of moreel onvoldoende onderbouwd vinden. Dat is geen bias, dat is onderscheidingsvermogen. Wat betreft ‘genocide’ in het OT: dat woord is een moderne beschuldiging die geen recht doet aan de historische, juridische en morele context waarin die teksten staan. Er is een groot verschil tussen God die gericht brengt over extreem gewelddadige culturen (met waarschuwingen en uitstel) en moderne genocide. Maar wie die context weglaat, valt een stropop aan, nie

Als die ‘heel oude manuscripten’ werkelijk bestonden, zou de hele tekstkritische wereld erover publiceren. Maar alles wat jij bedoelt — Shem-Tob, Munster, Du Tillet — komt uit de middeleeuwen, 1200 jaar ná de apostelen. Er bestaat geen enkel vroeg-christelijk Hebreeuws Mattheüs-manuscript met ‘Jehovah’. Daarom is dit geen bewijs, maar een Jehovagetuigen-traditie die buiten de echte manuscriptgeschiedenis staat. Bij de gratie van de buurman op zijn zolderkamertje die interessant wil doen.

In menselijke verhoudingen kan een vader wel degelijk afstand doen van zijn vaderschap als zijn kind moedwillig en zonder berouw kwaad doet. Biologisch blijft hij de vader, maar relationeel niet. Vaderschap is méér dan DNA: het is relatie, vertrouwen en erkenning. Als één partij die relatie verwerpt, kan de ander die niet in stand houden. Dat is precies waarom de Bijbel onderscheid maakt tussen ‘schepsel’ en ‘kind’: kindschap is een relatie, geen automatisch gegeven.

Het gaat niet om een God die magisch ingrijpt met een vingertje uit de lucht, wellicht jou voorstelling van... Het gaat om voorzienigheid: God bewaart Zijn Woord niet door wonderen, maar door middel van Zijn volk, Zijn kerk, de transmissietraditie en het gebruik door de eeuwen heen. De vraag is dus niet of God ingrijpt in elk kwaad in de wereld — duidelijk niet — maar of Hij in staat is om Zijn openbaring zó te bewaren dat het evangelie niet verloren raakt. Dat is een kwestie van geloofslogica: een God die openbaart, bewaart ook. Anders is Zijn openbaring zinloos. Lijden in de wereld zegt niet

Dat kan, maar wat jij ‘correcties’ noemt, zie ik juist als typische Alexandrijnse weglatingen of aanpassingen. Elke tekstfamilie heeft varianten, maar voor mij weegt de brede, consistente en langdurige Byzantijnse overdracht zwaarder dan een kleine groep vroege maar intern tegenstrijdige manuscripten. Het is dus geen kwestie van ouder of jonger, maar van welke traditie de meest stabiele transmissie toont. Ik zie de KT uiteindelijk als een aanval op de TR, omdat zij de gedragen en stabiel overgeleverde tekst vervangt door een theoretische reconstructie die die traditie ondermijnt. Ik geloof nie

Ik bedoel niet een andere vertaling, maar een andere grondtekst: aan die nieuwe reconstructie ben ik geen deelgenoot. Latere manuscripten kunnen hooguit complementair zijn, maar ze wijken zó vaak af dat ik ze niet als betrouwbare correctie op de gedragen tekst kan zien.

Dat jij bepaalde TR-lezingen ‘fouten’ of ‘latere toevoegingen’ noemt, komt omdat je uitgaat van de Alexandrijnse aannames van de Kritische Tekst. Binnen de Byzantijnse teksttraditie zijn deze lezingen juist consistent, breed getuigd en eeuwenlang door de kerk gebruikt. Een lezing die duizend jaar de norm was, kun je niet eenvoudig afdoen als een kopiistenfout. Mijn punt gaat niet over vertalingen, maar over de grondtekst zelf: welke teksttraditie weerspiegelt de door God bewaarde, door de kerk gedragen tekst—een reconstructie uit enkele vroege maar afwijkende manuscripten, of de levende tradit

Ja, tekstkritiek “beoordeelt” duizenden manuscripten, maar slechts een handvol zeer vroege codices (B, א, A) vormen de basis van de Kritische Tekst. De overgrote meerderheid van de Byzantijnse/TR-manuscripten wordt als secundair behandeld, zelfs als ze “oudere aanvullingen” bevatten. Conclusie: ze worden wel onderzocht, maar niet als gezaghebbend uitgangspunt gebruikt. Het resultaat is dat de KT systematisch de teksten verwijdert of verandert die eeuwenlang door de kerk zijn gebruikt. Dus hoewel de manuscripten beoordeeld worden, heeft hun stem weinig invloed op de uiteindelijke reco

Ja, er zijn duizenden manuscripten, maar de Kritische Tekst steunt feitelijk op een paar laat-4e-eeuwse codices en negeert de miljoenen woorden die eeuwenlang in de kerk zijn gebruikt—dat is een ‘handvol’ in praktische betekenis. Het ‘ouder is beter’-principe is een slechte maatstaf voor waarheid: leeftijd zegt alleen hoe oud een manuscript is, niet of het de juiste tekst bevat.

Het gaat niet om vertalingen van de grondtekst, maar om de grondtekst zelf. De Kritische Tekst steunt op een handvol late en foutieve manuscripten, verwijdert duizenden woorden die de kerk eeuwenlang gebruikte, is instabiel en subjectief, en negeert Gods voorzienigheid in de bewaring van Zijn Woord.

Als God een ondeugdelijke of inconsistente (corrupte) tekst eeuwenlang zou gebruiken, dan krijg je een theologische absurditeit: God laat 1500 jaar lang de verkeerde tekst kopiëren, preken, bekeren en verspreiden. Pas sinds Westcott & Hort in de 19e eeuw komt de “echte” tekst aan het licht? En dat dankzij ongelovige of modernistische geleerden? Dat is theologisch onhoudbaar en kan wel wat robuuster: God zou Zijn Woord nooit eeuwenlang laten bestaan in een inferieure vorm. Daarom is de TR niet optioneel, maar noodzakelijk. https://logos.nl/het-schrijfmes-van-jojakim