Figulus

Sommigen lullen maar wat omdat ze iets te lullen moeten hebben. Dat is geen zoeken naar waarheid, maar bezigheidstherapie. Compenserend gedrag om onkunde te bedekken. Complex taalgebruik kan dan fungeren als camouflage voor inhoudelijke leegte.

Uiteindelijk mondt dit uit in het offer van Jezus: het volmaakte, eenmalige geven van leven. Wie zich aan dat offer toevertrouwt, staat niet langer onder de heerschappij van de dood (Rom. 6:9–10). De dood verliest haar aanspraak, niet omdat zij ontkend wordt, maar omdat zij gedragen en overwonnen is. Tegelijk geldt dat het verwerpen van dit offer niet neutraal is. Het gaat niet om een onschuldige meningsverschil, maar om het verwerpen van het leven zelf. De dood van Jezus is geen tragisch ongeluk, maar het gevolg van bewuste afwijzing en machtsbehoud. Wie het leven (Jezus dus!) doodt, kie

Dat wij in de praktijk energie moeten toevoegen komt door dissipatie, niet door dynamiek zelf. Druk en beweging zijn toestanden, geen bronnen. Energie die nodig is om dissipatie te compenseren is geen nieuwe energie, maar vervanging van energie die het systeem heeft verlaten. Er is geen perpetuum mobile, maar ook geen voortdurende creatio ex nihilo nodig om verandering te verklaren. Je maakt het gesprek subjectief door het te verplaatsen naar intuïtie en geloof, terwijl we het hadden over fysische modellen en behoudswetten. Dat iets contra-intuïtief is, maakt het niet tot geloof; veel cor

Je verwart dynamiek met energiecreatie. Oscillatie, golfgedrag en interactie vereisen geen nieuwe energie, alleen herverdeling onder behoudswetten. Dat dit onze intuïtie overstijgt, maakt het geen creatio ex nihilo en zeker geen product van denkkracht.

Tomega: Cogito ergo facio; credo jouw bestaan. Een soort neo-Descartes.

.

Dus zwaartekracht bestaat alleen omdat we haar zo noemen? Hehehe Je verwart natuurkunde met filosofie. Natuurkunde draait niet om wat voor mij werkt, maar om wat onafhankelijk van mij meetbaar is. Abstracties beschrijven verandering, ze veroorzaken haar niet. Door causaliteit in definities te plaatsen, maak je de fysica subjectief — en dat is precies wat haar voorspellende kracht ondermijnt. Creatio ex nihilo zou betekenen dat er iets ontstaat zonder voorafgaande energie of structuur. Dat is hier juist niet het geval: het gaat om herverdeling binnen behoudswetten. Dat wij die he

Maar ik heb zojuist ontdekt dat botsen niet bestaat. Het is juist een kwestie van afstoten... En als er geen sprake van afstoten is, is er sprake van absorptie. In geval van fotonen is dat een tijdelijke herverdeling van energie en impuls. Omdat een foton geen massa heeft en geen fysiek lichaam is, kan het normaal gesproken niet afstoten of elkaar absorberen. Het beïnvloedt alleen wat het tegenkomt via elektromagnetische interacties of quantum-effecten. E = mc² zegt: massa is energie, maar energie is niet altijd massa.

Geweldig om die mensen te zien zingen.

Omdat je gelooft? Of omdat je weet? Er is dan ook geen sprake van creatio ex nihilo. Fotonen zijn geen ‘niets’; eventuele wervelingen of interacties kunnen alleen ontstaan als tijdelijke herverdelingen van de energie en impuls die de fotonen zelf al meedragen. Dus iets kan zijn zonder gezien te worden.

Maar als de hand de tafel niet kan raken, waardoor ontstaat dan de blauwe plek? De blauwe plek ontstaat niet door contact (botsing), maar door abrupte afremming: schade door kracht via elektromagnetische interactie. Dus het begrip "botsing" bestaat eigenlijk niet.

Niet per se. Evengoed betreft het een blinde vlek. Menselijk gedrag gemodelleerd als “rationeel” kan falen bij stress. Het kan helpen om terug te keren, maar niet om het wiel opnieuw uit te vinden.

Daar heb ik geen verstand van en kan ik dus niet simplificeren.

Bugs ontstaan niet doordat code botst, maar doordat aannames ophouden te gelden.

Wat elkaar niet raakt, kan ook niet botsen.

Misschien zien we niet dat ze botsen, maar toch ontstaan er heel kleine wervelingen die we niet (kunnen) waarnemen. Het is alsof twee doorzichtige windvlaagjes elkaar kruisen en niet "gevoeld" kunnen worden, maar als je ze heel krachtig versnelt en samenperst, ontstaat er een kleine wervel die we wel kunnen waarnemen. Dit effect is waarneembaar in bijvoorbeeld een deeltjesversneller zoals de Large Hadron Collider (LHC).

Simplificaties werken alleen op bewezen feiten, daar komt geen geloof bij om de hoek kijken. Bij aannames of theorieën kan vereenvoudiging de kern verdraaien, waardoor de betrouwbaarheid van de simplificatie zelf in twijfel komt. Simplificaties zijn als een stevige brug: je kunt er veilig overheen lopen als de pijlers bewezen stevig zijn. Bij onbewezen aannames of theorieën bouw je op drijfzand — de brug kan dan verzakken en alles wat je erop zet valt scheef of instort.

Een cirkel eindigt nergens, maar hij gaat ook nergens verder. Een oneindige cirkel is een contradictio in terminis. In geval van een torus is het maar net waar je de leegte mee vult.

De functie zit in de leegte, niet in de wand.

Als een buis bij kop en kont aan elkaar zit, vormt de middellijn een lus. En de rest is omhulling.

Er was eens een gesprek dat begon met een simpele lus. Iedereen dacht dat het duidelijk was, maar al snel werden er stroppen, knopen, lemniscaten en buizen bij gehaald. Ze kronkelden en draaiden rond, soms leek het alsof ze zichzelf voorbij liepen. Toch was het eigenlijk één grote, vertekende cirkel van ideeën – een lus die nooit echt eindigde, maar waar iedereen iets van leerde. Zo kwam orde uit chaos, en zelfs een lus zonder einde kan overzichtelijk voelen.

Ik heb duidelijk gemaakt dat een strop geen lus of cirkel is. Nu ga ik mijn energie richten op het vereenvoudigen van iets concreets: mijn huishouden.

Helemaal niets. Door een strop een knoop te noemen en niet een lus, ben ik preciezer en simpeler tegelijk.

Absoluut. Maar de lus zou wel als een strop kunnen werken door een vlecht als lus te nemen. Een vlecht kan via een strop één gesloten lijn vormen en zo een lus zijn, maar het is complexer en minder overzichtelijk dan een gewone, eenvoudige lus. Maar technisch gezien is een strop aan een galg geen lus. Een strop aan een galg is een knoop.

Eigenlijk zeg je het zelf: een ‘vertekende cirkel’ is geen echte cirkel. Dat verdient nuance: Bij een strop is een ‘vertekende cirkel’ geen echte cirkel, omdat het zichzelf kan verstrikken of parallel lopen en daardoor de gesloten, uniforme vorm van een echte cirkel mist.