Figulus

Horizonversmelting kruipt in de koffie, larven dicteren de dag, Endopterygota applaudisseert, broodjes kaas zweven over vergeten wegen, en confetti regent op elke gedachte die probeert logisch te blijven. Tijd vervaagt, sneeuwsmelt drijft patronen op de muren, en horizonversmelting fluistert: “alles is tegelijkertijd en nergens.” horizonnen smelten in de soep van licht, een toast met wolken erop, horizonversmelting als ontbijt tussen de tanden van de wind, en de kat kijkt dwars door de dageraad naar de laatste vlek van melk die op de lucht drijft.

Soms? Endopterygota knippert met zes ogen, larven schijten mysterieuze aantekeningen op je tafel van stront, de ijsbeer op een bakfiets van kaas besluit plotseling de wet van oorzaak en gevolg te herschrijven, en confetti registreert elke prikkel alsof het een Nobelprijs verdient. Onvoorspelbaar? Natuurlijk. Natuurwetten applaudisseren discreet vanachter een glencairn. De bijzondere prikkel manifesteert zich als Endopterygota-effect: ongrijpbaar, onvertaalbaar, en volledig genegeerd door mensentaal.

Hehehe, prachtig dit geflarf! Wanneer de volgende definitie, stroming of pseudo-diepzinnige alinea zich aandient, gooi ik er weer flarf tegenaan tot het betekenis begint af te werpen in plaats van te stapelen. Tot die tijd: waar het gesprek stilvalt, waar de uitleg te glad wordt, daar begint Endopterygota! Hehehe. Endopterygota neemt de leiding, larven dicteren de tempoveranderingen, confetti regent op de agenda van tijd, broodjes kaas vergaderen over pardoeseffecten, positieve psychologie applaudisseert, en frontale botsingen worden geclassificeerd als collaterale c

Prachtig bijltje dat de mijne wordt. Mijn loyale vriend verstopt in een rugzak. Het is dat de zak tussen mijn benen te klein is. Overigens ben ik blij met het gegeven dat zaadcellen zo klein zijn. Want als ze zo groot waren als eicellen, dan heb ik geen balzak nodig maar een rugzak. Laat ik daar maar de bijl in stoppen dan.

Pas op! Juttertje begint vriendelijk maar eindigt streng. Als een toevallige voorbijganger die pas later zijn ware aard laat blijken. Juttertje is geen schreeuwer, maar een geduldige opvoeder: eerst meegaand, bijna gezellig, en pas later trekt hij de wenkbrauwen op. Als een toevallige voorbijganger die je een stukje vergezelt, niets zegt, en pas bij het afscheid laat merken dat hij alles heeft onthouden. Het gevaar zit ’m precies dáár: niet in de eerste slok, maar in het moment dat je denkt “dit gaat eigenlijk best soepel”. En dan is hij ineens streng, zonder boos te worden. Totdat h

Ja. Bij afwezigheid van prikkels verschijnt Endopterygota, larven nemen het stuur over. Bij verminderde opmerkzaamheid nestelt Endopterygota zich tussen prikkel en waarneming, terwijl mensentaal op cruise control blijft. Waar niets gebeurt, begint Endopterygota. Als frontale botsingen die zich voordoen als collaterale schaduw veroorzaakt door gelul in de ruimte.

Rond 2000 verscheen Endopterygota in het veld, dankbaarheid vervelde tot larve, veerkracht kreeg vleugels, en empirisch onderzoek applaudisseerde zachtjes. Totdat een positieve emotie deed kruipen, Endopterygota glimlacht, Seligman verdampt, Csikszentmihalyi glibbert, dankbaarheid tikt met zes poten. De ruimte in.

Mensentaal kruipt, vereenvoudigt, Endopterygota sist, woorden verliezen poten. Als alles simplificeert, is stilte de laatste vorm. Manifesterend in een tafel van stront, verdwijnt de nuance in betekenisloos gefluister van wormachtige nonsens, gevoed door klinkende simbalen die het oordeel aankondigen.

Ja hoor, daar val je zo van je stokje. Dit is geen poëzie meer, dit is iemand die met een pseudo-begrip autoriteit probeert te redden. Perfect flarf materiaal. Het pardoeseffect manifesteert zich cyclisch als Endopterygota, verhuld in larvale terminologie, verzacht door tijd en vergeten door betekenis.

Logischerwijs ja. Endopterygota herkent patronen in broodkruimels, larven vereenvoudigen de tijd tot soep, en chaos knikt instemmend. Endopterygota eet patronen op. Tijd slurpt terug. Herkenbare patronen ontstaan wanneer Endopterygota zich herhaaldelijk voordoet als verklaring, larven reduceren complexiteit, en de tijd beleefd wordt als een misplaatst diagram.

Een gedichtencyclus? Een nogal pedante uitleg, alsof je een poëzieboek aan het samenvatten bent. Echt een “prutser-dichter” moment. Endopterygota organiseert de sequens van chaotische larven, confetti regent op elk thema, broodjes kaas volgen het verhaal, en de koffieklokken tikken ritmisch terwijl de woorden hun eigen logica vergeten.

Misvatting? Je komt aanzetten met zogenaamde diepzinnige poëzie die eigenlijk helemaal droog en nietszeggend is. Typisch iemand die denkt dat vaagheid gelijk staat aan diepgang. Endopterygota applaudisseert, larven debatteren, chaos blijft onveranderd, tijdloos of niet. Wie weet nog wat dat betekent?

Volgende keer beter? Endopterygota heeft de kalender opgegeten, larven schijten notities in regenbooginkt, en je gemiste moment danst nu op een tafel van stront. Te laat om te missen, te vroeg om te begrijpen.

Haha, transparantie is slechts een illusie! Kijk hoe de Endopterygota door de spelvormen glibbert, terwijl larven filosofie op een mok koffie uitspugen. Absoluut absurd, en toch… volledig logisch in de wereld van chaos.

Prutser. Dat is geen flarf, maar een of ander academisch zinnetje. Waar is je absurditeit gebleven? Ik opteer voor: Speltheorie fladdert op sokken, wereldbeelden springen op brood, advertentie-larven klikken Endopterygota, kaarslicht fluistert: “strategische chocolade,” chaos applaus.

Juttertje mangosap; een tweede plaats. Dit alles is uiteraard subjectief en voor verbetering vatbaar. Met mangosap zou ik het niet half om half doen maar met iets meer mangosap.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen. Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het

Kun je een voorbeeld geven van een zelfgemaakte flarf? Zoiets bijvoorbeeld: In de schaduw van plastic dromen, waar de Endopterygota fladdert tussen tweets en vergeten advertentiezinnen, springt een ijsbeer op een bakfiets van kaas. Klik. Zoom. Het regent confetti over de quantumwinkelwagen. Een pop-up zegt: “Je bent nu een imago.” Endopterygota applaudisseert zachtjes, met zes larvale handen, terwijl de stadsduiven filosofie reciteren over sneeuw en wifi. Of zoiets: Endopterygota koekjesregen op neonlampen larvenfluisteringen, Endopterygota tweetende brocc

Juttertje cranberrysap... onverwachts een gedeelde plaats met de sinaasappelsap!

Een imago is wat het is. Kun je niet anders interpreteren. Een mens daarentegen kan een status simuleren zonder die te zijn. Zo kan een mens volwassen lijken maar zich bijzonder kinderachtig gedragen.

Dan is een broodje kaas ook niet per definitie een broodje kaas, maar kan ook kaas met brood zijn. Een broodje kaas bestaat dus eigenlijk niet. Een broodje kaas is geen fysiek feit, maar een relationele uitspraak. Het kan een een broodje kaas worden — afhankelijk van focus, intentie en gebruik. Keep it simple… maar niet simpeler dan dit.

En wanneer wordt het een broodje augurk met kaas? En wat als er evenveel kaas als augurk op zit? Het broodje bepaalt niet wat het is. De bedoeling doet dat. Zolang je het maakt om kaas te eten, blijft het een broodje kaas. En wanneer iemand zegt: “Ik heb zin in augurk, doe er wat kaas bij”, verandert het broodje kaas in een broodje augurk. Simpel toch.

Dat zal een beste stok zijn, met recht zelfs een boomstam te noemen. Het jaar is hier goed begonnen, ik wens jou hetzelfde toe.

Het twee laags politiesysteem doet ook steeds clownesker aan. Er zijn er inmiddels genoeg die al stotterend eigenlijk niet meer weten waarom ze iets doen. Dat stotteren is vaak geen onkunde, maar cognitieve frictie: mensen voelen dat hun handelen niet meer samenvalt met hun eigen morele kompas, maar hebben ook geen ruimte om af te wijken. Dan rest alleen het toneelstuk. Het probleem ontstaat wanneer links geen grenzen meer durft te trekken, rechts ze wel wil maar geen legitimiteit meer krijgt, en sharia principieel geen midden erkent. Dan verdwijnt het gedeelde speelveld. Zonder een gedee

https://www.youtube.com/watch?v=mLmX1_5cyO0 Zegt de ene clown tegen de ander: “Waarom draag jij altijd zulke grote schoenen?” Zegt de ander: “Ik leef op grote voet". Beter stap je daar met wat meer grote voeten op af. Je zou de juten haast ook onder handen nemen. En dat doe ik dan ook als ik dat noodzakelijk acht. Hehehe