Figulus

De combinatie is af en de hobby uitgebreid met de Condor Atrox! Voor de helft van het geld kon ik het niet laten staan. De Turok en de Atrox... Het voelt als familie, maar met een duidelijke hiërarchie: Turok = de jager / alleskunner. Lichter, sneller in de hand. Meer controle bij snijwerk. Handig voor “continu gebruik”: voedsel, klein hout, detailwerk Atrox = de breker / probleemoplosser. Zwaarder, massiever. Minder finesse, meer overtuiging. Voor situaties waarin je normaal denkt: had ik maar iets groters bij me. Samen vormen ze een logische tweedeling: Turok aa

Zonde brengt dood voort; leven is in het bloed; daarom kan verzoening alleen plaatsvinden door gegeven leven — gesymboliseerd door bloed.

Je hebt of een bril nodig, of hebt te maken met een schuchtere oplichtster.

Goed, ik ontferm mij over mijn pitbulletje die mijn kaas heeft opgegeten. Het is hem vergeven, gegeven zijn natuur.

En wat als de zonen en dochters van mijn drie zusters er ook zo over denken? Dan wordt het heel complex, of heel simpel... Dat wordt erg lastig, maar is een realiteit. Enzovoorts... Heel lastig, of heel simpel. Die confrontatie komt vanzelf. Ik heb de dochters, en dus mijn nichtjes, een tactische BH aangeraden ivm de toekomst. En zolang ik leef kunnen ze op mijn steun rekenen. Want laten we wel zijn: nageslacht genoeg. En zo hoort dat. Ondanks dat men over het algemeen aan niet meer dan 1.5 kinderen beginnen wil. Zelf geïnduceerde problematiek moet worden opgelost door mensen die er

In een hartklopping zal ik besluiten om diegene geweld aan te doen. Maakt dat mij de agressor?

Valt niet mee he, antwoord geven op concrete vragen... En stel dat er naast mij nog 3 broers op jacht zijn? Wordt het dan spannend of moeilijk? En wat als de zonen van die broers het ook oneens zijn met de situatie? Nog steeds een grote bek? Of wacht er dan nog steeds een paradijs? Ongeacht de hel die je wat hen betreft te wachten staat?

Want stel ik weet je te isoleren, en ik pak je aan.... Wat let mij?

Stel dat het mijn zuster was geweest... en ik had "nee" gezegd en de persoon had aangevlogen... De persoon had het met zijn leven moeten bekopen. Verdien ik dan straf?

Tja, impulsiviteit kent zijn grenzen maar ook zijn gevolgen. Men respecteerde mijn opreden. Mijn herstel duurde een aantal dagen, maar ik liet me er niet door kisten. Al moet ik dood. Ik had beter niet of wel kunnen verschijnen op mijn werk de volgende dag?

Het moment van handelen is cruciaal. Zo herinner ik me een dag dat mijn broertje werd aangevallen door een paar jongens. Ik greep in, en hoewel ik won, kwam ik er zelf niet zonder blauwe ogen en een dikke kaak vanaf. De volgende dag stond ik op het werk met die blauwe ogen en die dikke kaak — probeer dat maar eens uit te leggen. Het laat zien hoe snel het beeld van controle en gemak kan veranderen door onverwachte gebeurtenissen, ondanks ervaring en deskundigheid. In al deze situaties geldt hetzelfde: duidelijkheid, directe consequenties en voorspelbaarheid zijn de sleutel. Of het nu gaat

Juist daarom vond ik mijn werk als groepsleider met licht verstandelijk gehandicapten met gedragsproblematiek relatief gemakkelijk. Als je consequent bent, timing begrijpt en geen morele lading achteraf toevoegt, ontstaat er rust en duidelijkheid. En de rest maar vragen hoe het toch kwam dat mijn diensten altijd zo probleemloos verliepen.

Een hond leeft vrijwel volledig in het hier en nu. Straf die niet direct (binnen seconden) gekoppeld is aan het gedrag, wordt door de hond niet begrepen als oorzaak-gevolg. “Met de neus door de stront halen op een later moment” leert hem dus niet wat hij fout deed, maar hooguit dat ik onvoorspelbaar ben. Gelukkig kwam ik direct onder de douche gestapt zodra ik geluid hoorde dat mij achter de oren deed krabben. Ik betrapte hem op het moment van overtreding en de consequentie werd direct ingezet.

Morgen heeft zo zijn eigen zorgen. Dus eerst wandelen met de hond. Hoewel deze laatst mijn kaasblok heeft opgegeten in een onbewaakt moment.

Het een en ander hangt nogal aan elkaar van subjectiviteiten.

Het kanaaltje met lokaal nieuws schijnt het belangrijkste te worden gevonden. Want wat interesseert het mij of er iemand in Amsterdam onder de auto komt. In mijn eigen straatje daarentegen staat de wereld op zijn kop. Wie weet ken ik hem wel.

Met parachute. En er moet natuurlijk ook een kanaaltje voor Sesamstraat worden bewaard, of voor Fabeltjeskrant.

De uitkomst voor later bewaard.

Als de idioot 's nachts om drie uur wakker wordt, dan moet ie voetbal kunnen zien.

Je zou het ook kunnen trekken met vliegende ganzen, maar enigszins omslachtig.

Jawel, glasvezel verdringt koper, zoals Chriet al beweerde. Vele malen vriendelijker voor de rug om te trekken. Ik kan het weten als ex-kabeltrekker. Glasvezel is vele malen sneller en wordt met een parachute geschoten. Bij aanleg van glasvezel wordt de kabel vaak ingeblazen in een lege mantelbuis met perslucht. Aan het uiteinde van de glasvezel zit een luchtplug / parachute-achtig element dat door de luchtdruk wordt meegetrokken.

Ik bedoel in centimeters.

Of een hersenspinsel. Kijk, kun je nog wat Chriet Titulaeren: Scheelt een hoop lopen met al die schotels. Hoe groot was of is die van jou?

Normaliter stapt men dan ook op de trein ipv het spoor.

Je antwoord is als de mist waarin men zich kan verschuilen: talig rijk, moreel leeg. Dit is geen morele diepgang maar morele camouflage. Goedheid wordt hier gereduceerd tot zelfbeleving, terwijl verantwoordelijkheid zorgvuldig wordt vermeden. Wie zich moreel goed voelt zonder te handelen, vergist zich over wat goedheid is.