Figulus

Beetje nadenken voordat je wat zegt is mijn advies. Ik stuur hem soms wel achter Canadezen aan. Die denken dan lekker te kunnen vertoeven op een stuk akker die ze onderschijten... Tot nu toe maken ze dat ze weg komen.

Moet ie daarvoor duchten dan? Het vliegt wel over immers.

Je gelooft niet in een pitbull die van zich afbijt? Wel, de faceboekpagina van de wijk waar ik in woon zal je anders vertellen. Je kan echt op je donder krijgen van dieren die echt bestaan.

Ha ja! Goed voorbereid is het halve werk! De weg weten en een scherp mes plus een pitbull die van zich af bijt... Kom maar op, ik zal mijn huid duur verkopen.

Ja, en zelfs goud kan dan metaforisch worden opgevat voor iets nog veel kostbaarder. Gelukkig woon ik in een deel van Nederland waar die route ook letterlijk bestaat: smalle weggetjes, modder, struiken die in de weg zitten. Doorbuffelen dus, en de hond vindt het fantastisch.

Er zijn inderdaad veel wegen, maar de brede weg loopt uiteindelijk dood. Daarom kies ik liever de smalle weg met de nauwe poort en de meeste weerstand, die heeft een bestemming die mij bijzonder aangenaam lijkt.

Je maakt van illusie logica. Doe mij de tochten met de hond dan maar.

Een eeuwig huis aan een eeuwige weg verplaatst zich niet, maar is er altijd.

Matteüs 10:14 is helder: als je niet ontvangen wordt, schudt het stof van je voeten. Dit is geen symbolische vervloeking, maar een vorm van mentale hygiëne. Het betekent: laat los, neem niets persoonlijk, verspil geen energie aan mensen die niet willen, en ga waar wel ruimte is.

Het nadeel van een huis op deze aarde: rondjes zijn onvermijdelijk. Tenzij het huis aan een eeuwige weg ligt en steeds weer op die streep verschijnt.

Meestal wordt zelfs een rondje vermeden door met de bakfiets aan de hand een route te lopen. Dan gaat de hond aan het einde van de streep in de bak en fietsen we gewoon weer verder. Op naar het volgende interessante stuk. Dan wordt het een kwestie van niet steeds dezelfde route naar huis. Een rondje blijft een rondje, laat je geen rad voor ogen draaien.

Toen zijn eigen dorp Nazareth Hem afwees (Marcus 6:1–6), deed Hij daar weinig en trok verder naar dorpen waar mensen meer bereid waren te luisteren. Jezus koppelde zijn tijd en energie aan vruchtbaarheid, niet aan koppige tegenstand.

De hond en ik maken onze rondjes. Elke dag een ander rondje, zo blijven we scherp, blijft het spannend en voorkomen we duizeligheid. Jij ook een fijne dag, ik hoop zonder te moeten overgeven door de duizeligheid.

Ah, een vinger tekort… nou, ik wind maar geen doekjes om de resterende vingers, ik merk dat we hier niet uitkomen. Een mogelijk middel tegen duizeligheid is de andere kant op draaien… maar draai niet te lang, anders word je weer duizelig. Laten we het hierbij laten.

In Lukas 9:51–56 wordt Jezus niet ontvangen in een Samaritaans dorp. Zijn reactie was eenvoudig: Hij ging naar een ander dorp. Geen escalatie. Geen poging om mensen te overtuigen die niet openstonden. Dit laat zien dat het niet zijn strategie was om weerstand te bevechten, maar om ontvankelijkheid te zoeken.

Ah, ik zie dat we in cirkels blijven draaien. Als het verband echt duidelijk is, kun je het dan in één zin samenvatten? Zo niet, dan laat ik je maar in je eentje cirkeltjes draaien en duizelig worden.

Dan verwijs je misschien even naar dat deel, want mij is nog niet duidelijk welk psychologisch mechanisme jij koppelt aan etnomathematica.

Dan heb ik je punt verkeerd geïnterpreteerd. Leg je nog eens helder uit wat jij precies vereenvoudigd ziet worden in relatie tot psychologie en etnomathematica?

Je zult ongetwijfeld verband zien tussen de aangesneden onderwerpen, mij ontgaat deze. Maar enkele voorbeelden zijn: Inca-quipu en weefpatronen, Afrikaanse Yoruba-bouwmeesters, Polynesische navigatietradities, Romeinse abacus-systemen. Zou je kunnen uitleggen wat volgens jou het verband is tussen psychologie en etnomathematica?

Op veel plekken in Europa, waaronder steden als Londen, worden predikers soms geconfronteerd met weerstand, klachten of zelfs arrestaties. Dit roept de vraag op hoe gelovigen hiermee om kunnen gaan. Een nuttig uitgangspunt is te kijken naar hoe Jezus zelf omging met situaties waarin Hij niet welkom was. Zijn reacties bieden een verrassend praktische en strategische benadering.

Wat een lullig ontwijkend antwoord. Kun je niet wat beter je best doen? In de Bijbel is de geest van een mens onlosmakelijk verbonden met zijn leven: als iemands geest hem verlaat, sterft hij (Pred. 12:7; Jak. 2:26). Als jij dus stelt dat wanneer God Zijn Geest ‘stuurt’, dit betekent dat Hij Zichzelf letterlijk verlaat, dan zou God volgens jouw redenering leeg, levenloos achterblijven. Dat is natuurlijk onmogelijk. Daarom kan ‘de Geest sturen’ nooit betekenen dat God Zijn essentie van Zichzelf afscheidt, maar dat de Geest als een onderscheiden Persoon werkt.

Ik ben vrij simpele dingen aan het doen en zeg wat ik bedoel. Jij daarentegen bent iemand die elke eenvoudige beweging probeert te vangen in een complexe formulering, om maar niet gewoon te hoeven zeggen wat hij voelt of vindt.

‘Uitstorten’ zegt niets over persoonlijkheid, de Bijbel gebruikt zulke beelden voortdurend ook voor persoonlijke wezens. De Bijbel gebruikt metaforen voor personen: Jezus is het Licht, Jezus is de Deur, Jezus is de Rots, God stort Zijn toorn uit (toorn is persoonlijk) Ik ben benieuwd hoe je dit uitlegt: in Psalm 42:5 zegt de schrijver ‘U giet mijn ziel uit.’ De ziel is per definitie persoonlijk, geen kracht, geen energie. Toch wordt een persoonlijk wezen ‘uitgegoten’. Dit bewijst dat ‘uitstorten/uitgieten’ in de Bijbel een beeldspraak is voor innerlijke werking, niet voor ontologie.

Ik wandel liever met Kaleb dan in cirkels in dit gesprek. Niet lullen maar leven. Fijne dag verder.