Figulus

De hond en ik maken onze rondjes. Elke dag een ander rondje, zo blijven we scherp, blijft het spannend en voorkomen we duizeligheid. Jij ook een fijne dag, ik hoop zonder te moeten overgeven door de duizeligheid.

Ah, een vinger tekort… nou, ik wind maar geen doekjes om de resterende vingers, ik merk dat we hier niet uitkomen. Een mogelijk middel tegen duizeligheid is de andere kant op draaien… maar draai niet te lang, anders word je weer duizelig. Laten we het hierbij laten.

In Lukas 9:51–56 wordt Jezus niet ontvangen in een Samaritaans dorp. Zijn reactie was eenvoudig: Hij ging naar een ander dorp. Geen escalatie. Geen poging om mensen te overtuigen die niet openstonden. Dit laat zien dat het niet zijn strategie was om weerstand te bevechten, maar om ontvankelijkheid te zoeken.

Ah, ik zie dat we in cirkels blijven draaien. Als het verband echt duidelijk is, kun je het dan in één zin samenvatten? Zo niet, dan laat ik je maar in je eentje cirkeltjes draaien en duizelig worden.

Dan verwijs je misschien even naar dat deel, want mij is nog niet duidelijk welk psychologisch mechanisme jij koppelt aan etnomathematica.

Dan heb ik je punt verkeerd geïnterpreteerd. Leg je nog eens helder uit wat jij precies vereenvoudigd ziet worden in relatie tot psychologie en etnomathematica?

Je zult ongetwijfeld verband zien tussen de aangesneden onderwerpen, mij ontgaat deze. Maar enkele voorbeelden zijn: Inca-quipu en weefpatronen, Afrikaanse Yoruba-bouwmeesters, Polynesische navigatietradities, Romeinse abacus-systemen. Zou je kunnen uitleggen wat volgens jou het verband is tussen psychologie en etnomathematica?

Op veel plekken in Europa, waaronder steden als Londen, worden predikers soms geconfronteerd met weerstand, klachten of zelfs arrestaties. Dit roept de vraag op hoe gelovigen hiermee om kunnen gaan. Een nuttig uitgangspunt is te kijken naar hoe Jezus zelf omging met situaties waarin Hij niet welkom was. Zijn reacties bieden een verrassend praktische en strategische benadering.

Wat een lullig ontwijkend antwoord. Kun je niet wat beter je best doen? In de Bijbel is de geest van een mens onlosmakelijk verbonden met zijn leven: als iemands geest hem verlaat, sterft hij (Pred. 12:7; Jak. 2:26). Als jij dus stelt dat wanneer God Zijn Geest ‘stuurt’, dit betekent dat Hij Zichzelf letterlijk verlaat, dan zou God volgens jouw redenering leeg, levenloos achterblijven. Dat is natuurlijk onmogelijk. Daarom kan ‘de Geest sturen’ nooit betekenen dat God Zijn essentie van Zichzelf afscheidt, maar dat de Geest als een onderscheiden Persoon werkt.

Ik ben vrij simpele dingen aan het doen en zeg wat ik bedoel. Jij daarentegen bent iemand die elke eenvoudige beweging probeert te vangen in een complexe formulering, om maar niet gewoon te hoeven zeggen wat hij voelt of vindt.

‘Uitstorten’ zegt niets over persoonlijkheid, de Bijbel gebruikt zulke beelden voortdurend ook voor persoonlijke wezens. De Bijbel gebruikt metaforen voor personen: Jezus is het Licht, Jezus is de Deur, Jezus is de Rots, God stort Zijn toorn uit (toorn is persoonlijk) Ik ben benieuwd hoe je dit uitlegt: in Psalm 42:5 zegt de schrijver ‘U giet mijn ziel uit.’ De ziel is per definitie persoonlijk, geen kracht, geen energie. Toch wordt een persoonlijk wezen ‘uitgegoten’. Dit bewijst dat ‘uitstorten/uitgieten’ in de Bijbel een beeldspraak is voor innerlijke werking, niet voor ontologie.

Ik wandel liever met Kaleb dan in cirkels in dit gesprek. Niet lullen maar leven. Fijne dag verder.

Nogal zelfgenoegzaam. Zelfbevrediging lijkt de oplossing voor jou. Iedereen zijn methode denk ik dan maar.

Het gaat niet om wat Joden geloven. Het gaat om christelijke openbaring, het Nieuwe Testament, en hoe Jezus Zelf spreekt. Joden geloven ook niet dat de Messias God is, God mens werd, Jezus uit de doden opstond, er een nieuw verbond is. Dus “de joden geloven…” is totaal niet relevant voor een christelijk gesprek. Je logica leidt tot een absurditeit. Als: Vader = Geest Geest van Jezus = Vader Jezus gebruikt die Geest dan krijg je: Jezus gebruikt Jezus. Jezus spreekt via Jezus. Jezus zendt Jezus. Dat is interne inconsistentie die alleen werkt als je elke gra

Klopt, paradoxen kun je overal ontrafelen, met een vriend, met jezelf, of zelfs met een boek. Maar bij een vriend gebeurt dat in wederkerigheid, zonder rol of tarief. Bij een psycholoog blijft het altijd binnen een kader dat jij niet bepaalt. Als een vriend en een psycholoog hetzelfde kunnen, waarom zou ik dan betalen voor wat in wezen gratis en wederkerig kan? Ik heb geen psycholoog nodig om te ontdekken dat ik geen psycholoog nodig heb. Hehehe.

Vertrouwen mag nooit een transactie zijn. Ik vraag regelmatig aan hem wanneer ik eens een kop koffie van hem krijg, of wat lekkers. Want hij krijgt dat wel van mij. Maar dat zeg ik uiteraard ongemeend en voor de grap. Ik krijg wat anders terug van hem. Namelijk een soort vriendschap waarin geven en nemen totaal iets anders betekent dan bij mensen. Ik geef hem koffie-grappen en lekkers, hij geeft mij iets dat niet te kopen of te vragen is: aanwezigheid, vertrouwen, eenvoud, en die blik van “ik ben er” en "waar gaan we naar toe?". Hij betaalt me terug op zijn eigen manier: met zijn kop

Ik heb liever mijn hond dan een psycholoog. Een hond vraagt niet naar mijn verleden, maar gewoon of ik meega. Hij kost geen honderd euro per uur, maar geeft meer echte aanwezigheid dan welke therapeut ook. Hij analyseert me niet, maakt geen notities, maar legt simpelweg zijn kop op mijn knie. Dat werkt beter dan elke vorm van therapie. Een psycholoog is een afspraak; mijn hond is een band. En dat verschil zegt eigenlijk alles.

Je bent een subtiele. Maar paradoxen of niet, een betaalde vriend verandert de dynamiek fundamenteel. Waar echte betrokkenheid vrijwillig en wederkerig is, is commercie altijd een transactie. Punt.

Psychologen zijn hoeren. Eigenlijk komt de beste hulp van een vriend die je goed kent. De meest effectieve “therapie” ontstaat vaak in een relatie waarin je je écht gekend voelt. Want echte betrokkenheid is onbetaalbaar. Een betaalde vriend — de essentie van een psycholoog — is in dit licht niets anders dan een hoer. Als affectie, steun of nabijheid commercieel wordt, verandert de essentie van de relatie. Het wordt een transactie in plaats van een wederkerige verbondenheid. Dus: dood aan de hoererende moderne sjamanen. Ik zeg gewoon “Hallo” tegen iedereen. Zonder hallo terug te

Israël lijkt te reageren met groter geweld naargelang de kritiek ook groter wordt. Het is een cyclus die zowel internationaal als lokaal goed zichtbaar is: meer kritiek → gevoel van bedreiging of verlies van gezag → harder optreden → opnieuw kritiek. De cyclische decapitatie duurt voort. Het is strategisch fascinerend, maar tegelijkertijd destructief omdat het praktisch onmogelijk maakt om tot een langdurige de-escalatie te komen. Eigenwijze joden, in de zin van dat ze een zeer eigen koers varen. Bijzonder interessante dynamiek allemaal.

Status door exclusieve kennis maakt dat wie weet, zich boven wie niet weet stelt.

Tijdens een wandeling vroeg een vrouw aarzelend of mijn hond een reu is, omdat haar hond loops is en los liep. Mijn hond ging automatisch naast me lopen en ik zei “rustig aan!”, waardoor de situatie rustig en gecontroleerd bleef. Zelfs gecastreerde reuen kunnen reageren op loopse teefjes, dus afstand houden en duidelijke leiding geven is belangrijk. Risicovolle ontmoetingen worden vermeden door het spel territorium expeditie alleen te doen in afgelegen gebieden waar de kans op andere honden minimaal is. Ik vind het maar vreemd dat de vrouw zelf niet kan bedenken dat een loopse teef in die

Psychologen zijn de moderne sjamanen, omdat ze voortbouwen op inzichten uit het spiritisme. Ze hebben het alleen opnieuw verpakt. Maar de wortels bevinden zich in het occulte, en daar blijft men het beste ver bij vandaan. Hoe lekker de pizza ook lijkt.