Mcmadtasty

Je uitlatingen ten opzichte van moordenaars kennen geen vergeving, slechts veroordeling en de drang tot vergelding. boeten zou ik wanneer ik geen vergeving zou kennen. Vergeving heb ik ervaren door liefdevol te worden aanvaard. Echter deze liefde kon ik pas voelen,nadat ik mezelf had vergeven. Wat mij trouwens duidelijk maakte dat afwezigheid van liefde veelal verbonden is aan veroordeling.

Ik zie heel goed dat er moorden gepleegd worden, echter veroordeel ik niet de moord op zich, maar dat wat de aanleiding geeft om te moorden. Iemand die een moord pleegt is voor mij gelijk aan iemand die een brood bakt, waarbij de actie slechts een doel geldt. Waarin een menigeen een moordenaar als een monster ziet die zich niet aan de wet houdt (door de mens opgestelde wetten,waarin bepaald wordt wat wel en niet mag) zie ik iemand die probeert zijn doel op een bepaalde manier te bereiken. Menselijke wetten trachten te bepalen wat juist of onjuist is, echter dit staat gelijk aan een eerder

In balans leven met de natuur, wereldvrede, waarbij vrede meer omvat dan het laten zwijgen van wapens, Een wereld (dus geen verschillende landen. continenten nationaliteiten), volledige gelijkwaardigheid, gelijkgesteldheid tussen mensen. een wereld vrij van de anders dan door de natuur gestelde verplichtingen.

Vergeven is iets anders dan vergeten. Vergeven is het wegnemen van de schuldlast die iemand meedraagt.Dus wanneer beweerd wordt dat een moordenaar gestraft dient te worden omdat hij een schuldlast heeft, treft deze schuldlast mij eveneens. Vergeten is niet herinneren aan. En herinneren doe ik dagelijks. De meeste mensen komen niet aan zelfveroordeling toe, omdat ze denken gemachtigd te zijn te oordelen. Ik hoop ook niet voor de mensheid dat het noodzakelijk is om tot inzicht te komen. Jouw beeld van moordenaar is waarschijnlijk dat het een geboren iets is, Dat

Ik heb niet altijd met dit inzicht geleefd, dus ja in die tijd dat ik macht lied gelden, jaloezie wist te kweken, haat wist te voeden, vroeg om vergelding en respectloos was staat medeverantwoordelijkheid haaks op datgene wat ik nu verkondig. Neemt echter niet weg dat het niet altijd zo was, dus ondanks dat ik nu probeerhet anders te doen, het neemt niet weg wat ik gedaan heb en blijft die medeverantwoordelijkheid bestaan. Ben ik tegen straffen omdat ik anders ook gestraft wordt? Straffen verandert niets, het leidt niet tot veranderring. Wanneer straffen een oplossingzou zijn, zou het

mijn realiteit van elke dag Hoop hebben alleen is niet genoeg, hoop en geloof kunnen dan inderdaad omslaan in wanhoop en ongeloof. Dat wat er ontbreekt in zo'n scenario is vertrouwen. Geloof en vertrouwen hebben gaat voorbij aan de macht hebben. Uiteindelijk is mijn geloof ook slechts een geloof en onderscheidt het zich slechts inhoudelijk aan wat anderen geloven. Mijn geloof stelt mij echter niet instaat mijzelf te ontslaan van enige verantwoordelijkheid. in tegenstelling tot dat dwingt het mij verantwoordelijheid ( de vaardigheid te reageren) te nemen op de ma

Ik ben mede verantwoordelijk. Ik zeg niet tegen iemand dat hij moet gaan moorden, echter maak ik wel deel uit voor het creëren van die motieven. Maar ja,ik ben dan ook iemand(één van de weinigen) die de 10 geboden interpreteert als onmogelijkheden. Het geloof hebben ineen wereld/werkelijkheid waarin het"gij zult niet doden" als onmogelijkheid. Wanneer mijn geloof op waarheid zou berusten, zou dat betekenen dat een werkelijkheid als deze het gebod zou gelden van "gij zult doden" Wat ook zou betekenen dat er oorzakelijke oorsprong zou zijn voor beide werkelijkheden. En ik weet dat

Is Dat wat is niet datgene wat voorkomt uit het ongeloof? Is de tendens wat als normaal beschouwd wordt niet het geloof en wanneer je het geloof verandert, verandert dat dan ook niet de tendens? Wanneer ik in staat ben te veranderen en tot inkeer kom, wat is er zo bijzonder en uniek aan mij waardoor anderen dat niet zouden kunnen?

Door zelf aan de basis te staan van een wereld, waarin macht, jaloezie, rijkdom, haat, vergelding en respectloosheid niet bestaan. Door alles in je eigen gedrag en denken te veranderen wat verbonden is met deze motieven, zodat het geen invloed heeft op de ander en de ander daardoor geen invloed heeft op jezelf.

Ik voel me verontwaardigd, iets wat leidt dat ik geneigd ben te handelen op een impulsieve manier. Vanuit die impulsieve manier ben ik zelf in staat te moorden. Wat maakt mij beter of slechter dan die ander die wil moorden? Wat zijn de motieven veelal om te moorden? Macht, rijkdom, haat, vergelding, jaloezie, respectloosheid Welk van deze motieven neem je weg/ laat je niet meer bestaan?

"Denk ik niet" staat gelijk aan ongeloof. "zoiets zou op een mirakel lijken waar amper iemand geloof zou aan hechten." is het af laten hangen van een ander. goh, waar komt die onmacht toch vandaan?

De neiging om iemand te straffen komt vanuit het negatief beleven van een actie, waarbij er verontwaardiging is. Wanneer iemand iemand anders vermoord, kan niets die verontwaardiging bij wegnemen,noch ben ik in staat, in de wereld zoals deze is, iemand ervan te weerhouden iemand te vermoorden,wil ik niet zelf die verontwaardiging bij een ander laten bestaan. Het alternatief voor het straffen is het motief voor het moorden proberen weg te nemen en andere keuzemogelijkheden te creëren.

Het bovenstaande is voor mij vaag en verwarrend. "Een grote eenwording" simuleert dat er een eenheid ontstaat, die ontbreekt. Er is naar mijn idee altijd sprake van een eenheid.Zelfs deze wereld vol verdeeldheid vormt een eenheid wat resulteert in de weergave van de realiteit. Wat beschouwd wordt als disharmonie in deze wereld is in werkelijkheid een harmonieus gebeuren, zichtbaar doordat het zich blijft herhalen. Slechts door het veranderen van ons eigen gedrag, ontplooien we mogelijkheden tot het vormen van een ander harmonieus gebeuren. Welk gedrag leidt tot deze harmonie, wat doe je

Ben ik het met je eens. Straffen vindt ik een afschuwelijk iets.Het verwijst veelal alleen maar naar de ander zonderde eigen betrokkenheid erin te beschouwen. Wanneer het namelijk niet leidt tot verandering, is het slechts het opleggen van de wil op een gewelddadige manier.

Wanneer je dit stelt, is het alsof er een democratisch iets is, waar we voor een bepaald gedrag zouden kunnen kiezen,waarin een algemeen geldende gedragscode zou heersen. Je mag het helemaal zelf weten. Wat jij wilt, je hebt tenslotte een vrije wil, wat betekent dat je zelf mag kiezen uit de mogelijkheden die er zijn. Welk gedrag een ieder zal kiezen, wordt zichtbaar in de eindtijd, waarbij je kunt blijven kiezen, het dominante gedrag te volgen, of dat te kiezen wat jezelf wilt. Niemand kan die keuze voor de ander maken, omdat we allen, een ieder op zijn eigen manier streven naar li

Daar kan je nog lang mee bezig zijn, alvast succes. Groter is iemands verantwoordelijkheid niet. Wanneer je de verbondenheid vanuit het eigen gedrag kunt koppelen aan het gedrag van een ander,kun je je eigen gedrag veranderen, zodat de ander een keuze biedt. De keuze en de mogelijkheden die je de ander biedt, ligt binnen je verantwoordelijkheid en is verbonden aan je eigen gedrag.

Is dat zo? De kapper is dan misschien niet zo'n goed voorbeeld, maar zet daar tegen over eens de opgelegde balastingen. Wanneer je dat aan de armen zou schenken, is er een wet opgelegd dat je hoe dan ook je belasting moet betalen. ookal zou je slechts een deel van de belasting niet betalen en aan de armen geven, omdat je jouw deel bijvoorbeeld niet aan defensie wil bijdragen, of aan wegenbouw, of aan betere ziekenhuizen, en je zou armoede zelf eerst prioriteren, heeft men daar geen boodschap aan. Een kapper kan bijvoorbeeld zeggen. ik knip je, of hij kan zeggen dat je er geld voor te

Tussen hebben en 'bezitten' zit een wereld van verschil. Alles wat er is, is een deel van je bestaan van het samen leven. Wanneer het een deel van jezelf is, heb je het. Echter de geestelijke kronkel van de mens, om het te bezitten, het als persoonlijk eigendom te zien veroorzaakt dat de aanwezige overvloed in schaarste verandert. Zo heb ik de hele wereld, met alles erop en eraan,zoals een ieder dat in mijn beleving heeft en is er een ongekende rijkdom. Mijn beleving echter maakt het moeilijk om rekening te houden met de realiteit van andere mensen,waarin geldt dat eigendo

Je reageerde op met In dit antwoord is God niet kenbaar, slechts de overtuiging waarin een schepper bestaat wordt kenbaar en omdat deze overtuiging een schepper bevat die mij geschapen heeft, lijkt het alsof de schepper daardoor kenbaar wordt, echter het is alleen maar de overtuiging die kenbaar wordt. Dit heeft niets te maken met het kennen van God. Wanneer God bestaat, kent iedereen God, alleen niet iedereen geloofd dat het God is. Dus wanneer ik zou beweren God niet te kennen, zou dat onmiskenbaar moeten betekenen dat God niet bestaat. Wanneer God echter best

Verwacht u hier iets anders dan? met onder andere bedoel ik dat naast de christelijk geloof ook andere overtuigingen zijn waar door de leer het bestaan van God als schepper van het al wordt gezien. God heeft hier soms een andere benaming. Die mening deel ik niet. U kunt beter zeggen dat u Hem niet kent. Hoe kun je beweren dat ik Hem niet ken? Ik zou zelf niet durven beweren Hem niet te kennen, net zo min als ik zou durven beweren Hem te kennen. Het is mijn eigen bepalen van "wat is" wat ik onbetrouwbaar vind. En ik herken in mezelf dat ik graag zou willen da

Dat doet Hij immers, want u bestaat. Onder andere de christelijke leer wordt kenbaar. Door God als schepper van het al te erkennen is het de aanname dat we Gods bestaan kennen door onszelf. God zelf echter wordt niet kenbaar.

en dat is?

Ik denk eerder dat absolute waarheid onvoorwaardelijk is. Zo gauw als je iets gaat benoemen naar voorwaardelijkheden, 'het is waar omdat.......' wijkt het al af van de absolute waarheid en is het een eigen interpretatie of een gerelateerde interpretatie.

Nee hoor, ik zou alleen mezelf er maar mee hebben wanneer ik het erg zou vinden.

Misschien is werkelijkheid, wat gezien wordt als een waarheid zonder enige vorm van fantasie slechts een gemodelleerde fantasie en is het juist de andere fantasie die bevrijdend kan werken