TTC

In de melancholische diepte van m’n hoop voel ik de pijn van het collectieve verdriet, wat zich aan de oppervlakte laat opmerken als een angstschreeuwerige oerkreet die niemand hoort, in stilte, in liefde en verbondenheid, in eenvoud.

Beschouwend de kosmos, de miljarden sterren en planeten, de zon die ons elke dag van warmte voorziet, de bloemen die bloeien, de regen die valt, de buurvrouw die ik wel leuk vind, de tot zielsverrukking leidende muziek die me spontaan sociaal vreemd laat bewegen, vind ik het redelijk fascinerend dat experten de eenvoudige hulpvragen van een aantal E-werkers in de GGZ niet lijkt te begrijpen, maar dat noemt een obsessie.

De nieuwste onderzoeksvraag is, wat is het verband tussen het politieke debat en diverse economische epistemologische obstakels waarover een aantal psychisch kwetsbare E-werkers in de GGZ integer hulpvragen stelt aan kerkgeleerden?

Het grote voordeel van arm zijn is dat je veel makkelijker kan onthechten van allerhande begeerten. Begeerten lijken het ook mogelijk te maken om systemen te bedenken waarin de logica dubieus kan genoemd worden, en wanneer zich dat als norm doorzet dan krijgen we logischerwijs een vertekend, of in ieder geval onvolledig, beeld op de werkelijkheid. Binnen deze context betekent herstel het corrigeren van die dubieuze logica waardoor een andere kijk op de wereld, en daarmee ook op het menselijke lijden, mogelijk wordt.

Grappig, ik wou beginnen aan het achtvoudige pad en raakte al onmiddellijk in verwarring en vertwijfeling, ik welke richting kan je dan best vertrekken?

Eeuwen gaat het door, God kan geen concept zijn.

Het enige dat we weten is dat vandaag de situatie amper nog geloofwaardig is, zelfs heel eenvoudig te toetsen maar dan blijkt het christendom toch iets heel anders te zijn dan wat velen beweren, heel bijzonder is het.

De Dalai Lama zei nog dat er in elke religie slechte mensen zitten, maar ook dat zijn manifestaties van dat Ene.

Ja, geef ze eens een oefening, alsof we van Mars zouden komen.

Daar gaat het niet om, hoe is het mogelijk dat tijdloze concepten niet eens opgemerkt worden maar toch moeten we in God geloven, waar komen ze anders vandaan?

Het is hetzelfde als de kerk, amper geloofwaardig is het vandaag.

Als we alles nuchter op een rijtje plaatsen, en hiermee de ambities van de nieuwe GGZ ook koesteren, dan zou de GGZ een als een doorgeefluik kunnen worden. Maar tegen de tijd dat de GGZ zoiets heeft kunnen uitleggen, is WOIII misschien al lang voorbij, ondanks die uitleg verbluffend eenvoudig en logisch te beredeneren valt.

Tijdloze en neutraliserende concepten zijn nu eenmaal christelijk, waarom zit jij hier?

Tegen het christendom heb ik niets, het valt alleen op dat veel christenen, wanneer wij het over tijdloze concepten willen hebben, ons steevast in verwarring en vertwijfeling trachten te brengen.

Wie in een omgeving heeft gewerkt waar de inflatie plots stijgt tot 2800%, spreekt heel anders over economie dan een stelletje kwakzalvers die zich blind staren op statistieken.

Als onwetendheid aan de basis ligt van veel menselijk lijden maar dat op zich eerder onbewust wordt verder gezet, waarom zou psychisch lijden en stigma dan niet gelegen kunnen zijn in z’n tegenpool? Kortom, psychisch lijden en stigma stopt niet bij het behalen van een getuigschrift als E-werker of het schrijven van een nuchter doordachte portfolio waarin elk detail beschreven staat, het wordt steeds erger naarmate we vorderen, zelfs voorspelbaar.

Wat ik als luis in de pels vaak vergeet te zeggen, ook voor de GGZ is het, afhankelijk van het domein of het thema van herstel, als strijden tegen de bierkaai. Een aantal E-werkers in de GGZ kan dit met wiskundige precisie eenvoudig duiden, met in het verlengde een berg rationalisaties die de bewijslast naar de zwijgspiraal verdringen en net hierdoor elke vorm van duurzame kentering in de kiem smoort, alsof het pal voor onze neus ligt en toch niet zien. Op deze manier worden OPS-lijders niet enkel nuchter getuige van een weerzinwekkende wereld maar ook als onbegrepen uitgesloten, om vervolgens

En als de bierkaai een kiesdrempel blijkt, dan worden de parels vertrappeld door de paarden die het innerlijk transformerende bronwater gemist hebben, als zandkorrels strijdend om een stukje strand, en veel ruis.

De meest tot de verbeelding sprekende uitspraak van Einstein vind ik nog steeds dat absurde ideeën ons hoop zouden bieden, en hoe we dat kunnen rijmen met vigerende geplogenheden. Het begon eigenlijk als een grap en als extra stimulans voor de mensvriendelijker co-creatieve trein die in volle opmars is, dat we misschien konden helpen met een idee zoals co-creatieve rente. Simpel gesteld, elke partij, zowel de bank, de overheid als de klant zou hier rijker van worden, technisch gezien geen probleem. De hoop is inmiddels een psychisch pijnlijke nachtmerrie geworden door het contrast en het onbeg

Je hebt de oefening al meermaals opgelost, dan had je het zelf kunnen zien wat we bedoelen.

Bevreemdend is de gedachte dat ik het al zo lang hadden kunnen weten, me voor de kop stotend dat ik het niet vroeger aandacht schonk maar nu ook onmachtig getuige laat zijn van dat wat zichzelf onderhoudt en nietsontziend verder raast, en vroeger onwetend deelachtig aan was.

Het is nog veel erger dan we aanvankelijk vermoedden, en het blijft maar doorgaan alsof de Bijbel niet eens geschreven zou zijn.

In diepe hartenpijn en alle integriteit kan ik slechts betreuren dat er maar bitter weinig aandacht bestaat voor wat Gaston Bachelard ons trachtte te zeggen, namelijk dat de vooruitgang van het maatschappelijke denken verhinderd wordt door epistemologische obstakels. Als E-werker in de GGZ meen ik dat net hierdoor elke redelijke dialoog ondermijnd wordt, leidend tot onaangename spanningen die de relatie tussen klant en behandelend hulpverlener niet bevordert, wat menselijk gezien pas echt tragisch wordt wanneer beide partijen hier onwetend over zijn, onnodig. Het doet pijn, veel pijn, heel vee

Wat we lezen, een mens die het spel van het dualisme of van de drie guna’s doorziet, wat zich afspeelt in het denken, zou vrij zijn van de begoochelingen van het denken. In het verlengde kunnen we Schopenhauer aanbevelen, die stelde dat elke waarheid in drie fasen verloopt, om uitgelegd te krijgen wat Einstein bedoelde wanneer we z’n stellingen toepassen op een systeem dat berust op beperkte rationaliteit, hoezo? Kortom, een aantal E-werkers in de GGZ kunnen niet anders dan hun integere hulpvragen blijven stellen, ten diepste hopend op meer ontvankelijkheid en een fluweelzachte aanpak van het

Aan het eind van m’n leven zal ik misschien kunnen besluiten dat ik op z’n minst in eer en geweten m’n vragen gesteld heb, en met een berg citaten een trap naar de hemel heb gebouwd, de reis volbracht.