TTC

Volgens wetenschap hangt alles af van de randvoorwaarden, net zoals we ons nog vaag herinneren dat er vroeger helemaal geen zuurstof was om te ademen. En toch, als bij wonder, begrijpen we schijnbaar niet dat niets niet bewezen kan worden.

Flink van je, chapeau!

Ik ben als een vis die geen boom beklimmen kan, derhalve verkeer ik in de onmogelijkheid om beter te begrijpen waar de meeste mensen het alsmaar over hebben.

Je zal het zomaar zien gebeuren dat naargelang het ijkpunt atypische hulpvragen telkens opnieuw onderaan het stapeltje komen, zodat, niet perse dom, de meest kwetsbaren misschien niet eens bewust betrokken raken in zones waar conflict de norm is en het idee van een menselijk groeipotentieel als een product van volkomen dwaasheid. Hoe dan ook, het zijn binnen het kader van koude oorlogen ook niet meer dan lachwekkende smeekbedes die ontdaan zijn van enige realiteitszin, op frequenties die wellicht alleen honden horen kunnen.

Een aantal denkt nog steeds dat een paar nietige luisjes met op hun grootte afgestemde tandenstokertjes, een olifant de baas kunnen.

Moest ik die workshops niet doorlopen hebben, had ik er wellicht ook nooit bij stilgestaan. Pas achteraf blijkt dat een blunder van jewelste te zijn geweest, niet meer dan verwarrend om nog te bepalen wat nu precies het goede of het slechte nieuws is. Maar hou aub moed, het doet immers geen afbreuk aan wat er inhoudelijk in die workshops gezegd wordt, integendeel.

Pseudocode is wat een kind zou zeggen, en je hebt experten nodig om dat in een kader te zetten om ermee te leren omgaan.

Enigszins verwarrend is proberen de fluweelzachte aspiraties van een derde orde ggz verzoenen met koude oorlog, om niet te zeggen simpelweg onmogelijk.

De wetenschappelijke consensus is dat de samenstelling na de Babylonische ballingschap (586-537 v.Chr.) tot stand kwam. De auteur/redacteur verzamelde spreuken die reeds in omloop waren, paste ze aan en breidde ze uit met eigen spreuken. Het is onmogelijk om de individuele gezegdes in Spreuken exact te dateren, want het is een 'verzameling verzamelingen' die een leefpatroon weerspiegelen dat meer dan een millennium bleef bestaan.

Spreuken 13;07

De antroposofie is een innerlijke vormingsweg die toelaat om tot bewustwording te komen van ons menszijn – in vrijheid en vanuit eigen verantwoordelijkheid. Ze nodigt ook uit om, met de beide voeten op de grond, vorm te geven aan een spirituele levenshouding. Naast de zintuiglijk waarneembare werkelijkheid wordt ook uitgegaan van een niet-materiële geestelijke werkelijkheid.

We mogen niet vergeten elke vorm van dialoog te fnuiken, anders kunnen we de duivel niet ontmaskeren.

We vinden een en ander terug in de axiomatische methode, als een bolwerk van systemen waarin het licht schittert. Het is altijd hetzelfde, zeg iets over paradoxen en het is wartaal. Dit keer waren we met heel veel, blijkbaar is er toch nood aan correcte informatie.

Met je eens, binnen educatieve settings kunnen contexten en bijhorende metaforen makkelijker begrepen worden.

Door welwillend aan de slag te gaan met al die elementen komen we vroeg of laat misschien tot het besef dat een aantal bouten redelijk vast zitten, ver voorbij aan het eigenbelang en/of beïnvloedingssfeer enkele hulpvragen tot nader onderzoek legitimerend.

Het punt is, denk ik, dat dergelijke consolidaties enkel in simulaties mogelijk zijn, om vanaf dan onderwerp van reflectie te kunnen worden. Dit verklaart het bestaan van verschillende referentiekaders waartussen communicatie bemoeilijkt wordt door een aantal anomalieën die in het ene kader de speltheoretisch norm bepalen, in het andere in ruime mate opgehelderd en beschouwd als niet meer, ook niet minder, producten van het denken. Ja, het is op de keper beschouwd puur mechanistisch, het zegt echter niets over hoe we dit als afzonderlijke individuen beleven of interpreteren, de variaties, aspi

Zelfs een kind van zes begrijpt dat dergelijke zaken ver buiten de beïnvloedingssfeer van kwetsbare mensen ligt, maar dat is het punt helemaal niet. Het punt is dat hiermee het nobele werk van hulpverleners in een ander daglicht komt te staan, niet anders dan wat zelfs aanvankelijk nietsvermoedende leken kunnen terugvinden in relevante lectuur.

In gebieden waar, als eigen aan het soort spelvorm dat gangbaar is, een reeks paradoxen de normaal vorm geven, stel je beter geen hulpvragen over paraconsistente logica. Dat hierdoor nogal wat kronkelzinnen ontstaan die binnen ACT-kaders ontrafeld kunnen worden, is daarom ook niet zo heel vreemd. Sterker, het is normaal, en slechts mogelijk in veiligheid, vertrouwen en hoop, bedachtzaam.

Heel soms zijn het van die dingetjes die sneller verdwijnen dan je ze zou opmerken, desgevallend zelfs geen betekenis toekennen.

De Fishervergelijking of verkeersvergelijking van Fisher is een in de monetaire economie veel gebruikte vergelijking, die voor een bepaalde periode het verband in een economie tussen de geldhoeveelheid en het handelsvolume uitdrukt.

In de existentialistische roman L'Étranger van Albert Camus worstelt de hoofdpersoon Meursault met het opstellen van een individueel systeem van waarden om de waarden die verdwenen zijn te vervangen. Hij bevindt zich hierbij in een staat van anomie.

Het gaat helemaal niet over de citroenzuurcyclus, niet moeilijk dat het wartaal is.

Je weet niet wat ACT-kaders zijn, hoe kan dat nu?

Wat binnen de veiligheid van ACT-kaders kan, is quasi ondenkbaar in gebieden waar niet-coöperatieve spelvormen met beperktheid van informatie gangbaar zijn.

Prekatalysatoren zijn zelf geen katalysator, maar zij worden in de reactor omgezet in de eigenlijke katalysator. Het onderscheid tussen prekatalysator en katalysator is een belangrijk thema in de research van gekatalyseerde processen.